Γράφει ο Μόσχος Λαγκουβάρδος
«σοφίαν λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου, των καταργουμένων.» (Α’ Κορ.Β΄, 6-9).
Χωρίς να έχουμε ειδικές γνώσεις, εικάζουμε πως το να δίνεις ονόματα, δεν είναι απλό πράγμα, αλλά είναι μια πράξη, η οποία προϋποθέτει ότι έχεις τη σοφία να γνωρίζεις, ποιο είναι το ουσιαστικό γνώρισμα του πράγματος, πολύ περισσότερο, αν πρόκειται για το όνομα ενός προσώπου ή μιας χώρας, όπως π.χ. το όνομα των Σκοπίων.
Διέθετε άραγε την σοφία αυτή η κυβέρνηση Τσίπρα, που υπέγραψε την παράδοση του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς; Οπωσδήποτε όχι. Κανείς τους δεν είναι ιστορικός ή γλωσσολόγος ή φιλόλογος ή εξουσιοδοτημένος από την Ελληνική ιστορία.
Το να δίνεις όνομα σε ένα πράγμα, σημαίνει κατ’ αρχήν ότι είσαι ο δημιουργός του ή ότι είσαι εξουσιοδοτημένος από τον δημιουργό του πράγματος να του δώσεις ένα όνομα. Έτσι έγινε με τον Αδάμ. Ο Θεός εξουσιοδότησε τον Αδάμ, να δώσει ονόματα στα πράγματα. Στην πραγματικότητα την ονομασία στα πράγματα , την δίνει το Άγιο Πνεύμα, που κατοικεί στον Αδάμ.
Αν ρίξουμε μια ματιά στο τι συμβαίνει με την σοφία που φανερώνουν τα ουσιαστικά ονόματα, θα μας προκαλέσει αλγεινή εντύπωση, η μεταχείριση των ονομάτων και γενικά της Ελληνικής Γλώσσης από την λεγόμενη νέα εποχή. Οι εχθροί του πολιτισμού χτυπούν κατά κύριο λόγο τη γλώσσα, επειδή σ’ αυτήν είναι αποθησαυρισμένη η σοφία του παρελθόντος. Ο πατριάρχης της Ρωσσίας Κύριλος μιλώντας για την παγκοσμιοποίηση, την χαρακτήρισε ως απειλή για τον πολιτισμό και για τις αξίες του πολιτισμού του ανθρώπου.
Θυμάμαι τα λόγια ενός γνωστού μου φιλολόγου, ο οποίος μου έκανε πάντα την ίδια κριτική για τα μικρά δοκίμια που γράφω. Αν και δεν γνώριζα καλά την αξία της λιγόλογης κριτικής του, βλέπω ότι εκείνος γνώριζε τι έλεγε. Μου έλεγε επί λέξει: «Ο γράφων πρέπει πάντα να έχει κάτι ωραίο να πεί». Προφανώς εννοούσε κάποιο δίδαγμα ηθικής συμπεριφοράς που απέρρεε απ’ το «μύθο». Αυτό είναι ένα δίδαγμα που ισχύει για όσους αγαπούν το γράψιμο, να έχουν πάντα κάτι ωραίο να πουν, διαφορετικά, γιατί γράφουν. Δεν μ’ άρεσε η επικαιρότητα, γιατί την άλλη μέρα κιόλας καταργείται. Πάντα ήθελα να γράφω για κάτι που μένει, για την ουσία των πραγμάτων. .
«Στην ποίηση του Πινδάρου και γενικά στη χορική ποίηση διακρίνουν α) τον μύθο, β) τα γνωμικά και γ) μια υπόθεση καμωμένη με τα στοιχεία του παρόντος , η οποία περιέχει ακόμη και βιωματικές καταστάσεις συγχρόνων προσώπων , ενώ δεν αποκλείει αναφορές και σε πρόσωπα του χορού.»(Δεν θυμάμαι δυστυχώς , πού έχω διαβάσει τα λόγια αυτά.). Ο μύθος εξιστορείται όχι αυτόνομα και αυτοτελώς, αλλά ως εφαλτήριο, για ένα δίδαγμα ηθικής συμπεριφοράς.
Το όνομα «άνθρωπος» στην ελληνική γλώσσα, φαίνεται ότι δόθηκε από τους λογίους της αρχαίας εποχής, από το ουσιαστικό γνώρισμα του ανθρώπου, που το διακρίνει από όλα τα ζώα και που είναι η δυνατότητα να βλέπει τα «άνω», τα «ανώτερα», τα μη βλεπόμενα. Άνθρωπος είναι αυτός που έχει, θα λέγαμε, ανώτερη όψη, πνευματική θέα. Η Αγία Γραφή λέει, πως ο άνθρωπος είναι «οικονόμος των μυστηρίων του Θεού».
Οι Σλάβοι, ονομάζουν επίσης τον άνθρωπο, από το λόγο. Το ουσιαστικό γνώρισμα του ανθρώπου είναι ο «λόγος». Στη Ρωσική γλώσσα ονομάζουν τον άνθρωπο «τσιλαβέκ». Η θεματική του ρίζα είναι το «λάβα» που σημαίνει ή σήμαινε κάποτε «λόγο, λαλιά». «Λάβα» και «λαβίζω» στο χωριό μου σημαίνει ομιλία και μιλώ. Άνθρωπος είναι για τους Σλάβους ,αυτός που έχει ελπίδα σωτηρίας. «Σλάβα» σημαίνει σωτηρία. Την Ορθοδοξία την ονομάζουν «πραβντασλάβα», δηλαδή «αληθινή σωτηρία». Και το όνομα «Σλάβοι», το πήραν από την ίδια λέξη. Σλάβοι είναι οι «σωσμένοι».
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
