Βιβλίο » Στον πλανήτη του υπαρκτού σουρεαλισμού*
ΔΙΗΓΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Στον πλανήτη του υπαρκτού σουρεαλισμού*

Στον πλανήτη του υπαρκτού σουρεαλισμού*

Γράφει ο Θανάσης Μάργαρης

Ξύπνησα χωρίς λόγο, χωρίς προοπτική, ύστερα από μια ανυπόφορη υφέρπουσα μελαγχολία, τα πάντα γύρω μου, ένα άνυδρο τοπίο και ’γω νιώθω σαν νεκρή φιγούρα, χωρίς όνειρα, χωρίς μνήμες, ένα περίεργο ον μιας περίεργης πραγματικότητας.

Όλα γύρω μου μια μετάλλαξη εικόνων, μια διαστρέβλωση ήχων και ένα κενό στο μυαλό μου. Ούτε όνομα, ούτε τόπος γνώριμος, μόνο ένα έρεβος που αυξάνει αναπάντεχα, γυμνώνοντας και σκοτεινιάζοντας τους διαύλους του νου, τα μονοπάτια του χωροχρόνου.

Παντού σκοτάδι και στο βάθος ένα αμυδρό φως που μεγαλώνει. Ένα κλικ αδιόρατο και το τοπίο γεμίζει από εικόνες, φώτα, πλάνα μακρινά και γνώριμα. Πλάνα από ταινίες που παλαιότερα στοίχειωναν το βίο μου. Εικόνες του σελιλόϊντ που ενσαρκώνονται σε τοπία. Εικόνες που σαρκάζουν τη μελαγχολία όπου το γέλιο και η σάτιρα κυριαρχούν.

Το τοπίο ζωντανεύει και η οθόνη του νου μου γεμίζει φως. Εικόνες σουρεαλισμού σαν αντίδοτο στην πίκρα των προηγούμενων ημερών.

Σκηνοθετημένες πόλεις που παίρνουν σάρκα και οστά. Μια αιωνιότητα σε μια μέρα όπου τα πάντα υπάρχουν και δεν υπάρχουν, δημιουργήματα και ενσαρκώσεις κάποιων επιθυμιών προσωπικών, κάποιων επιθυμιών μιας άγνωστης οντότητας.

Όλα γύρω μου φαντάζουν τόσο αληθινά και τόσο ονειρικά, παράλληλα δεμένα στον ιστό παλαιότερων ημερών, όπου οι μνήμες υλοποιούνται, το τοπίο ζωντανεύει, μια κινηματογραφική ευφορία που παίρνει μορφή, φως, εικόνα όμορφη και εντελώς οικεία.*

CITY OF SALVADOR AND PABLO

Περιπλανιέμαι στους περίεργους δρόμους και η παρουσία μου δε γίνεται αντιληπτή. Είμαι ένας ταξιδιώτης μιας άλλης πραγματικότητας, με όχημα τη μνήμη, βαδίζοντας στα δικά της μονοπάτια, όπου κυριαρχεί η φαντασία και οι άνθρωποι έχουν τη δική τους υπόσταση, το δικό τους περιβάλλον, τη δική τους μορφή.

Όντα χωρίς αρθρώσεις, με πάμπολλα μάτια, χέρια και άλλα παράξενα άκρα, σε μια πόλη άκρατου σουρεαλισμού, άκρατης εικονοληψίας.

Ρολόγια που λιώνουν στις στέγες γερμένων σπιτιών, παράθυρα και πόρτες πολύγωνες και μια παρέλαση όντων μιας παράξενης και αλλοπρόσαλλης λογικής.

Τα πάντα σβήνουν και το τοπίο αλλάζει…*

CITY OF WOODY

Ένα ολόλευκο φως. Παντού άσπρες φιγούρες που τρέχουν ασταμάτητα. Η εμφάνισή μου απαρατήρητη όπως πάντα. Ανθρωπάκια με λευκές στολές, σ’ ένα τοπίο αυστηρό, μοναχικό και επίμονο.

Μια τελετουργία γονιμότητας, όπου η αυστηρότητα της διαδικασίας υπονομεύεται από ένα περίεργο ον που παραπαίει σ’ ένα άγνωστο γι’ αυτό περιβάλλον. Μια γελαστή φιγούρα σε μια τελετή ανατροπής, υπονόμευσης των κανόνων και παραβίασης κάθε ίχνους λογικής στον κόσμο του παράλογου και της άκρατης διαπόμπευσης.

Και ξαφνικά τα πάντα σβήνουν και το τοπίο αλλάζει…

 

*

CITY OF THEO

 

Μια πόλη γεμάτη τοπία. Άλλοτε φωτεινά, άλλοτε ομιχλώδη, άλλοτε σκοτεινά.

