Του Αστέριου Νυχτερίδα
Έχει σπουδάσει θέατρο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Είναι πτυχιούχος της Ανώτερης Δραματικής Σχολής «Μαίρης Βογιατζή – Τράγκα» και της Αγγλικής Φιλολογίας του ΑΠΘ, ενώ έχει γνώσεις φωνητικής χορού και μουσικής. Ο λόγος για την Στίλβη Ψιλοπούλου, την Λαρισαία ηθοποιό η οποία παρά το νεαρό της ηλικίας της, έχει καταφέρει πολλά.
Έχει παίξει στις παραστάσεις «Ριχάρδος ο Τρίτος» του Willam Shakespeare, «Τα μάγια της Πεταλούδας» του Federico Garcia Lorca, «Οι Φυλακισμένες» των Ignacio del Moral και Ver;onica Fernandez. Επίσης έπαιξε και στο έργο «Yard Gal» της Rebecca Prichard, το οποίο έχει μεταφράσει. Έχει λάβει μέρος στην «Ασκητική» του Νίκου Καζαντζάκη στο Ηρώδειο, ενώ έχει παίξει σε σίριαλ και στις ταινίες μικρού «Νεκρός Θάφτης» και «Black Boxed» δικής της παραγωγής και σεναρίου.
Στίλβη, ποιο ήταν το ερέθισμα που σε έκανε να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Είμαι πολύ τυχερή γιατί έχω δύο υπέροχους γονείς, οι οποίοι ευθύνονται γι’ αυτό. Πάντα πηγαίναμε θέατρο, διαβάζαμε πολύ, μιλούσαμε για τις τέχνες και τον πολιτισμό γενικότερα, αναλύαμε και φιλοσοφούσαμε σπίτι μας, οπότε δεν γινόταν να μην επιλέξω έναν τέτοιο τρόπο για να μπορέσω να πω όσα έχω μέσα μου.
Τι σημαίνει θέατρο για σένα; Σε ποια παράσταση ονειρεύεσαι να πρωταγωνιστήσεις;
Δεν ξέρω αν υπάρχουν λέξεις ικανές για να το περιγράψω. Προσπαθώ να βρω μα όλες μου φαίνονται φτωχές και ούτε θέλω να σου πω κλισέ του τύπου »το θέατρο είναι ζωή, είναι μαγεία, είναι τα πάντα». Οπότε απλά θα πω πως μέσα από αυτή την τέχνη εγώ βιώνω το κάθε »τώρα» μου τόσο ευλογημένα και έντονα όπως σε καμία άλλη φάση της ζωής μου. Δεν έχω σκεφτεί συγκεκριμένη παράσταση στην οποία θα ήθελα να παίξω, όμως σίγουρα θέλω όπου και αν συμμετέχω, ο στόχος της εκάστοτε δουλειάς να είναι η αφύπνιση των συνειδήσεων του κοινού και όχι η κοίμησή της.
Πρόσφατα η ταινία black boxed δικού σου σεναρίου βραβεύτηκε στο ECO Fashion Film Festival στη Λάρισα. Πόσο κοντά βρίσκεται η κεντρική ιδέα της ταινίας με την πραγματικότητα;
Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη γι’ αυτή την εξέλιξη, κυρίως γιατί η ταινία μου βραβεύτηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την αγαπημένη μου Λάρισα. Τι πιο όμορφο να σε αγκαλιάζει η πόλη που μεγάλωσες.
Πέρα από το σενάριο έκανα και την παραγωγή της ταινίας, όπως επίσης είχα και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Την σκηνοθεσία την υπέγραψε ο Μάνος Αντωνίου και η διεύθυνση φωτογραφίας έγινε από τον Μάρκο Παπαϊωάννου. Πολλοί ήταν οι άνθρωποι οι οποίοι βοήθησαν στο όλο στήσιμο αυτής μου της ιδέας και τους ευχαριστώ βαθύτατα, όμως σε αυτούς τους δύο ανθρώπους χρωστάω πολλά γιατί με εμπιστεύθηκαν πάνω απ’ όλα.
Η κεντρική ιδέα της ταινίας είναι απαράμιλλα συνυφασμένη με την πραγματικότητα. Η ταινία είναι μια επιτομή του φασισμού της εικόνας με τον οποίο καθημερινά έρχονται αντιμέτωπες χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Είναι ένα γυναικείο μανιφέστο. Αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες, όπως προλογίζει και το μαύρο φόντο στην αρχή, που εμφανίζει τις λέξεις »to you» και το μήνυμα ουσιαστικά που δίνει είναι και η τελευταία εικόνα της ταινίας στην οποία βλέπουμε για άλλη μια φορά ένα μαύρο φόντο, στο οποίο αυτή τη φορά είναι γραμμένες οι λέξεις »wake up». Προτρέπει όλες τις γυναίκες να ξυπνήσουν και να σπάσουν τα δεσμά της φυλακής που οι εταιρίες καλλυντικών και τα ΜΜΕ χτίζουν για εκείνες με στόχο φυσικά το χρήμα. Στο βωμό λοιπόν του κέρδους γυναίκες κάθε ηλικίας νιώθουν την πίεση να πρέπει να ανταποκριθούν στα στάνταρ που άλλοι θέτουν για αυτές και η τιμωρία τους αν δεν »συμμορφωθούν» θα είναι φυσικά να μην τις αγαπούν, να μην είναι αποδεκτές και να μην αρέσουν. Η ταινία επίσης πραγματεύεται το πόσο σημαντικό καταντά για μια γυναίκα που θα ανεβάσει μια εικόνα στο facebook στην οποία δείχνει πόσο όμορφη είναι, να αποσπάσει όσα περισσότερα likes και τελικά αυτό να ορίζει και την ευτυχία της. Μια εικονική υπερφίαλη ευτυχία φυσικά, η οποία τελικά την πνίγει.
»Από πότε τα likes που παίρνουμε στο facebook καθορίζουν ποιοι είμαστε πραγματικά; Πως καταφέραμε να παγιδεύσουμε τους εαυτούς μας σε αυτό το τρενάκι τρόμου του να θέλουμε να μοιάζουμε με τη Βarbie, να μισούμε το σώμα μας, να μισούμε τον εαυτό μας. Πως στο καλό γίνεται να ξεχνάμε πως η μοναδικότητα μας στηρίζεται στις ατέλειες μας; Μια ταινία μικρού μήκους αφιερωμένη σε όλες τις γυναίκες ανά τον κόσμο. To you. Wake up.»
Χαίρομαι που οι γυναίκες αρχίζουν σιγά σιγά και αφυπνίζονται και αντιδρούν σε όλο αυτό. Ελπίζω πως η ταινία μου βάζει και αυτή ένα λιθαράκι σε όλο αυτό τον αγώνα. Ως γυναίκες, έχουμε ακόμα μπόλικο δρόμο μέχρι να αποτινάξουμε από πάνω μας όλες αυτές τις ψυχοφθόρες και χωρίς νόημα παγίδες της σκέψης όμως είμαι σίγουρη πως τελικά θα τα καταφέρουμε.
Τα σχέδιά σου για το εγγύς μέλλον;
Ετοιμάζεται αυτό τον καιρό μία ταινία στην οποία με μεγάλη μου χαρά και τιμή θα συμμετέχω, με πολύ σημαντικούς συνεργάτες και που προβλέπεται να γίνει πολύ μεγάλη επιτυχία. Δεν μπορώ να πω ακόμα περισσότερα.
ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
