Γράφει η Δήμητρα Μπαρδάνη
Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, είχε ανακοινωθεί ότι σε κάποιο σημείο της πόλης, πολύ κεντρικό, ο Άη Βασίλης θα στηνε ένα μεγάλο γραμματοκιβώτιο, όπου μπορούσαν τα μικρά παιδιά να στέλνουν τα γράμματά τους και να ζητούν ότι θέλουν απ’ τον πάντα καλόκαρδο Άγιο των δώρων!
Πολλά παιδάκια ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, μαζί με αυτά κι ο μικρός Στέλιος, ένα χαριτωμένο αγοράκι του δημοτικού.
Από κείνη τη μέρα και μια και ο καιρός δεν το επέτρεπε, ο Στέλιος καθόταν στο παράθυρο κι αγνάντευε το δρόμο με το γιορταστικό στολισμό και τη μεγάλη κίνηση. Κάτι περίμενε, το περίμενε με σιγουριά, μα τις ανησυχίες του δεν τις μολογούσε σε κανέναν! Ήταν η πρώτη φορά σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία, που’ κανε ένα τέτοιο μεγάλο βήμα για το μικρό του κορμάκι. Να γράψει γράμμα σε έναν τόσο μεγάλο Αη Βασίλη!
Κείνη την παραμονή σαν κάτι μέσα του να του έλεγε ότι δεν θα έπρεπε να ξεκολλήσει τα ματάκια του απ τον μεγάλο ανηφορικό δρόμο. Και δεν έπεσε έξω στις προβλέψεις του. Ένας θεόρατος Αη Βασίλης ντυμένος με την πατροπαράδοτη φορεσιά του, όμορφος όχι μόνο στα μάτια των μικρών παιδιών μα και των μεγάλων, φορτωμένος το μεγάλο σακί που φέρνει τη χαρά, έπαιρνε τον ανήφορο!
– Μαμά, Μαμά, τρέξε!
– Τίνι πιδίμ! Τίνι λουλουδιμ’ Στέλιουμ;
– Ο Αη Βασίλης! Ο Αη Βασίλης!
– Ε, μανάριμ, μέρες πούνι, η Αη Βασίλης γυρνάει στις δρόμι!
– Όχι, όχι έρχεται σε μας! Το ξέρω, έρχεται σε μένα! Στο σπίτι μας!
Ώσπου να το συνειδητοποιήσει ο μικρός Στέλιος και η μάνα του, ο Αη Βασίλης χτύπαγε το κουδόυνι της πόρτας τους!
Η κυρά Καίτη, άνοιξε και τ’άνοιγμα της πόρτας γέμισε απ’ την ομορφιά του Αγίου!
– Καλημέρα σας. Είστε η κυρία Πάσχου;
– Nαι, μάλιστα…
– Είναι εδώ ο Στέλιος; Έλαβα το γράμμα του.
Ο Στέλιος εν τω μεταξύ είχε φτάσει μπροστά στο θεόρατο Άγιο.
– Ιδώ, περάστι Αη Βασίλη μ!
– Ξέρετε, κυρία μου, έλαβα το γράμμα του γιου σας και πρέπει να σας πω ότι ήταν το πιο όμορφο απ’ όλα τα άλλα. Όχι μόνο γιατί ήταν καλογραμμένο, αλλά γιατί ήταν το μοναδικό γράμμα παιδιού, που δεν ζητούσε παιχνίδια, αλλά βιβλία! Έλα Στέλιο να σε φιλήσω! Σούφερα τα δυο βιβλία που μου ζήτησες!
Ο μικρός Στέλιος βρέθηκε στην αγκαλιά του δυνατού Αη Βασίλη.
– Αχ Στελιουμ’ χαράμ! Να μην έχουμι μια φουτουγραφική μηχανή να σι τραβήξου μαζί μι τουν Άγιου!
– Συγχαρητήρια κυρία μου για το γιό σας! Σας εύχομαι κάθε ευτυχία και πρόοδο στο μικρό Στέλιο.-Δεν θα καθίσ’ Αη Βασίλημ να σι κεράσου; Τέτοια μέρα στο σπίτι μας δεν την περιμέναμι!
-Έχω πολύ δουλειά, κυρία, γειά σας. Γειά σου Στέλιο!
Το σπίτι άδειασε από την παρουσία του σεβαστού Αγίου.
-Μαμά! Είμαι χαρούμενος! Είναι τα ωραιότερα Χριστούγεννα της ζωής μου!Η ωραιότερη Πρωτοχρονιά της ζωής μου!Έλα να δούμε μαζί τα βιβλία που μουφερε ο Αη Βασίλης!
-Στέλιου, πιδίμ, λουλούδιμ, καμάριμ, τι χαρά παμόδοσις σήμηρα! Είσ’ χαρούμηνους;
-Nαι μαμά! Είναι τα ωραιότερα δώρα απ΄ τον Άγιο Βασίλη!
Η χαρά της οικογένειας δεν περιγράφεται. Κι επειδή όταν είμαστε χαρούμενοι μιλάμε δυνατά κι έχουμε και δίκιο, εγώ άθελα μου, άκουσα όλη τούτη την ιστορία του μικρού Στέλιου, που ήταν το μοναδικό παιδί που ζήτησε κείνη τη χρονιά βιβλία κι όχι παιχνίδια από τον Άγιο των δώρων!
Πηγή: ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
