Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, στην Αθήνα, πραγματοποιήθηκε το Συνέδριο της Ένωσης Περιφερειών Ελλάδας. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε πραγματοποιηθεί το ετήσιο συνέδριο του πρώτου βαθμού Τοπικής Αυτοδιοίκησης, της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδας. Οι αιρετοί των δυο βαθμών της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μαζεύτηκαν, άνοιξαν τα χαρτιά τους, συνομίλησαν μεταξύ τους και με την κεντρική εξουσία, κατέθεσαν την εμπειρία και τις προτάσεις τους, και έθεσαν τα αιτήματά τους. Ωστόσο, το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι το εξής: αυτός ο «διάλογος» πόσο απασχόλησε την κοινωνία; Πόσοι πολίτες ενδιαφέρθηκαν για όσα έγιναν στην Αθήνα και στα Γιάννενα; Κι αν δεν ασχολήθηκε κανένας, γιατί συνέβη κάτι τέτοιο, όταν μιλάμε για την πιο κοντινή στον πολίτη εξουσία;
Λίγες μέρες πριν το συνέδριο των Περιφερειών, ο πρόεδρός τους, Περιφερειάρχης Θεσσαλίας έδωσε μια, πραγματικά, ενδιαφέρουσα, συνέντευξη στο ΑΠΕ. Εκεί, ανάμεσα τα άλλα, ερωτηθείς για το διακύβευμα του συνεδρίου απάντησε, αυτολεξεί: «Ριζική, τολμηρή, ριζοσπαστική αποκέντρωση. Μια πολιτισμική επανάσταση μέσα στο κράτος. Μετεξέλιξη της Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης σε Περιφερειακή Διακυβέρνηση ώστε η δύναμη των περιφερειών να γίνει δύναμη των πολιτών».
Βρήκα το παραπάνω απόσπασμα εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ο Αγοραστός είναι η περίπτωση του πολιτικού που έχει διανύσει ολόκληρο τον πολιτικό στίβο της χώρας: Δήμος, Βουλή, Περιφέρεια. Με απλά λόγια, έχει άποψη. Όταν λοιπόν κάνει λόγο για μια «πολιτισμική επανάσταση μέσα στο κράτος», λέει αυτό που αρνείται να δει η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής πολιτικής τάξης και ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, που συνεχίζει να διαχωρίζει τον εαυτό του από τα «οργανωμένα συμφέροντα». Λέει πως αν κάτι πρέπει να αλλάξει άμεσα στη χώρα, αυτό είναι το κράτος και η λειτουργία του, μέσα όμως από μια πολιτισμική επαναστατική διαδικασία. Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, αλλαγή υποδείγματος, κουλτούρας και παραδείγματος.
Η Ελλάδα μπαίνει στον ένατο χρόνο κρίσης, αφού έχει προηγηθεί η χρεοκοπία. Η κυβέρνηση βλέπει έξοδο από τα μνημόνια το καλοκαίρι. Η αντιπολίτευση συνεχίζει να επισημαίνει πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Αν οι ρόλοι στις επόμενες εκλογές αντιστραφούν, θα αλλάξει και η ρητορική. Ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, δε, περιμένει απλά να βγούμε από την επιτροπεία, να τελειώσουμε με τα μνημόνια, και να επιστρέψουμε ως δια μαγείας πίσω στις ανέμελες εποχές όπου όλοι ξοδεύαμε, επειδή είχαμε. Τι είχες Γιάννη μου, τι είχα πάντα…
Πως είναι δυνατόν όμως να συμβεί κάτι τέτοιο, χωρίς να έχουμε αντιμετωπίσει την αιτία της χρεοκοπίας μας; Από το 2009 μέχρι και σήμερα τίποτα δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά στη χώρα. Ούτε φυσικά και η αιτία της χρεοκοπίας μας, δηλαδή η λειτουργία του ίδιου του κράτους. Όσο αυτό δεν αλλάζει η χώρα είναι καταδικασμένη. Τόσο απλά, τόσο ξεκάθαρα…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
