Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Δεν υπήρχε μέρα, σχεδόν, του Αυγούστου, που η πρώτη πρωινή είδηση να μην αφορούσε έναν τραγικό θάνατο, νέων, ως επί το πλείστο, ανθρώπων σε τροχαίο δυστύχημα. Μαύρες πόρτες σφαλίζουν πλέον τις οικογενειακές εστίες, που από δω και πέρα θα πρέπει να ζήσουν και να διαχειριστούν τον ανείπωτο πόνο που προκαλεί η απώλεια.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, όπως αυτά δημοσιεύτηκαν προ ημερών στην εφημερίδα «Καθημερινή», «συνολικά στην Ελλάδα το 2016 είχαμε 752 θανατηφόρα τροχαία έναντι 746 το προηγούμενο έτος, αύξηση 0,8%. Οι νεκροί άγγιξαν τους 804 έναντι 796 το 2015».
Ένα τραγικό τροχαίο δυστύχημα, που κόστισε τη ζωή σε ένα νέο άνθρωπο και άφησε και δυο τραυματίες, στην Κρήτη, ήταν η αφορμή για να κάνει μια ανάρτηση, στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης: «Φτάνει πια… Δυο σοβαρά τροχαία έγιναν τις τελευταίες μέρες στην Κρήτη αφήνοντας πίσω έναν νεκρό 18χρονο και δυο βαριά τραυματισμένους συμπολίτες μας. Από την αρχή του χρόνου η αλυσίδα των μάταιων θανάτων στην άσφαλτο της Κρήτης μετράει, δυστυχώς, 34 θύματα… Αλλά όλα αυτά δεν αρκούν αν δεν αλλάξουμε μυαλά. Αν δεν αφυπνιστεί και η ίδια η τοπική κοινωνία, δεν αναγνωρίσει το πρόβλημα, και δεν αναλάβει δράσεις ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης. Πόσοι ακόμα άνθρωποι πρέπει να χάσουν τζάμπα τη ζωή τους για να το καταλάβουμε;»
Ο λόγος που επέλεξα να αναφερθώ στην προσωπική παρέμβαση του προέδρου της ΝΔ είναι γιατί θεωρώ άκρως ελπιδοφόρο, ένας πολιτικός αρχηγός, που προσδοκά κάποια στιγμή να κυβερνήσει τον τόπο, να ευαισθητοποιείται με ένα εθνικό έγκλημα. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Το κόστος των τροχαίων ατυχημάτων στην χώρα μας είναι δυσβάσταχτο, από πολλές πλευρές.
Ωστόσο, δεν φτάνουν, ούτε οι δηλώσεις των πολιτικών, ούτε οι παρεμβάσεις των αρχών, ούτε οι θρήνοι στις εκκλησίες και τα νεκροταφεία. Και αυτό το θέμα, όπως και τα περισσότερα στη χώρα, συνδέεται άμεσα με την παιδεία, και την κουλτούρα μας, σαν λαός. Κανένα μνημόνιο και καμία νομοθετική πρωτοβουλία δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα. Να το μετριάσει, ίσως. Να το λύσει όμως, όχι. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσει ο καθένας μόνος του, και ως κοινωνία όλοι μαζί. Και, ίσως, αυτός να είναι και ο λόγος που θα συνεχίσουμε να μετράμε για πολλά χρόνια ακόμα, ματωμένα χιλιόμετρα…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
