Άρθρα Συνεργατών » Γιαννακόπουλος Γ. » Πάνω από τις κλωτσιές της Ομόνοιας. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου
TO THE POINT

Πάνω από τις κλωτσιές της Ομόνοιας. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Πάνω από τις κλωτσιές της Ομόνοιας. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Για κάποιο περίεργο λόγο δεν με εξέπληξαν οι κλωτσιές στο κεφάλι του φερόμενου ληστή από τον ιδιοκτήτη του κοσμηματοπωλείου στην Ομόνοια. Είδα το βίντεο ξανά και ξανά, θύμωσα, προσπάθησα να σκεφτώ την αντίθετη άποψη, αλλά έκπληξη δεν ένοιωσα. Κατά κάποιον τρόπο το περίμενα. Ή μάλλον ήμουν προετοιμασμένος. Σ’ αυτό το περιβάλλον που ζούμε τέτοιου είδους συμπεριφορές, είναι αναμενόμενες.

Η απόγνωση και η έλλειψη οράματος που μας προκάλεσε η κρίση, βγάζει το χειρότερο εαυτό μας σε κάθε ευκαιρία. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλεονάζει η σκατοψυχιά: Να πεθάνει ο ένας, να τσακιστεί ο άλλος. Στο δρόμο, όλοι είναι έτοιμοι να αρπαχτούν για ασήμαντη αφορμή. Δεν ήμασταν έτσι παλιότερα. Όχι τόσο πολύ…

Μέσα στα δέκα χρόνια της ύφεσης και της κατάθλιψης από την απώλεια του σύγχρονου ελληνικού ονείρου (κάποια στιγμή σκεφτήκαμε να γίνουμε όλοι Γιάννα Αγγελοπούλου) πολλές ανάρμοστες συμπεριφορές αναδύθηκαν. Εγκληματικότητα, αποστροφή στους μετανάστες, μηδενική ανοχή στο διαφορετικό. Καμία έκπληξη.

Εκείνο όμως που πραγματικά με σόκαρε, είναι η ανοχή μας στη θέα του τέρατος. Στην Ομόνοια γίναμε όλοι μάρτυρες μιας δολοφονίας. Με αναγνώριση κατάστασης βρασμού ψυχικής ορμής στο θύτη ή χωρίς, με ελαφρυντικά ή χωρίς, μιλάμε για δολοφονία. Στην οποία υπάρχουν δύο φυσικοί αυτουργοί και εκατομμύρια ηθικοί αυτουργοί. Αλλά μιλάμε για μια δολοφονία.

Αυτό λοιπόν που με εξέπληξε είναι το πώς τα αντανακλαστικά ενός μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας, ενεργοποιούνται ανάλογα με το πρόσωπο του δράματος κι όχι με την πράξη: Αν είναι «δεξιός» ο δράστης είναι διαφορετική η αντίδρασή μας από το αν είναι «αριστερός». «Πλούσιος» διαφορετική από «φτωχός». Έλληνας διαφορετική από «ξένος». Και πάνω σ’ αυτό το βασικό διαχωρισμό, οικοδομούμε την άποψη και προσαρμόζουμε τα επιχειρήματά μας. Βρίσκουμε ότι ήταν σε νόμιμη άμυνα κάποιος που κλωτσάει έναν πεσμένο στο κεφάλι ή ότι υπήρχαν ισχυρά ιδεολογικά κίνητρα για κάποιον που πυροβολούσε πουλώντας επανάσταση.

Είμαστε έτοιμοι να δικαιολογήσουμε ένα δολοφόνο, αναζητώντας κίνητρα ή ελαφρυντικά, μόνο και μόνο για να δικαιώσουμε την εσφαλμένη συμπάθειά μας για το πρόσωπο ή αυτό που αντιπροσωπεύει. Και μάλιστα δε διστάζουμε να το πούμε και δημοσίως.

Ίσως γι’ αυτό δεν είμαστε μια κανονική χώρα…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: