Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Διαβάζω με προσοχή τις ανακοινώσεις της δημοτικής αρχής για τη μεγάλη επιτυχία της πόλης να βραβευτεί από την UNESCO, μαζί με άλλες δεκαπέντε πόλεις από ολόκληρο τον κόσμο, ως «πόλη που μαθαίνει» και δεν έχω καμία αμφιβολία πως το εν λόγω βραβείο είναι πολύ σημαντικό. Άλλωστε, αν δεν ήταν, αποκλείεται να πήγαινε ο Δήμαρχος και δύο(!) αντιδήμαρχοι για να το παραλάβουν. Επιπλέον δεν έχω καμία αμφιβολία για το πόσο περήφανοι νιώθουν οι Λαρισαίοι μετά την επιτυχία αυτή, αφού είναι σίγουρο πως η συντριπτική πλειοψηφία γνωρίζει για το τι ακριβώς μιλάμε, και πως όλες αυτές οι πρακτικές έχουν βελτιώσει την ποιότητα της ζωής και της καθημερινότητας τους.
Αφού λοιπόν όλα τα παραπάνω είναι δεδομένα, σκέφτηκα να απαριθμήσω μια σειρά πραγμάτων που η πόλη δεν μαθαίνει:
Η πόλη λοιπόν, δεν μαθαίνει να παρκάρει εκεί που πρέπει και να τηρεί τους κανόνες της τάξης. Η κατάσταση στο κέντρο της και ειδικότερα στους πεζόδρομους είναι, πολλές φορές, εξοργιστική. Θυμάμαι σαν τώρα τον δήμαρχο και πρωτοκλασάτα στελέχη της νυν δημοτικής αρχής να κατακεραυνώνουν τον προηγούμενο δήμαρχο για την κατάσταση στους πεζοδρόμους, υποσχόμενοι μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Τρία χρόνια μετά, μελετούν την υφισταμένη κατάσταση και σχεδιάζουν παρεμβάσεις.
Η πόλη, επίσης, δεν μαθαίνει να σέβεται το περιβάλλον. Θεωρείται βέβαιο, πως μόλις χειμωνιάσει, η Λάρισα θα πνιγεί και πάλι στην αιθαλομίχλη, διατηρώντας τα πρωτεία στην σχετική κατάταξη των ελληνικών πόλεων. Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει απολύτως καμία οργανωμένη προσπάθεια, με συγκεκριμένους στόχους και μεθόδους, ώστε οι κάτοικοι της πόλης να αρχίζουν να αλλάζουν περιβαλλοντική συνείδηση, κάτι που εκ των πραγμάτων δεν είναι καθόλου εύκολο.
Η πόλη δεν μαθαίνει να συμμετέχει στα κοινά, μέσω των διαδικασιών που επιτρέπει στους πολίτες να ενημερώνονται, να παρεμβαίνουν και να διεκδικούν. Υπήρξε βασική δέσμευση του νυν δημάρχου για λαϊκές συνελεύσεις, για αναβάθμιση των τοπικών συμβουλίων, καθώς και της λειτουργίας του ίδιου του Δημοτικού Συμβουλίου, ως το ανώτατο όργανο της πόλης. Παρ’ όλα αυτά κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με όλα αυτά, κανείς δεν φαίνεται να συγκινείται, κανείς δεν φαίνεται να εμπνέεται.
Στέκομαι ιδιαίτερα στο τελευταίο. «Να εμπνέεται». Εκτός της καθημερινότητας, όσον αφορά τη λειτουργία της πόλης, του τομέα του περιβάλλοντος, και όλων των άλλων τομέων που θα μπορούσα να αναφέρω, όσων αφορά το αποτύπωμα της σημερινής δημοτικής αρχής, είναι πολύ σημαντικό να εξετάσει κανείς ποιο είναι αυτό το «οραματικό» που βγάζει η αρχή Καλογιάννη και με το οποίο θα κατορθώσει να κινητοποιήσει μια σειρά δυνάμεων της πόλης, ώστε να κινηθούν όλοι μαζί για μια «άλλη Λάρισα». Δυστυχώς, μέχρι σήμερα, παρουσιάζονται μόνο ασύνδετες και αποσπασματικές κινήσεις. Ένας σχεδιασμός τεχνικών, κυρίως, έργων, που θα αρχίσουν να υλοποιούνται, φαντάζομαι πλησιάζοντας στις εκλογές, για να δώσουν την αίσθηση της «παρέμβασης». Επιπλέον, μια εξαγγελία για την κατεδάφιση κάποιων κτισμάτων, ώστε να αλλάξει η εικόνα του Αρχαίου Θεάτρου, καθώς και η διεκδίκηση δημόσιων εκτάσεων για μελλοντική αξιοποίηση.
Φτάνουν όλα αυτά; Την απάντηση στο ερώτημα αυτό, θα κληθούν να δώσουν οι πολίτες σε δυο περίπου χρόνια, και με την προϋπόθεση πως κάποια από τα παραπάνω θα έχουν πραγματοποιηθεί. Μέχρι σήμερα πάντως, τρία χρόνια από την ανάληψη της εξουσίας, η πόλη δεν αλλάζει νοοτροπία, δεν αλλάζει φιλοσοφία, δεν μαθαίνει. Και δεν μαθαίνει γιατί ο δάσκαλος δεν εμπνέει…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
