Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » O νοικοκύρης… Του Άκυ Μητσούλη

O νοικοκύρης… Του Άκυ Μητσούλη

O νοικοκύρης… Του Άκυ Μητσούλη

Ο κύριος Νίκος είχε ένα περίπτερο…

στη δεκαετία του ‘70…

ψηλός χαμογελαστός με πλατύ χαμόγελο και παχύ μουστάκι…

τα καλοκαίρια καθώς παίζαμε με τα ποδήλατα…

κάνοντας βόλτες πάνω κάτω…

σταματούσαμε στο περίπτερο του κυρίου Νίκου…

ο κύριος Νίκος είχε δύο μεγάλες γυάλες γεμάτες από εκείνες τις κόκκινες και πράσινες καραμέλες που ονομάζαμε ραντεβού…

δεν κατάλαβα ποτέ γιατί είχαν αυτή το όνομα…

ο κύριος Νίκος…

άνοιγε τη γυάλα…

έβαζε ένα μεταλλικό φτυαράκι και γέμιζε μία χαρτοσακούλα από αυτές τις υπέροχες καραμέλες…

καμιά φορά…

ο κύριος Νίκος έβαζε παραπάνω καραμέλες…

έτσι…

δώρο…

χωρίς να τις πληρώσουμε…

ο κύριος Νίκος ήταν ένας καλός νοικοκύρης…

με οικογένεια και παιδιά…

1979

εγώ ήμουν 8 χρονών…

ο κύριος Νίκος συνέχιζε να δίνει καραμέλες πολλά χρόνια…

πήρε σύνταξη…

έκλεισε το περίπτερο…

εγώ έπαψα να είμαι παιδί…

και τότε έμαθα…

ότι ο κύριος Νίκος…

ο καλός νοικοκύρης κύριος Νίκος…

αυτός με τις υπέροχες καραμέλες…

στην κατοχή νέος φορούσε μαύρη κουκούλα και έστελνε Έλληνες στο γερμανικό απόσπασμα…

ο κύριος Νίκος …

ο καλός νοικοκύρης κύριος Νίκος…

στη χούντα…

έδινε αριστερούς στην ασφάλεια…

ο κύριος Νίκος…

ο καλός νοικοκύρης κύριος Νίκος…

υποθέτω…

αν ζούσε ο κύριος Νίκος…

θα ήταν χαρούμενος με το θάνατο του Ζακ…

ίσως…

αν βρισκόταν έξω από το κοσμηματοπωλείο…

πρώτος να έριχνε κλωτσιές…

πρώτος πριν από τον ιδιοκτήτη…

γιατί ο καλός νοικοκύρης κύριος Νίκος…

θέλει πάνω από όλα την ησυχία του…

το περίπτερό του να δουλεύει…

η ζωή δεν έχει καμία σημασία…

το περίπτερο να είναι καλά…

να κάνουμε δουλειές…

ένας τοξικοεξαρτημένος άνθρωπος…

άρρωστος…

που παραπαίει…

που τα πόδια του δεν τον βαστούν…

θολωμένος…

επιχειρεί μία εισβολή σε ένα κοσμηματοπωλείο…

εγκλωβίζεται…

ειδοποιείται η αστυνομία…

η σύλληψή του είναι θέμα λεπτών…

το θέμα…

σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία…

θα έπρεπε να σταματήσει εκεί…

όχι όμως στην Ελλάδα…

η Ελλάδα της κρίσης…

έπαψε χρόνια να είναι μία ευνομούμενη κοινωνία…

μία κοινωνία με νόμους…

κανόνες…

ήθος και πολιτισμό…

όχι…

δεν αρκεί να συλληφθεί ο τοξικοεξαρτημένος άρρωστος εισβολέας…

πρέπει…

να λιντσαριστεί…

να είναι στο πάτωμα…

αιμόφυρτος…

και δύο…

ή και τρεις…

νοικοκυραίοι…

να τον κλωτσάνε…

λυσσαλέα…

έτσι…

γιατί δεν αρκεί να συλληφθεί…

πρέπει να τιμωρηθεί με το νόμο του νοικοκύρη…

το μαγαζάκι μας να είναι καλά…

ο εισβολέας έτυχε να είναι ο Ζακ Κωστόπουλος…

ακτιβιστής…

οροθετικός…

τοξικομανής…

άρρωστος…

όλα αυτά που κάνουν έναν νοικοκύρη ακόμα πιο εξαγριωμένο…

που αυτό…

το απόβρασμα της κοινωνίας τόλμησε να εισβάλει στην περιουσία του…

στην ιδιοκτησία του…

θα έγραφα τα ίδια…

ότι και να ήταν ο Ζακ…

όποιος και να ήταν ο εισβολέας…

γιατί…

η δολοφονία κάποιου…

όταν δεν απειλεί τη ζωή σου…

δεν είναι αυτοάμυνα…

γιατί…

δεν έχεις δικαίωμα να παίρνεις το νόμο στα χέρια σου…

γιατί…

ακόμα και το πιο απλό…

είναι άνανδρο να χτυπάς κάποιον αιμόφυρτο πεσμένο κάτω…

σε μία κοινωνία με νόμους…

η δουλειά σου ως πολίτη – ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΠΕΙΛΕΙΤΑΙ ΑΜΕΣΑ Η ΖΩΗ ΣΟΥ – σταματά τη στιγμή που ειδοποιείς την αστυνομία…

γιατί…

πάνω από την αξία ενός κοσμήματος…

υπάρχει η ανθρώπινη ζωή…

όχι…

δεν πειράζει να είσαι νοικοκύρης…

αρκεί να μην ξεχνάς ποτέ…

ότι πρώτα από όλα…

πάνω από όλα…

πρέπει να είσαι άνθρωπος…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET