Άρθρα » Νίκος Ψαρουδάκης: Ο μαχητής της Δημοκρατίας*
ΑΠΟΨΗ

Νίκος Ψαρουδάκης: Ο μαχητής της Δημοκρατίας*

Νίκος Ψαρουδάκης: Ο μαχητής της Δημοκρατίας*

Γράφει ο Αθανάσιος Φώτος – Επίτιμος δικηγόρος

Πέρασαν δέκα  χρόνια  από την ημέρα  της εκδημίας  του Νίκου Ψαρουδάκη, του φλογερού  αγωνιστή  και μαχητή  της  δημοκρατίας, των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών  του ανθρώπου,  της  κοινωνικής  δικαιοσύνης,  της  αξιοπρέπειας  και του σεβασμού  της  αξίας «άνθρωπος».  Ωστόσο  η προσωπικότητά  του  εξακολουθεί  και σήμερα να βρίσκεται στο προσκήνιο και να απασχολεί τις  δημοκρατικές  καρδιές  των ανθρώπων που τον αγάπησαν και συμπορεύτηκαν μαζί του. Η  καρδιά του, έπαψε  να κτυπά,  να πάλλεται, να στέλνει μηνύματα, να  αναμεταδίδει  τα   ενθουσιαστικά  δημοκρατικά σαλπίσματα προς όλους εκείνους που τα είχαν ανάγκη και συντηρούνταν  απ΄ αυτά  στη ζωή. Η  καρδιά αυτή με  τον πλούτο της  αγάπης  της και τον δημοκρατικό τόνο  των παλμών της κλήθηκε  από  τον ουράνιο Πατέρα, εκεί επάνω  στους  ουρανούς  στην αγκαλιά  του,  εκεί μαζί με  τους  Αγίους  και τους  δίκαιους, εκεί που δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητη.

Εκείνο που με παρορμά να χαράξω αυτές εδώ τις  αδρές  γραμμές για  τη ζωή και έργο του Νικου Ψαρουδάκη, είναι  η αποστολή στο  γραφείο  μου, ενός βιβλίου  του  με τον τίτλο «Φυλακή», που είχε την ευγενή καλοσύνη να μου αποστείλει ο  αγαπητός  φίλος και συνάδελφος Χαράλαμπος Κοντός. Τον ευχαριστώ. Είναι αλήθεια ότι εγώ δεν είχα ιδιαίτερες  σχέσεις και συνεργασίες  με  τον Νίκο Ψαρουδάκη. Απλά  τον γνώριζα. Τον γνώρισα  περισσότερο και καλύτερα  μέσα  από τα  βιβλία  του, την εφημερίδα  του  και τους  κοινωνικούς  αγώνες   που έδινε χάριν του λαού  και της  δημοκρατίας.  Υπήρξε  ένας φλογερός  αγωνιστής  της  δημοκρατίας, ένας  μαχητής, ιδεολόγος, ανυποχώρητος και  άκαμπτος  δημοκράτης, στις  ιδέες  του  και τις πεποιθήσεις  του. Οραματιστής μιας καλύτερης κοινωνίας, όπου οι  άνθρωποι θα μπορούσαν να ζουν ειρηνικά, χριστιανικά, μακριά από  προστριβές  και έχθρες  που δηλητηριάζουν  τις ψυχές  τους  και καθιστούν δύσκολες  τις  ημέρες  της  ζωής  των. Ο Νίκος Ψαρουδάκης  ανήκει πια  στην ιστορία, αυτή θα  κρίνει  τη ζωή  και το έργο του. Τους αγώνες  για  ελευθερία, περισσότερη δημοκρατία, κοινωνική  δικαιοσύνη και προστασία  του πολίτη.  Έτσι όπως αρμόζει σ΄ ένα μεγάλο αγωνιστή  της  αρετής και  της  αλήθειας, της  δημοκρατικής και της  χριστιανικής  αγωνιστικότητας.

Παρ΄ όλα  όμως  αυτά  ο κτύπος  της  δικής  του καρδιάς ακούγεται  και σήμερα ανάμεσά μας. Βλέπουμε  τον ίδιο και ακούμε  τη  δική  του φωνή στο ρυθμό της γνήσιας   δημοκρατικής  διακονίας του  και της  απέραντης  αγάπης του. Έζησε  σε  χρόνους  δύσκολους, σκληρούς  και απάνθρωπους. Ήταν η εποχή  που ο λαός μαχόταν για  τη αποκατάσταση της πραγματικής δημοκρατίας στη χώρα. Γνώρισε διωγμούς, στερήσεις, φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια και κάθε είδους άλλο απάνθρωπο μέσο. Από αυτό το φαράγγι της  ζωής  πέρασε  ο μεγάλος  δάσκαλος και άφησε  πίσω  του τα  δικά  του αποτυπώματα που σήμερα  μας  συνοδεύουν και μας  συντροφεύουν στη ζωή.  Είναι ένα σημάδι διάφανου βιώματος και ανυστερόβουλης προσφοράς  μέσα  στα  χρόνια της σκοτεινιάς της  νεότερης  ιστορίας  μας. Πηγή ελπίδας και έμπνευσης για  τις  γενιές  που έρχονται πίσω  μας. Η δική μου γενιά είχε  την τύχη να τον γνωρίσει από κοντά .Να  συμπορευτεί μαζί  του στους  αγώνες, στους κόπους, τις  πικρίες,  τους μόχθους, για ένα καλύτερο αύριο για  τον τόπο και το λαό. Οι γενιές  που έρχονται να ενσωματωθούν στην κοινωνία μας θα έχουν την ευκαιρία με  ηρεμία, γαλήνη, αντικειμενικότητα  και λαχτάρα να ξεφυλλίσουν τα  κιτρινισμένα  φύλλα  της ιστορίας, να μελετήσουν το πλούσιο συγγραφικό του έργο, την κοινωνική του δράση.

Θεωρώ  χρέος  μου, καταθέτοντας  σεβασμό  και ευγνωμοσύνη  στην ιερή μνήμη του,  να υπογραμμίσω κάποιες παραμέτρους γύρω από την εκκλησία. Ο Νίκος Ψαρουδάκης ήταν εκφραστής της  μίας  και μοναδικής  εκκλησίας  που οικοδομήθηκε  σ΄ ένα και μοναδικό θεμέλιο, στην « ΑΓΑΠΗ», που εκφράζεται  και βιώνεται  με την αγάπη, την αρετή και τη συναδελφοσύνη  προς  τον πλησίον.  Βρέθηκε αντιμέτωπος  με το σαθρό και σάπιο κατεστημένο της και δεν δίστασε ούτε στιγμή  μέσω της  «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ» εφημερίδας που ο ίδιος εξέδιδε να  στιγματίσει τη φαυλότητα και τη διαφθορά όλων εκείνων που μόλυναν τον αμπελώνα  του Κυρίου  και έγιναν υπαίτιοι σκανδαλισμού  της  συνείδησης  του πιστού λαού.  Ο λόγος  του πάντα  ορθός  και μέσα  στα πλαίσια  της  εντιμότητας  και της τιμιότητας. ΄Όταν οι  καιροί το απαιτούσαν, οξύς  και στηλιτευτικός, χωρίς να  ξεπερνά  τα  όρια  της χυδαιότητας και της υβρειολογίας. Εκβράζονταν πάντοτε από κρυστάλλινη  ευσυνειδησία και από σκοπιά πηγαίας  αγωνίας  για  την πορεία  της  εκκλησίας, την οποία ήθελε άσπιλη και αμόλυντη, χωρίς  σπίλο ή ρυτίδα, έτσι όπως  την  ίδρυσε και την παρέδωσε ο Χριστός  και οι Απόστολοι μας. Την εκκλησία  την αγάπησε. Πόνεσε  για  το καλό της. Πάλεψε  γ΄ αυτή. Επειδή έλεγε  την αλήθεια και μόνο  την αλήθεια, βρέθηκε αντιμέτωπος με  εκείνους που τους  ενοχλούσε  η αλήθεια μέσα  στους κόλπους της, γι΄ αυτό  και απέκτησε και εχθρούς. Ουδέποτε όμως συμβιβάστηκε, ούτε  υποχώρησε  από τις  αρχικές  του θέσεις, τις  αρχές  και τις ιδέες  του. Σοβαρός και νηφάλιος δεν επέτρεψε  ποτέ  στον εαυτό  του να  παρασυρθεί σε  βεβιασμένες  αλαζονικές  αποφάσεις  αλλά πάντα  θα έσκυβε  με προσοχή  και αγάπη να ακούσει  κάθε κριτική, γα  να χαράξει  και να δρομολογήσει  τον πολιτικό και κηρυκτικό του λόγο, πιο ωφέλιμο και  αποδοτικό για  το λαό. Μέλημά του η αγάπη που εκχύθηκε από εκεί ψηλά το Σταυρό του Κυρίου μας  και μεταφέρθηκε  έκτοτε  στα  πέρατα  της οικουμένης. Δεν θα  αποτολμούσα να χαράξω αυτές  εδώ τις γραμμές αν δεν πίστευα και  δεν ήμουν πεπεισμένος, ότι  η πνευματική  του καλλιέργεια και το ήθος του  ήταν τα  στοιχεία  εκείνα  που εμπλούτιζαν  την προσωπικότητά του  και τον έκαναν  ικανό και δυνατό να διαχειρίζεται τα  κοινωνικά  προβλήματα με αγάπη, υπευθυνότητα  και καθήκον, πάντα  για  το καλό του λαού.

Έχουμε  χρέος όλοι εμείς που τον γνωρίσαμε από κοντά και διαβάσαμε  το έργο  του και γίναμε κοινωνοί αυτού, όχι να ζωηρέψουμε  τις μνήμες, αλλά  ν΄αγωνιστούμε  να κρατήσουμε  το έργο του στην επιφάνεια  και να  το μεταλαμπαδέψουμε  σ΄ όσους δεν το γνωρίζουν και το αγνοούν. Θα ήταν μεγάλη  η προσφορά μας  στους κοινωνικούς  του αγώνες, στη μνήμη του, στην καρδιά  που δονήθηκε  από τους  μεγάλους  δημοκρατικούς παλμούς, σε εκείνον   που λιτάνευσε  μέσα  στη ψυχή του μέχρι το τέλος  της  ζωής  του  την αγάπη  προς  τον άνθρωπο  και προσφέρθηκε  θυσία  γι΄ αυτόν όταν  χρειάσθηκε.  ΄Ετσι στα  χρόνια  της  Απριλιανής  δικτατορίας  βρέθηκε  από την πρώτη  στιγμή κοντά  στο  λαό, στο  πλευρό του, στους  αγώνες  του.  Επέκρινε  με  σφοδρότητα  την κατάλυση  της  δημοκρατίας  στη  χώρα  μας  από  τους  συνταγματάρχες   και άσκησε  δριμεία  κριτική σε  βάρος  τους. Για  τη γενναία  του  αυτή στάση  συνελήφθη, πέρασε  από την ασφάλεια και τα «μπουντρούμια» της, ξυλοκοπήθηκε, φυλακίσθηκε, τσαλακώθηκε  η προσωπικότητά  του, διεκόπη  η κυκλοφορία  της εφημερίδας  του, αλλά πάντα  έμεινε πιστός, στις αρχές  και τις ιδέες του και ποτέ  δεν έδωσε  γη και ύδωρ στους καταλυτές  των δημοκρατικών μας  ελευθεριών Το ίδιο έπραξε  και λίγο αργότερα  με  εκείνη  την περιβόητη  απόφαση  του Αρείου Πάγου, που  έκρινε  ότι το έγκλημα  των  απριλιανών  δικτατόρων ήταν «στιγμιαίο» και όχι «διαρκές»   Η,  με  νομικά εμπεριστατωμένη επιχειρηματολογία, οξύτατη κριτική που άσκησε  πάνω στο θέμα αυτό,  την οποία  ασπάστηκε  και συνηγόρησε  η συντριπτική πλειοψηφία  του νομικού κόσμου  της χώρας, δεν άρεσε  στους δικαστές. Θεώρησε  με άλλα  λόγια, ως  απαράδεκτη  την απόφαση,  αφού αμνήστευε  την πλειονότητα  των ανατροπέων  του πολιτεύματος, από τα  διαπραχθέντα  αδικήματα. ΄Ετσι οδηγήθηκε και πάλι στη φυλακή. Αιτία. Η περιύβριση αρχής.  Ο Αρειος  Πάγος. Όπως  έκριναν  οι σοφοί (!!) δικαστές  του.

   Ο Νίκος  Ψαρουδάκης  δεν χάιδευε αυτιά.  Δεν έγλειφε. Δεν  έκαμπτε  γόνυ. Δεν φιλούσε «κατουρημένες ποδιές». ΄Ήταν άνδρας  με  όλη τη σημασία  της  λέξεως. Αυτό που ήθελε να  πει το έλεγε μπροστά. Και με  το όνομά  του.  Καυτηρίαζε  την ανομία, την ασυδοσία, την φαυλότητα, το ψέμα  και το βόλεμα  μπροστά  στην εκπλήρωση του καθήκοντος και την προστασία του λαού. Γνώριζε ότι ο λαός πάντοτε περίμενε  από τους  ηγέτες  του να  τους βλέπει  να  ασχολούνται  με  τα  ουσιαστικά   προβλήματα που θέτουν οι καιροί και όχι με διασκεδάσεις και διαφθορές.

Ο Ψαρουδάκης  εκτός  από αληθινός  δημοκράτης και αγωνιστής υπήρξε  άνθρωπος ευγενικός και καλόκαρδος,  γιατί ποτέ δεν άφηνε  τον εαυτό του  να  εκτραπεί σε  ύβρεις και σε  άλλες ανεπίτρεπτες  και εκτροχιασμένες  ενέργειες.  Ο λόγος κινούνταν πάντα  μέσα  στα πλαίσια  της ορθότητας, της σαφήνειας, του ήθους και της  αλήθειας και  του χρέους. Έτσι πολιτεύθηκε και μέσα  από τα έδρανα  της βουλής, όταν εξελέγη βουλευτής. Η ειλικρίνεια και η ευθύτητά του ήταν το έμβλημα του χαρακτήρα  του και αποτελούσαν την κατευθυντήρια   αρχή  με  τους  συνεργάτες  του και με το λαό.  Αλλά  και όσοι συγκρούσθηκαν  μαζί του, ποτέ δεν αμφισβήτησαν  το ήθος και τη γενναιότητα  με  την οποία διαχειριζόταν  τα  κοινωνικά προβλήματα  του τόπου. Τόμους θα μπορούσε  να γράψει κανείς  για  την ιστορία, τη μόρφωσή του, τους αγώνες  του υπέρ  του λαού.  Χάραξα αυτές τις ολίγες  γραμμές  στο πρόσωπό του, ως  ένδειξη τιμής και ευγνωμοσύνης  για  τους  αγώνες  του  υπέρ  της  δημοκρατίας  και του λαού. Η έντιμη, τίμια και θαρραλέα  υπεράσπιση   των δίκαιων αιτημάτων του λαού  είναι πράξη γενναίας ψυχής και ένα δείγμα προσωπικής  ηγετικής ευθύνης απέναντι στο λαό.

Ο σκληρός  και επίμονος  αγώνας  των ηγετών που τολμούν να συγκρουσθούν με τη φαυλότητα και τη διαφθορά και να πληροφορήσουν έντιμα  το λαό για  την πράξη  τους  αυτή, είναι πράξη μεγάλων  ηγετών. Τέτοιος ήταν ο Νίκος  Ψαρουδακης.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: