Του Βάιου Κουτριντζέ
Το αργυρόλευκο σεληναίο φως παιχνίδιζε στην υγρή επιφάνεια του μικρού ποταμιού που μετακινούνταν νωθρά κι αδιόρατα στο σημείο εκείνο, ενώ τη ρυτίδωνε ένα ανεπαίσθητο ανεμοφύσημα. Εντυπωσιακές μαρμαρυγές σπιθοβολούσαν κι έσβηναν, για ν’ αστράψουν παραπέρα σ’ ένα εξαίσιο χορευτικό φωτοθέαμα. Η κοίτη διέσχιζε καταμεσής μία πλατιά, εύφορη κοιλάδα, πριν στριμωχθεί σε στενωπούς, ανάμεσα στους βουνίσιους όγκους. Ένας παραποτάμιος λοφίσκος αποτελούσε ιδανικό μέρος να περάσει κάποιος τη βραδιά του με ασφάλεια, διότι είχε τη δυνατότητα να επιτηρεί το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής. Η χωμάτινη έξαρση παρεμβαλλόταν στη διεύθυνση της υδάτινης ροής και το ποτάμι αναγκαζόταν να παρεκκλίνει από τη φυσική του διαδρομή, σχηματίζοντας έτσι ένα κυκλοειδές τμήμα, που αγκάλιαζε τα ριζά του λόφου. Στο σημείο καμπής δημιουργούνταν μια διεύρυνση της κοίτης, που ’μοιαζε με μικρούλα λίμνη. Κανένας ενοχλητικός θόρυβος δεν τάραζε τη σιγαλιά της νύχτας και τα όρη βρίσκονταν αρκετά μακριά, για ν’ ακουστούν οι βρυχηθμοί των πεινασμένων αγριμιών.
Λαγοκοιμόταν, εδώ και ώρα, ξαπλωμένος πίσω απ’ τους θάμνους στις υπώρειες του υψώματος, σκεπασμένος με την κουβέρτα του. Το ξημέρωμα, θα επισκεπτόταν την πόλη που τα φώτα της φαίνονταν στο βάθος της πεδινής έκτασης, για να συνεχίσει την αναζήτηση. Αυτήν τη φορά οι πληροφορίες του ήταν αξιόπιστες, δεν πήγαινε στα κουτουρού.
Αίφνης, συνεχόμενοι πλαταγισμοί ακούστηκαν πολύ κοντά του. Ανασήκωσε το κεφάλι του, στηριζόμενος στους αγκώνες, και την είδε να βγαίνει ολόγυμνη και ν’ ανεβαίνει, ορθώνοντας το παράστημά της, στο χαμηλό πρανές της όχθης. Μια απόκοσμη λαμπεράδα περιέβαλλε τις απαράμιλλες καμπύλες του κορμιού της, ενώ τα νερά στάλαζαν, αποπάνω της, σαν λιωμένο ασήμι. Στο παρόχθιο καταπράσινο ισιάδι στάθηκε και, κάμπτοντας πίσω το σώμα της, μάζωξε τα βρεγμένα μαλλιά της και τα ’ριξε μπροστά, πάνω στα στήθη της. Κατόπιν, τα στράγγιξε με τα χέρια της, στύβοντάς τα καλά. Ίσως να ήταν καμιά Ινδιάνα που δεν τον είχε πάρει είδηση, όταν γδύθηκε και βούτηξε στο νερό. Προσπάθησε να σηκωθεί ολόρθος αθόρυβα, μα άθελά του πάτησε και τσάκισε ένα ξερό κλαράκι.
Τινάχτηκε ολόκορμη, ωσάν φίδι που επιτίθεται, διαβλέποντας άμεσο κίνδυνο. Είχε γρήγορα αντανακλαστικά κι έτρεξε σβέλτα προς τα πράγματά της. Ζυγώνοντας, έκανε μια βουτιά και, πέφτοντας απάνω στο σωρό, έβγαλε το πιστόλι απ’ τη θήκη του. Έπειτα, κυλίστηκε στο έδαφος, ταχύτατα, αλλάζοντας διαδοχικά θέσεις ‒ κάτι που ήξερε να εκτελεί άριστα και γι’ αυτό ήταν ακόμα ζωντανή.
Ο άντρας, που στο μεταξύ είχε σηκωθεί και κινούνταν ανύποπτος προς το ξέφωτο της παρόχθιας ζώνης, είδε την κάνη του περιστρόφου της να τον σημαδεύει σταθερά και κοκάλωσε.
‒ Τα χέρια ψηλά! του φώναξε αγριωπά και πετάχτηκε όρθια.
Το αριστερό της χέρι κινήθηκε αστραπιαία προς τον επικρουστήρα.
‒ Μη! είμαι άοπλος!
Τον κοίταξε καλύτερα· δεν έδειχνε για κακούργος. Το ντύσιμο και το συνολικό παρουσιαστικό του παρέπεμπε σε ευρωπαίο ταξιδιώτη, μάλλον επιστήμονα που θα έκανε τίποτε επαγγελματικές έρευνες. Την πρόσεξε όμως κι εκείνος, και οι παλμοί της καρδιάς του πολλαπλασιάστηκαν.
‒ Ποιος είσαι;
‒ Δεν έχει σημασία˙ εσύ όμως πρέπει να είσαι η Ντιάνα1.
‒ Πώς ξέρεις τ’ όνομά μου; Γνωριζόμαστε;
‒ Όχι, αλλά παρακολουθώ ανελλιπώς τα κατορθώματά σου και σε κρυφοθαυμάζω.
Κατέβασε το όπλο, σίγουρη πως ήταν ακίνδυνος, και τότε συνειδητοποίησε ότι στεκόταν απέναντί του θεόγυμνη κι έπρεπε να ντυθεί το γρηγορότερο. Γυμνή δεν την είχε δει κανείς, ως εκείνη τη στιγμή.
Την πρόλαβε όμως ο άγνωστος άντρας.
‒ Ντύσου, θα κρυώσεις˙ το ποταμίσιο, νυχτερινό αεράκι δεν αστειεύεται.
Επέστρεψε στα πράγματά της κι άρπαξε ένα κατακόκκινο πουκάμισο.
Ήρθε και κάθισαν κοντά κοντά. Η Ντιάνα βάλθηκε ν’ ασχολείται με τα ολόξανθα μαλλιά της, τα οποία, παρά το λούσιμο, μύριζαν μπαρούτι, και τον λοξοκοιτούσε. Φαινόταν μεγαλύτερός της, τριαντάρης πάνω κάτω.
‒ Δεν είσαι από τούτα τα μέρη.
‒ Όχι, Έλληνας είμαι.
‒ Και τι γυρεύεις στο Φαρ Ουέστ; Δίχως όπλο διακινδυνεύεις τη ζωή σου.
‒ Έρχομαι συχνά˙ έψαχνα να σε συναντήσω.
‒ Ω! για ποιο λόγο;
‒ Είμαι ερωτευμένος μαζί σου, από τότε που έμαθα να διαβάζω.
‒ Από μικρός δηλαδή. Και τι σχέση έχει το διάβασμα με τον έρωτά σου; είπε σε εύθυμο τόνο, αλλά και κολακευμένη ως γυναίκα.
‒ Μα, αν δε διάβαζα τις περιπέτειές σου, πώς αλλιώς θα μάθαινα για σένα;
‒ Οι εφημερίδες υπερβάλλουν, είπε το κορίτσι και τον κοίταξε, σκεπτικό.
Μετά έγειρε πίσω, στηρίχτηκε με τα χέρια της και στύλωσε το βλέμμα της ψηλά στον έναστρο ουρανό. Η επίκτητη αγριάδα του προσώπου της μαλάκωσε και μες στα υγρά μάτια της αντιφέγγιζαν οι λευκές αναλαμπές που σπίθιζαν στις κορυφές των μικρών κυματισμών.
‒ Κουράστηκα να τριγυρίζω στο επικίνδυνο Φαρ Ουέστ. Εδώ οι κακοποιοί είναι περισσότεροι απ’ τους φιλήσυχους αποικιστές. Πάρε με στην όμορφη χώρα σου, νιώθω πως έχω κάποια στενή σχέση μ’ αυτήν, τον παρακάλεσε με ονειροπόλα διάθεση
Η πανώρια Ντιάνα μαζί του! Δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Μήπως ονειρευόταν; Περιέφερε το βλέμμα του εναγύρω˙ όλα έδειχναν αληθινά.
‒ Στο υπόσχομαι πως θα το κάνω, αφού μου το ζητάς, της απάντησε μηχανικά.
Ακούγοντάς τον χάρηκε˙ ύστερα, παραμέρισε το πουκάμισό του κι ακούμπησε τα χείλη της στο μέρος της καρδιάς του. Την άκουσε να βροντοχτυπά και οι ματιές τους συναντήθηκαν ερωτικά. Ωστόσο, με τους σκληροτράχηλους άντρες που συγχρωτιζόταν καθημερινά, κατά το αδιάκοπο κυνηγητό των παρανόμων, είχε παραμελήσει τις ανάγκες της γυναικείας φύσης της και ενεργούσε με αντρικό τρόπο, με αποτέλεσμα τη δεδομένη στιγμή να φερθεί αδέξια. Τον δάγκωσε, απαλά στην αρχή, κάπως δυνατότερα όμως απ’ ό,τι χρειαζόταν στη συνέχεια, εκείνος πόνεσε και φώναξε και το κακό έγινε. Όλα σκορπίστηκαν μεμιάς.
Σκοτάδι. Βάσταξε την ανάσα του και παρέμεινε ακίνητος, ώσπου να συνειδητοποιήσει πού βρισκόταν. Διατηρούσε ακόμη κάποιες ελπίδες ότι τίποτε δε χάθηκε˙ ωστόσο, τ’ αντικείμενα που άρχισαν να διακρίνονται τον απογοήτευσαν. Μα, πώς είναι δυνατόν, συλλογίστηκε, αφού όλα έδειχναν τόσο ξεκάθαρα, τόσο φυσικά. Ο ποταμός, το λιβάδι, ο νυχτερινός ουρανός, η Ντιάνα, τα ζεστά χείλη της. Ήθελε να κλάψει.
‒ Τι έχεις, αγάπη μου; τον ρώτησε η γυναίκα του ανήσυχη, που ήταν από ώρα ξύπνια δίπλα του και τον άκουγε να παραμιλάει.
‒ Τίποτε, ένα παλιοόνειρο ήταν, της απάντησε.
‒ Κοιμήσου, αγόρι μου, του είπε εκείνη γλυκά και τον φίλησε στο σημείο που τον είχε φιλήσει και η Ντιάνα.
Σφάλισε τα μάτια του, μα έμεινε ξάγρυπνος μέχρι το πρωί.
Το πρωί, πριν πάει στο γραφείο του, πήρε απ’ τη βιβλιοθήκη ένα περιοδικό μικρού σχήματος και, ενόσω έπιναν τον καφέ τους, φυλλομετρούσε τις λίγες σελίδες του.
‒ Το θυμάμαι αυτό! Το διαβάζαμε κι εμείς τα κορίτσια! Έτρεμα μην πάθει τίποτε η Ντιάνα, η αγαπημένη του Τζιμ Άνταμς, είπε η γυναίκα του μ’ ενθουσιασμό.
‒ Δεν ήταν ζευγάρι κανονικό, παρά μέλη ενός αποσπάσματος που επέβαλε το νόμο, της είπε κάπως ενοχλημένος κι έκλεισε το τευχάκι.