Τοπία κρεμασμένα στον ιστό της ιστορίας, της ανθρώπινης μετάπτωσης, όπου κυριαρχεί η τραγικότητα, ο παραλογισμός του πολέμου, η ψύχωση και μερικές φορές η ανάταση μέσα από το βλέμμα μιας ιδιάζουσας λογικής.

Περιπλανιέμαι στους ομιχλώδεις διαύλους της αιωνιότητας, στις χρονικές στιγμές μιας μέρας.

Ο χρόνος κυλά αργά, το τοπίο μεταλλάσσεται σε εικόνες που ο δημιουργός της – «έφυγε» τόσο νωρίς – μεταφέρει από το περιβόλι του μυαλού του στο σελιλόϊντ.

Μια μεταφορά γεμάτη δάκρυα, στιγμές κεφιού, στιγμές ανάτασης, στιγμές όπου οι δοκιμασίες δυναμώνουν τους κατοίκους της πόλης που τόσο έντονα βιώνουν τη λογική και το παράλογο ακατανόητων επεμβάσεων.

Παντού κυριαρχεί η απεραντοσύνη του Χρόνου.

Τα σκονισμένα τοπία της Ιστορίας, ο κατακερματισμένος Χρόνος και οι κομπάρσοι, οι κάτοικοι αυτής της περίεργης πόλης.

Στα μονοπάτια της μνήμης μου διαχέονται λίγες λέξεις απ’ τα χείλη του δημιουργού αυτών των τοπίων:

«Πολλές φορές ανακαλύπτω με φρίκη και ανακούφιση ότι δεν πιστεύω πια σε τίποτα. Τότε ξαναγυρίζω στο σώμα μου, το μόνο πράγμα που με κάνει να θυμάμαι ότι είμαι ζωντανός».

Η περιπλάνησή μου συνεχίζεται σε πόλεις που έζησα, που ίσως ζήσω, που ίσως φαντάστηκα. Άλλωστε πια η διαφορά φαντασίας και πραγματικότητας; Τα όριά τους τόσο δυσδιάκριτα.

Νιώθω τα πάντα να σβήνουν. Τοπία, μνήμες, σκέψεις.

Άραγε το αύριο θα είναι διαφορετικό;

Ή μήπως όχι;

ΚΑΠΟΙΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΤΟΥ ΠΟΥΘΕΝΑ

Αφού τελείωσαν οι εισηγήσεις, οι προτάσεις, οι απόψεις των συνέδρων, ο Πρόεδρος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το πείραμα στην ολότητά του πέτυχε, παρά τις επιμέρους παρεκκλίσεις.

Τελειώνοντας την ομιλία του, κατέληξε:

«Το επιτελείο μας, τα μέλη μας, οι θεότητές μας αν θέλετε, μέχρι τώρα δημιουργήσαμε πλανήτες, επιβάλαμε θεότητες, γλώσσες, ιδεολογίες.

Οι επιπτώσεις άλλοτε θετικές, άλλοτε αρνητικές και η πρακτική εφαρμογή τους πολλάκις δημιούργησε απρόσμενα δεδομένα.

Θρησκευτικός φανατισμός, φονταμενταλισμός, μετατροπή της πολιτικής σε δικτατορικής μορφής καθεστώτα, επέδρασαν αρνητικά στον ψυχισμό των όντων του πλανήτη που επιλέξαμε και που οι κατοικούντες ονομάζουν Γαία.

Κατόπιν τούτου και χάρις στην άκρατη κυριαρχία μας και αντίληψή μας σ’ αυτό που ονομάζεται σάτιρα, γέλιο, χαρά της ζωής, επιλέξαμε μια φιγούρα του πλανήτη με ιδιάζουσα, με τη δική μας κουλτούρα, μνήμη.

Παράλληλα και με την αφαίρεση κάθε είδους αρνητικής ιδεοληψίας, ζωντανέψαμε κάποιες δικές του μνήμες από δημιουργίες γήινων γνωστών για τις επιδόσεις τους στον πολιτισμό.

Υλοποιώντας κάποιες πόλεις φανταστικές και απρόβλεπτες, ποντάραμε στην επίδραση του θυμικού του όντος του πειράματός μας.

Τα αποτελέσματα επιτυχή.

Το ον του πλανήτη από το τέλμα της μελαγχολίας στα τοπία μιας κυρίαρχης σατιρικής λογικής.

Παράλληλα η πορεία του και σε κάποια άλλα τοπία όπου κυριαρχεί η αισθητική των εικόνων και η προβολή του πολιτισμού.

Κλείνω την εισήγησή μου με μια φράση του γήινου συγγραφέα Μίλαν Κούντερα, που για μένα δίνει όλο το στίγμα της προσπάθειάς μας, σ’ αυτό το πείραμα με όλα τα ανιδιοτελή κίνητρά του.

Ο Κούντερα λέει σε κάποια νουβέλα του τα εξής:

«Ο χρόνος όταν σιγοσταλάζει κάνει τη ζωή έργο τέχνης».

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας».

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: