Ο κ. Νίκος Σαμαράς είναι αρχιτέκτονας και καθηγητής εφ. ΤΕΙ Θεσσαλίας,
Υποψήφιος βουλευτής Ν. Λάρισας με τον ΣΥΡΙΖΑ,
υποστηριζόμενος από τους Οικολόγους Πράσινους.
Το ερώτημα μου το απευθύνουν συχνά-πυκνά κατά τη διάρκεια της σύντομης αυτής προεκλογικής περιόδου: “μα το περιβάλλον δεν είναι πολυτέλεια μπροστά σε προτεραιότητες, όπως για παράδειγμα η κοινωνική δικαιοσύνη;” Τους απαντώ: Μπορώ αβίαστα να συμφωνήσω πως το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη μπορεί και πρέπει να είναι πρώτης προτεραιότητας. Ένα τέτοιο αίτημα, όμως δεν τίθεται σε καμιά περίπτωση διαζευκτικά με το περιβάλλον.
Η περιβαλλοντική δικαιοσύνη είναι η πιο χαρακτηριστική μορφή κοινωνικής δικαιοσύνης, σύμφωνα με τον Ντέιβιντ Χάρβεϊ. Η δίκαιη κατανομή εξίσου και χωρίς διακρίσεις, των φυσικών πόρων, αλλά και των περιβαλλοντικών κινδύνων από την ανθρώπινη δραστηριότητα, συνιστά τη βάση της περιβαλλοντικής δικαιοσύνης αλλά και θεμελιώδες συστατικό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν στα παραπάνω συμπεριλάβει κανείς την πρόσβαση στις περιβαλλοντικές επενδύσεις -στην πληροφορία, αλλά και στα κέντρα λήψης των αποφάσεων για την έγκριση επενδυτικών σχεδίων και την κατανομή πιστώσεων- έχει σχεδόν ολοκληρώσει την εικόνα.
Εξ άλλου, καθώς οι ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, μη έχοντας δυνατότητα άλλης επιλογής, κατοικούν “προνομιακά” τις υποβαθμισμένες περιβαλλοντικά περιοχές -αφού είναι οι λιγότερο ελκυστικές και συνεπώς οι φθηνότερες- θα μπορούσαμε, παραφράζοντας τον Χάρβεϊ, να συμπεράνουμε πως η περιβαλλοντική αδικία είναι η χειρότερη μορφή κοινωνικής αδικίας, με σαφή ταξικά χαρακτηριστικά.
Στο ψευδοδίλλημα λοιπόν «Περιβάλλον ή Κοινωνική Δικαιοσύνη;» εμπνεόμενοι από τις αρχές και τις αξίες της Κοινωνικής Οικολογίας απαντάμε: «δίκαιες πολιτικές για το περιβάλλον, στην κατεύθυνση της επιδίωξη της κοινωνικής δικαιοσύνης». Άλλωστε, σύμφωνα με το σπουδαιότερο διαχρονικό μας σύνθημα: «Η Οικολογία δεν είναι ουτοπία, ούτε φυσιολατρία, αλλά αγώνας για μια άλλη, Δίκαιη Κοινωνία».
Ακολουθήστε το 
στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
