Του Μενέλαου Κατσαμπέλα
Αν μετά από χρόνια, ρωτήσεις τον κόσμο που βιώνει τις μέρες της καραντίνας για την καταπολέμηση του covid – 19, το Πάσχα ποιάς χρονιάς του έχει μείνει αναλλοίωτο στη μνήμη, κανείς δεν αμφιβάλει ότι η συντριπτική πλειοψηφία θα απαντήσει «το Πάσχα του 2020»…
Όσες όμορφες στιγμές κι αν έχουμε ζήσει, γύρω από φωνακλάδικα οικογενειακά τραπέζια, αγκαλιά με αγαπημένα πρόσωπα, τις σούβλες να γυρίζουν εν μέσω εκκωφαντικών μουσικών, το ένθεο δέος στις στολισμένες εκκλησίες, τα συναπαντήματα με παλιόφιλους, τα μεθυσμένα ξενύχτια, όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα θα ξεχαστούν για να καταγράψουν το φετινό Πάσχα, στους τέσσερις τοίχους ενός διαμερίσματος με τη σύζυγο και τον γιο μονάχα, με τις σιωπηλές ευχές στο στριμωγμένο μπαλκόνι, τα ψευτοχαρούμενα βίντεο με τα «χρόνια πολλά» σε συγγενείς κι άλλους αγαπημένους σε διαφορετικά διαμερίσματα, ακόμα και λίγα χιλιόμετρα μακριά σου, τη μελαγχολία που δεν σου επιτρέπουν ούτε τον τάφο της μάνας σου να φροντίσεις…
Πρόκειται να γιορτάσουμε ένα αλλιώτικο αλλά προορισμένο να μείνει ιστορικό Πάσχα. Αυτή τη φορά δεν θα προέχει η προσδοκία για «Ανάσταση νεκρών», ή για την «Έξοδο» και το «Πέρασμα», όλα όσα τελοσπάντων πρεσβεύουν η πίστη και η παράδοση όποιου λαού, αλλά η ανασφάλεια για τις μέρες που έρχονται, αυτό το τσουνάμι που θα ακολουθήσει το φετινό Πάσχα, σύμφωνα με όσα οι περισσότεροι προβλέπουν, ο φόβος που θα αντικαταστήσει τον φόβο της πανδημίας, του αόρατου εχθρού και των συνεπειών τους…
Υπάρχει το δεδομένο της έγκαιρης λήψης των ενδεδειγμένων μέτρων ανάσχεσης της πανδημίας, όπως εκ του αποτελέσματος μπορεί κάθε αντικειμενικός παρατηρητής να υποδείξει, καθώς και η παραδοχή ότι μέσα από τραγικές ελλείψεις και κυβερνητικές παλινωδίες ή και ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, το δημόσιο σύστημα υγείας άντεξε, τόσο όσο χρειαζόταν τουλάχιστο για να αποφύγουμε τραγωδίες που έζησαν δυστυχώς στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Μεγάλη Βρετανία και τις ΗΠΑ.
Αυτή όμως είναι η μία πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η πίσω όψη, αυτή που ένα ολόκληρο, καλοπληρωμένο και καθησυχασμένο σύστημα, πασχίζει να κρατήσει στη σκοτεινή πλευρά, αρνούμενο να αντικρίσει κατάματα μια πραγματικότητα.
Οι απολύσεις και η διάρρηξη κάθε έννοιας εργασιακού δικαιώματος για εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες, η τραγική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σύμφωνα μόνο με τα στοιχεία του προηγούμενου μήνα, δεν κρούουν απλά τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά προειδοποιούν για καταστάσεις ίσως και χειρότερες από εκείνες που ζήσαμε με τον πιο ζοφερό τρόπο την περίοδο του 2012, στον κρατήρα της έκρηξης του ηφαιστείου των μνημονίων…
Αυτός ο κίνδυνος, η ανασφάλεια και ο φόβος των Ελλήνων για την επόμενη μέρα, είναι νομίζω άλλο ένα από τα χαρακτηριστικά του φετινού Πάσχα. Ξέρουμε πια οτι αργά ή γρήγορα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, από την καραντίνα θα βγούμε, σε μια καθημερινότητα έστω και λίγο διαφορετική από την προηγούμενη θα επιστρέψουμε, μόνο που αυτή η καινούρια καθημερινότητα μας φοβίζει.
Για επιστροφή της ύφεσης μίλησε ξεκάθαρα κι ο πρωθυπουργός στο πρόσφατο διάγγελμά του, έστω κι αν υποσχέθηκε σύντομη και εκρηκτική ανάπτυξη από το 2021. Κι αν ο ίδιος και η κυβέρνησή του αποφάσισαν να εργαλειοποιήσουν την κατάσταση για μικροκομματικό τους όφελος, οι πολίτες καλούνται να βιώσουν μια καθημερινότητα στην οποία καμία «Ανάσταση» δεν θα έχει θέση…
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
