Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Μικρή αριστερή ιστορία… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

Μικρή αριστερή ιστορία… Του Άκυ Μητσούλη

Μικρή αριστερή ιστορία… Του Άκυ Μητσούλη

Κάτι καλοκαίρια…

εκεί στο τέλος τους…

αρχές της δεκαετίας του 80…

θυμάμαι…

τα φεστιβάλ της ΚΝΕ…

με τα τραγούδια του Μίκη…

τα αντάρτικα του Τζαβέλα…

τη ρωμιοσύνη του Ρίτσου…

θυμάμαι…

μικρός ακόμα…

να πιάνω τη σημαία του ΚΚΕ…

να μπαίνω και γω στο χορό…

ένας χορός…

μια μικρή επαναστατική πράξη…

η δικτατορία δεν είχε ούτε δέκα χρόνια που είχε πέσει…

ο φόβος ακόμα υπήρχε…

και η γιαγιά μου η Βιολέτα…

έχοντας αδερφό αντάρτη…

έχοντας ζήσει ως αριστερή…

πόλεμο…

πείνα…

εμφύλιο…

διωγμούς…

φυλακές και εξορίες…

η γιαγιά μου η Βιολέτα…

σε μία κρίση υπερπροστατευτισμού…

μην τυχόν περάσω όλα όσα εκείνη είχε περάσει…

να ανησυχεί και να με μαλώνει…

σχεδόν να με παρακαλεί να μην παθιάζομαι σε κάθε τραγούδι του Μίκη…

εγώ πάλι…

μικρός ακόμα…

ίσως να έφταιγε που το πρώτο μου βιβλίο ποιητική συλλογή…

μετά από το σχεδόν απαραίτητο σε κάθε σπίτι…

ένα παιδί μετράει τα άστρα του Μενέλαου Λουντέμη…

το πρώτο μου βιβλίο ποιητική συλλογή…

ήταν εκείνος ο δεύτερος τόμος από τον κέδρο με τα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου…

που έσπευσε ο πατέρας μου να μου αγοράσει…

μόλις διαπίστωσε ότι άρχιζα να γράφω κάτι μικρά ποιήματα…

ίσως έφταιγε ο Ρίτσος…

ίσως η επική μελοποίηση του Μίκη που ξεσήκωνε…

ίσως ακόμα έφταιγε κι αυτή η ανάγκη για ελευθερία…

ούτε δέκα χρόνια από την πτώση της χούντας…

και η μάνα του Μάξιμ Γκόρκι που είχε θαφτεί στο υπόγειο μόλις βγήκαν τα τανκς στους δρόμους…

δεν είχε βρει από φόβο ακόμα τη θέση της στη βιβλιοθήκη…

ίσως έφταιγε και ο ξεροκέφαλος χαρακτήρας μου…

αλλά κάθε φορά που γινόταν φεστιβάλ της ΚΝΕ…

κάθε φορά που ακουγόταν Ρίτσος με Μίκη…

εγώ ήμουν εκεί…

είδα πρόσφατα…

στο πλαίσιο των συναυλιών που γίνονται στο προαύλιο της ΕΡΤ…

της ΕΡΤ με τον συμβολικό της χαρακτήρα…

είδα μία συναυλία…

με όλα τα τραγούδια του Μίκη…

με τη ρωμιοσύνη του Ρίτσου…

το Άξιον Εστί του Ελύτη…

και στην ταράτσα χτυπούν τον Ανδρέα…

έμεινα να τα ακούω…

ένιωσα ξανά συγκίνηση…

αλλά δεν ήταν το ίδιο…

έμεινα να κοιτώ την οθόνη…

το μυαλό να ταξιδεύει…

σε μνήμες…

μα κυρίως σε σκέψεις…

υπήρχε η συγκίνηση…

αλλά τίποτα δεν ήταν το ίδιο…

η ΕΡΤ…

από σύμβολο αντίστασης στη φίμωση…

έγινε δίκτυο κυβερνητικών θέσεων…

ο Χρήστος Λεοντής που σε ένα πλάνο τραγουδούσε Θεοδωράκη συγκινημένος είναι πρόεδρος της ΕΡΤ…

ο Ρίτσος έχει πεθάνει προ πολλού…

μην γνωρίζοντας ότι το βραβείο Λένιν που κάποτε πήρε…

δεν υπάρχει πια…

όπως δεν υπάρχει τίποτα που να θυμίζει Λένιν στη Ρωσία…

ο Μίκης…

πάει σε συλλαλητήρια χαϊδεύοντας τα αυτιά όλων αυτών που άλλες εποχές τον είχαν κλείσει φυλακή…

ο Μίκης…

χάνεται σε δαιδάλους του μυαλού που μόνο αυτός καταλαβαίνει…

οι ΗΠΑ είναι τιμώμενη χώρα στην διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης…

κάνοντας την πορεία του Πολυτεχνείου προς την αμερικάνικη πρεσβεία λίγους μήνες μετά να φαντάζει βαρετή υποχρεωτική αγγαρεία…

τα όχι δεν λέχθηκαν ποτέ…

όσα λέχθηκαν έγιναν την επόμενη μέρα ναι…

η ελπίδα χάθηκε…

η διάψευση καθημερινή…

και η Αριστερά…

η Αριστερά ξέμεινε…

μικρή ουτοπία…

πίσω εκεί…

μαζί με τον πιτσιρίκο…

που στις αρχές τις δεκαετίας του ‘80 έσερνε το χορό στα φεστιβάλ της ΚΝΕ…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET