Του Λευτέρη Παπαστεργίου
«Η συναυλία της χρονιάς! Ο Αντώνης Ρέμος στο AEL FC Arena…» Τρίτη βράδυ, η βροχή συνοδεύει την αυτοκινητοπομπή που μποτιλιάρει την οδό Καρδίτσης. «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο γήπεδο της ΑΕΛ για τη μεγάλη συναυλία του Αντώνη Ρέμου…», θα έλεγε ο ραδιοφωνικός εκφωνητής, αν μπορούσε να διακρίνει, το ένα αμάξι πίσω από το άλλο, στην προσπάθειά τους να πάρουν τη θέση στους κοινόχρηστους χώρους που φιλοξενεί τα οχήματα στο στολίδι της ΑΕΛ. «Σε ένα στολίδι που έγινε με παραχώρηση έκτασης για δεκάδες χρόνια σε έναν επιχειρηματία», θα έλεγε η αριστερή φωνή της πολιτικής «ορθότητας», από μέσα της όμως, σιγανά, καθώς η επίσημη «πρώτη φορά αριστερά» έχει κάνει περίπου το ίδιο, για όλη την ελληνική δημόσια περιουσία και μάλιστα για έναν αιώνα.
Κάθομαι και χαζεύω τα αμάξια έξω από το γήπεδο. Λόγω δουλειάς δεν μπορώ να μπω μέσα. «Κι αν δεν είχα δουλειά όμως, δεν θα πήγαινα… «, σκέφτομαι. Στο νου μου έρχονται τα ρεπορτάζ, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, με το καθιερωμένο κοσμικό πάρτι της Μυκόνου, εκεί που ο Ρέμος έχει καθιερώσει μια άτυπη επίδειξη πλούτου και διασκέδασης. Σαμπάνιες, αστακοί, κοσμήματα, απλησίαστοι τιμοκατάλογοι, μέχρι και… καμήλες φέτος. Η Ελλάδα πουλάει ακριβά την διασκέδασή της.
Σε λίγη ώρα τα social media παίρνουν φωτιά. «Ο Ρέμος στη σκηνή». «Ο Ρέμος έχει χιούμορ». «Ο Ρέμος είναι μοναδικός». Χιλιάδες χέρια υψώνονται στον ουρανό κρατώντας σφιχτά την προέκταση, πλέον, της προσωπικότητας μας, τα κινητά τηλέφωνα, και αποτυπώνουν τη στιγμή σε χρόνο ενεστώτα διαρκείας. Η βροχή φουντώνει. Ο Ρέμος μόλις που προλαβαίνει να τραγουδήσει. «Βιάζεται να φύγει για Αθήνα…», μεταδίδουν οι θεατές. «Οι υπόλοιποι δεν πρόλαβαν να τραγουδήσουν. Αύριο πάλι. Και χωρίς εισιτήριο! Χαμός! Θα χωρέσει το γήπεδο;»
Η νύχτα έχει φορέσει τα καλά της και η βροχή γίνεται πέπλο για να σκεπάσει την Φθινοπωρινή μελαγχολία. Η Καρδίτσης μποτιλιάρει ξανά, από την απέναντι όμως κατεύθυνση, αυτή τη φορά, από την κατεύθυνση του γυρισμού. Ίσως ο καθένας να ψάχνει τον δικό του γυρισμό, εκεί πίσω, όταν πριν από χρόνια, θα μπορούσε άνετα να σκεφτεί πως είναι δυνατόν κι αυτός να βρεθεί στο Nammos και να καθίσει δίπλα στον άραβα, και τον πάμπλουτο. Ίσως, πάλι, ο καθένας, να προσαρμόζει τις μικρές απολαύσεις της ζωής με αυτό που τον κάνει να νιώθει πιο χαλαρός, πιο γεμάτος, πιο ξεκούραστος. Αυτό συνέβαινε πάντα. Όχι για όλους. Για τους πολλούς.
Μπορεί οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες να μεταβάλλονται, οι Έλληνες όμως δείχνουν υπομονή, σαν τις καμήλες ένα πράγμα, συνδυασμένη με μια απίστευτη προσκόλληση στο «παλιό». Στο «σίγουρο». Στο «δεδομένο». Στο «βαθύ». Σ’ αυτό που άφησε τη σφραγίδα του πάνω στην καταστροφή. Δεν μπορεί. Αυτοί θα ξέρουν σίγουρα. Είναι οι πολλοί. Άλλωστε το υπονόησε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός: «Ήταν ψεύτης ο Ανδρέας;»
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
