Γράφει ο Θανάσης Μάργαρης
Το τελευταίο ποιητικό πόνημα της φίλης πολυγραφότατης και πολυβραβευμένης ποιήτριας Βασιλικής Πουλιάρη, είναι το δέκατο έκτο από το 1995, μόλις κυκλοφόρησε και είναι πλέον γεγονός για τα λογοτεχνικά δρώμενα της πόλης μας. Το εικαστικό εξώφυλλο όπως πάντα ανήκει στη ζωγράφο Βούλα Δόγια.
Για τη Β. Πουλιάρη ό,τι και να πει και να γράψει κανείς είναι λίγο, μπροστά στο εύρος και στη συναισθηματική δυναμική των λέξεων, που είναι απόσταγμα ψυχής. Λέξεις που οικοδομούν προτάσεις μοναδικών τρυφερών καταστάσεων, που συνθέτουν έναν κόσμο με αληθινές αλήθειες.
Θα σταθώ σε κάποια επιλογή στίχων που εμένα με συγκλόνισαν με την αυθεντικότητά τους.
Ποίημα 6
«Έμπνευση είναι το γοργόφτερο πουλάκι
που πετά από το δέντρο της σοφίας
και κουρνιάζει στο μυαλό μας
ως το τραγούδι του να τελειώσει.»
Με το ηχόχρωμα των παραπάνω στίχων η ποιήτρια μας ξεναγεί πρωτόγνωρα στον προσωπικό ποιητικό της χώρο με την τελευταία της ποιητική συλλογή.
Χαμηλών τόνων η ποίηση της φίλης δημιουργού εξωτερικεύει αισθήματα, στοχασμό, μνήμες, βιωματικά ερεθίσματα ενός βίου όπου τα πάντα ανατέμνονται σε ένα στιλ μοναδικό και εξόχως λυρικό, μια περιήγηση ιχνηλασίας στο χωροχρόνο με επεμβατική συγκινησιακή φόρτιση.
Στίχοι λιτοί, στοχαστικοί, όπου η δυναμική της ποιήτριας απογειώνει και απογυμνώνει αισθήματα και ιδεολογήματα.
Μια επιλογή από το ποίημα 92:
«Σε λυπήθηκα πολύ απόψε,
ίσως γιατί Νοέμβρης είναι.
Σε θυμήθηκα κι ακόμα
πως σε καιρό της εθνικής ελευθερίας
σ’ ουρές σταθήκαμε αγκαλιασμένοι
και στο πολυτεχνείο προσκυνήσαμε.
Κόκκινο γαρίφαλο κρατούσες,
Κόκκινο κι εγώ κρατούσα.
Σε θυμήθηκα απόψε κι έκλαψα για σένα.
Μάλλον ο Νοέμβρης φταίει.»
Η ποιήτρια προσφέρει στον αναγνώστη ποιήματα άρτιας αισθητικής, με εξαίσια λογοτεχνική αρχιτεκτονική. Σε όλα τα ποιήματα κυρίαρχα στοιχεία ο έρωτας, η φιλία, οι ειλικρινείς προσωπικές σχέσεις.
Περιμένουμε το επόμενο ποιητικό της βήμα.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
