Του Λευτέρη Παπαστεργίου
Αντιγράφω από το ρεπορτάζ: «Απίστευτες σκηνές εκτυλίχθηκαν στη Βουλή κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και του Κυριάκου Μητσοτάκη για το νομοσχέδιο που αφορά την ανώτατη εκπαίδευση. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ διέκοπταν και σχολίαζαν κάθε φορά που ο λόγος δινόταν στον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον βουλευτή Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ Νίκο Παπαδόπουλο να προκαλεί την αγανάκτηση ακόμα και των βουλευτών της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Όταν ο κ. Ψαριανός διαμαρτυρήθηκε στο προεδρείο για την συμπεριφορά του βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Παπαδόπουλος γύρισε και του είπε: «Τι θέλεις πάλι ρε κουρ@@@μηχανή;». Ο βουλευτής του Ποταμιού δεν άφησε αναπάντητη την κατηγορία του κ, Παπαδόπουλου, τον οποίο αποκάλεσε… «κουρ@@@κεφτέ»!»
Στο μυαλό μου, διαβάζοντας τα παραπάνω, έρχεται μια εξομολόγηση παλιού, πολύπειρου, κοινοβουλευτικού άντρα, ο οποίος κόσμησε με την παρουσία του το κοινοβούλιο, ένα βράδυ, στο περιστύλιο της βουλής, λίγα χρόνια πριν την έλευση των μνημονίων στην χώρα. Όταν έτυχε να μιλήσω μαζί του για λίγα λεπτά και τον ρώτησα «πως βλέπεις τα πράγματα», είχε γυρίσει με ένα ύφος που εξέπεμπε αυστηρότητα και μου απάντησε: «μαύρα τα βλέπω αγόρι μου. Μαύρα και μυρίζουν…».
Τέσσερις δεκαετίες συμπληρωμένες από την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στη χώρα, η Ελλάδα βιώνει, εδώ και μερικά χρόνια, το χειρότερο επίπεδο εκπροσώπησης, όσον αφορά το πολιτικό της προσωπικό. Το επίπεδο του πολιτικού λόγου, η αδυναμία παραγωγής αυθεντικής πολιτικής σκέψης, οι αδιάφορες κοινοβουλευτικές παρουσίες, οι δημόσιες αντεγκλήσεις, πολλές φορές η αμφίεση των βουλευτών εντός του κοινοβουλίου, η μη προσήλωση στον κανονισμό της βουλής και στη λειτουργία του, όλα αυτά μαζί και πολλά ακόμα, συνθέτουν μια εικόνα που αναδύει δυσοσμία. Δυσοσμία κοινοβουλευτική.
Η σύνθεση της βουλής, ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς πως τα τελευταία χρόνια, μετά από κάθε εκλογική διαδικασία, το ποσοστό ανανέωσης των βουλευτών είναι σημαντικό, αντικατοπτρίζει την κατάσταση στην κοινωνία. Γιατί αυτό τελικά είναι οι βουλευτές που μας εκπροσωπούν: αυτοί που επιλέγουμε ελεύθερα και αβίαστα εμείς οι ίδιοι, κάνοντας χρήση του δικαιώματος και των προνομίων που μας δίνει ένα πολίτευμα, το οποίο τα τελευταία χρόνια λοιδορείται.
Με απλά λόγια, ότι ψωνίζεις τρως. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός πως ενώ, ως λαός, δίνουμε μεγάλη σημασία στο τι θα φάμε, δεν δίνουμε καμία σημασία στο τι ψηφίζουμε, και, ιδιαίτερα, στο ποιους ψηφίζουμε. Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως η μπόχα που αναδύεται από το κοινοβούλιο, δεν φαίνεται να ενοχλεί κανέναν. Κι αυτό γιατί ως κοινωνία έχουμε συνηθίσει στις άσχημες μυρωδιές…
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
