Του Λευτέρη Παπαστεργίου
«Επιτέλους, το νέο ανοικτό κολυμβητήριο, παραδίδεται σήμερα στο κοινό, το οποίο ξεκίνησε το 2002, προκειμένου να είναι έτοιμο την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.. Δυστυχώς όμως σταμάτησε. Το 2013 η Περιφέρεια Θεσσαλίας, ζήτησε την ένταξη του έργου στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ώστε να μπορέσουμε να το χρηματοδοτήσουμε και να ολοκληρωθεί. Έτσι το έργο έχει χρηματοδοτηθεί σε μεγάλο βαθμό από την Περιφέρεια και σήμερα παραδίδεται στο Δήμο για να το λειτουργήσει. Είναι ένα μεγάλο έργο. Ευελπιστούσαμε να είχε ολοκληρωθεί πιο γρήγορα. Συνεχίζουμε να ενώνουμε τις δυνάμεις για το καλό των συμπολιτών μας..»
Το παραπάνω απόσπασμα είναι από τις δηλώσεις του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας κ. Κώστα Αγοραστού, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων του νέου ανοικτού κολυμβητηρίου που διαθέτει πλέον η Λάρισα. Αφήνοντας, προς το παρόν, στην άκρη, την απορία μου, γιατί κάποιος δεν σκέφτηκε(;) πως το σύγχρονο κολυμβητήριο, θα έπρεπε να είναι κλειστό, και παραβλέποντας την τελευταία πρόταση του αποσπάσματος, πως δηλαδή «ενώνουν δυνάμεις για το καλό των συμπολιτών», σε μια προσπάθεια, προφανώς, να φανεί πως η συνεργασία με τον Δήμαρχο Λαρισαίων συνεχίζεται κανονικά, θα ήθελα να σταθώ στην πρώτη λέξη της δήλωσης: επιτέλους.
Αναρωτιέμαι, διαβάζοντας τα λόγια του Περιφερειάρχη, αν ο ίδιος, και ο κάθε αρμόδιος, υπεύθυνος ή όπως αλλιώς θέλετε να τον ονομάσετε, που κάνει την προσπάθεια για να ολοκληρωθεί ένα έργο, φτάνει στο σημείο να δηλώσει δημόσια «επιτέλους», τότε τι θα πρέπει να σκέφτεται και να δηλώνει ο πολίτης;
Αναρωτιέμαι δηλαδή, αν όλοι όσοι κρατούν τον προγραμματισμό των έργων εκείνων που μπορούν να αλλάξουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων μιας πόλης, δυσανασχετούν δημόσια με τους ρυθμούς και τα εμπόδια που συνεχίζουν να ορθώνονται μπροστά τους, τότε ποιος μπορεί να αισιοδοξεί για το μέλλον της;
Με απλά λόγια: πόση ελπίδα μπορεί να αισθάνεται ένας πολίτης αυτής της χώρας, που επί οχτώ χρόνια βλέπει τη ζωή του να καταστρέφεται, όταν διαπιστώνει πως ένα απλό έργο χρειάζεται δεκαπέντε για να ολοκληρωθεί;
Το κράτος και οι δομές του οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία. Σήμερα, αντί η μάχη να δίνεται στην καταπολέμηση αυτής, της βασικής αιτίας των δεινών μας, αντί να γίνεται μια σοβαρή και ουσιαστική προσπάθεια εξυγίανσης των δημόσιων υπηρεσιών και του κρατικού λαβύρινθου, κινούμαστε ακριβώς στον αντίθετο δρόμο. Ο φαύλος κύκλος της ελληνικής, κρατικής, κακοδαιμονίας συνεχίζεται. Κι όσο συνεχίζεται, η χώρα αυτή δεν έχει κανένα μέλλον.
ΥΓ: Αν ένα κολυμβητήριο για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια, δεν θέλω να φανταστώ πόσα θα χρειαστούν, ώστε να υλοποιηθούν οι πρόσφατες εξαγγελίες του Πρωθυπουργού…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