Η γυναίκα του χαμογέλασε, αλλά δε μίλησε. Είχε καταλάβει ότι ο άντρας της είχε κι άλλες ερωμένες μες στο μυαλό του και η περίπτωση της χάρτινης Ντιάνας ήταν το λιγότερο, αλλά δε ζήλευε. Το πλούσιο ερωτικό παρελθόν είναι προσόν για τον άντρα και εγγύηση για μια αρμονική συζυγική συμβίωση.
«ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ» ήταν ο τίτλος του φυλλαδίου.
Η πανέμορφη Ντιάνα Μόρισον στο εξώφυλλο, με αιμάτινο πουκάμισο και μπλουτζίν παντελόνι, κρατούσε γερά το εξάσφαιρο κι είχε το σώμα της λυγισμένο μπροστά σε στάση επιθετική. Μια κόμπρα έτοιμη να χτυπήσει. Τυχερή γυναίκα! Την είχαν ερωτευτεί χιλιάδες ελληνόπουλα, ανάμεσα σ’ αυτά κι εκείνος. Και την έβλεπε στα όνειρά του, άδολα στην αρχή, πονηρά όσο μεγάλωνε, ενώ εκείνη έμενε ένα δεκαοχτάχρονο κορίτσι.
Ασυναίσθητα, έβαλε το χέρι του στο στήθος, αλλά το τραύμα ήταν εσωτερικό και μόνιμο.
«Πενήντα χρόνια πέρασαν και δε λέει να θρέψει… Θα την ξαναδώ άραγε, ποτέ, όπως την ΄΄έβλεπα΄΄ τότε που ήμουνα παιδί;» αναρωτήθηκε.
Στην εξώπορτα, φίλησε τη γυναίκα του και κατευθύνθηκε προς το ασανσέρ. Γύρισε να την κοιτάξει. Η επιλογή της συζύγου του είχε γίνει με άλλα κριτήρια, αλλά τώρα που την παρατηρούσε και τη συνέκρινε με την Ντιάνα εντόπιζε μεγάλες ομοιότητες.
«Το περίστροφο σού λείπει» της είπε αινιγματικά.
«Και ετούτο δω τι είναι;» έκανε γελαστά εκείνη και κατέβασε τη μια τιράντα του νυχτικού της.
Την άλλη στιγμή, το ντούρο στήθος της τον σημάδευε στο ύψος της καρδιάς, εκεί στο μέρος της αόρατης δαγκωματιάς.
Ο Άγης χαμογέλασε και πέρασε κεφάτος στο θάλαμο του ανελκυστήρα.
————-
Η Ντιάνα υπήρξε ηρωίδα των λαϊκών αναγνωσμάτων: ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ, ΜΙΚΡΟΣ ΚΑΟΥ ΜΠΟΫ, ΜΙΚΡΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ, σύντροφος του σερίφη Τζιμ Άνταμς, ενός 18χρονου ελληνόπουλου που επέβαλε το νόμο στο άγριο Φαρ Ουέστ. Τους δύο συμπρωταγωνιστές πλαισίωναν δύο ακόμη χαρακτήρες: ο Μεξικάνος Πεπίτο Γκονζάλες και το ινδιανάκι Τσιπιρίπο. Τις ιστορίες έγραφε ο Κώστας Φωτεινός, που ήταν το ψευδώνυμο του Πότη Στρατίκη (1926-2019). Την εικονογράφηση έκανε ο Θέμος Ανδρεόπουλος. Τα περιοδικά είχαν πολύ μεγάλη κυκλοφορία και εκδίδονταν για (30) περίπου χρόνια, από το 1962. Η Ντιάνα απέκτησε και το «δικό της» περιοδικό ΝΤΙΑΝΑ / ΥΠΕΡΤΕΥΧΟΣ (12 τεύχη).
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
