Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Οι εκλογές στην Κεντροαριστερά ήταν αδιαμφισβήτητα το πολιτικό γεγονός των προηγούμενων ημερών. Θα ήταν, ακόμα και αν η συμμετοχή του κόσμου στη διαδικασία αυτή, δεν ήταν τόσο μεγάλη. Κι αυτό από μόνο του κάτι θα έδειχνε. Πόσο μάλλον το αντίθετο.
Όταν πάνω από 200.000 πολίτες συμμετέχουν σε μια διαδικασία που αφορά τη συγκρότηση ενός φορέα που κανείς δεν ξέρει ούτε το όνομά του, ούτε το πρόγραμμά του, ούτε την οργανωτική του δομή, κάτι δείχνει.
Μετά τα αποτελέσματα της Κυριακής έχουν γραφεί πολλά. Σίγουρα, θα γραφούν πολύ περισσότερα, το επόμενο χρονικό διάστημα. Ωστόσο, αν πρέπει κάτι να κρατήσουμε, από το πρώτο αυτό δείγμα γραφής, είναι δύο πράγματα:
Πρώτον, πως υπάρχει, παρά τα όσα συνέβησαν στην χώρα τα τελευταία οχτώ χρόνια, αποτέλεσμα ενός χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, η επιθυμία πολλών ανθρώπων να συμμετάσχουν ενεργά σε πολιτικές διεργασίες. Αυτό φάνηκε και στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ.
Δεύτερον, η διάθεση μιας σημαντικής μερίδας πολιτών να γυρίσουν την πλάτη στη σημερινή κυβέρνηση.
Γιατί αλλιώς κάποιες χιλιάδες πολιτών να στηθούν στις ουρές για να «ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ», όπως πολλοί αναλυτές κατέληξαν προσπαθώντας να αναλύσουν το αποτέλεσμα, όταν ο χώρος του ΠΑΣΟΚ έχει μεταφερθεί και εκφράζεται εν πολλοίς από τον ΣΥΡΙΖΑ;
Δεδομένο είναι, αυτό το χρονικό διάστημα, πως τον έλεγχο των εξελίξεων και των πρωτοβουλιών, κρατάει στα χέρια του ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός καθορίζει την ατζέντα, αυτός κρατάει στο χέρι του το «μαγικό κλειδί», που δεν είναι άλλο από αυτό που ανοίγει την πόρτα των εκλογών.
Δεδομένο όμως είναι, πλέον, πως έχουν αρχίσει τα πρώτα επεισόδια που θα οδηγήσουν στην ριζική αναμόρφωση του πολιτικού σκηνικού. Αυτό που δεν έγινε βίαια το 2011, θα γίνει σταδιακά τα επόμενα χρόνια, αφού θα έχουν ολοκληρωθεί και οι απαιτούμενες κοινωνικές διεργασίες.
Μένει να αποδειχθεί αν θα οδηγηθούμε σε νέες αυταπάτες ή σε μια πραγματική νέα πορεία.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
