Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Μια ακόμα «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», ανακοινώθηκε, πριν λίγες μέρες, αυτή τη φορά με την ονομασία «μεταρρύθμιση Γαβρόγλου». Αδυνατώ, πρόχειρα, να απαριθμήσω όλες τις προηγούμενες. Ωστόσο δεν είναι και τόσο δύσκολο, αρκεί να θυμάται κανείς τα ονόματα όλων όσων διετέλεσαν υπουργοί Παιδείας στο παρελθόν. Ο αριθμός των υπουργών Παιδείας στην Ελλάδα ισούται με τον αριθμό των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων της χώρας. Όλοι, εκτός από τον Άρη Σπηλιωτόπουλο, για να είμαι δίκαιος, ο οποίος, ήταν ο μόνος που αντί να «μεταρρυθμίσει» την παιδεία, προτίμησε να μεταρρυθμίσει τον χώρο του υπουργικού του γραφείου, αφήνοντας, έτσι, στον επόμενο υπουργό, ένα γραφείο, που δεν ήξερες αν ήταν χώρος δουλειάς ή χώρος πολυτελούς διαμονής!
Το όλο παράξενο όμως, είναι πως ο κ. Σπηλιωτόπουλος ήταν ο πλέον έντιμος όλων. Έκανε αυτό ακριβώς που ήξερε πολύ καλά να κάνει. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Από την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου, που φτάνω να θυμάμαι, μια «μεταρρύθμιση» που είχε ως αποτέλεσμα την δολοφονία Τεμπονέρα, μέχρι την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Γαβρόγλου, το μόνο, ουσιαστικά, που άλλαξε, ήταν τα ονόματα των υπουργών, από τη μια, και η υπερπληθώρα «επιστημόνων» από την άλλη. Γιατί όμως δημιουργήθηκε αυτό το φαινόμενο; Για τον απλούστατο λόγο ότι όλοι, σχεδόν, οι υπουργοί, ασχολήθηκαν μόνο με τις πανελλαδικές εξετάσεις, οι οποίες στη συνέχεια έγιναν «πανελλήνιες» για να φτάσουμε σήμερα να μιλάμε για «κεντρικές εξετάσεις» και μάλιστα διπλές! Θέλω να ελπίσω πως ο επόμενος θα ασχοληθεί μόνο με το όνομα και όχι με τον αριθμό, συνεχίζοντας την τακτική Γαβρόγλου, γιατί σε λίγα χρόνια οι μαθητές θα φτάνουν να δίνουν μόνο εξετάσεις!
Αν υπάρχει ένα κοινό σημείο στην πολιτική όλων των υπουργών Παιδείας της Μεταπολίτευσης, αυτό είναι πως κανείς δεν ασχολήθηκε από κάτω προς τα πάνω. Κανείς δεν ξεκίνησε μια επιστημονική προετοιμασία, δεν άνοιξε το διάλογο, δεν κάλεσε όλους αυτούς που έχουν άποψη και γνώση, για να χτίσουν το σχολείο του ελληνικού μέλλοντος, από το δημοτικό. Κι αυτό, γιατί πολύ απλά, το δημοτικό δεν φέρνει ψήφους. Ούτε λεφτά.
Δυστυχώς όμως τα πράγματα είναι πλέον πολύ πιο σοβαρά. Σήμερα, δεν μιλάμε για την Ελλάδα της ευημερίας. Της πλαστής, έστω, ευημερίας. Σήμερα μιλάμε για την Ελλάδα της χρεοκοπίας, για την Ελλάδα που δεν παράγει, για την Ελλάδα που γερνάει, πληθυσμιακά, και αργοπεθαίνει. Αντί λοιπόν η καταστροφική κρίση να μας δείχνει τον δρόμο που θα πρέπει να ακολουθηθεί, ένας δρόμος που ουσιαστικά είναι μονόδρομος και περνάει μέσα από την εκπαίδευση, απεναντίας, όλοι λειτουργούν και συμπεριφέρονται σαν να μην έχει αλλάξει το παραμικρό.
Αποτέλεσμα; Τοίχος. Ή, για να είμαι και στο πνεύμα των ημερών, ντουβάρι. Όσο θα συνεχίσει λοιπόν η χώρα να βγάζει από τα σχολεία της «μορφωμένα ντουβάρια», τόσο δεν θα έχει να ελπίζει σε τίποτα.
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
