Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Ήρωες από ανάγκη… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

Ήρωες από ανάγκη… Του Άκυ Μητσούλη

Ήρωες από ανάγκη… Του Άκυ Μητσούλη

Στις σελίδες της ελληνικής ιστορίας…

συναντάς ήρωες…

αυτούς που η αντικειμενικότητα της ιστορικής καταγραφής…

κατατάσσει χωρίς αστερίσκους εκεί…

έξω από τις σελίδες…

εκεί που η ιστορία διαμορφώνεται  από την καθημερινότητα…

αναζητάμε ήρωες…

έχουμε ανάγκη ήρωες…

αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη να ζει με το βάρος του παρελθόντος…

χάνοντας το παρόν…

χάνοντας το μέλλον…

μια χώρα…

που εξαιτίας του παρελθόντος…

φτιάχνει διαρκώς ήρωες στο παρόν…

καταδικασμένη…

παράγει ήρωες…

ήρωες…

σύνθημα στα χείλη του λαϊκιστή πολιτικού…

μαζί με τα πλαστικά σημαιάκια…

μετάλλια από ήρωες αθλητές…

για να διαπιστώσουμε λίγο μετά…

ότι ήταν ντοπαρισμένοι…

εθνικές επιτυχίες…

από ήρωες πολιτικούς…

για να διαπιστώσουμε λίγο μετά…

τη συμφωνία κάτω από το τραπέζι…

μια χώρα που φτιάχνει ήρωες…

για τη στιγμή που θα ακούσει το ρεπορτάζ στην τηλεόραση και θα δακρύσει…

μια χώρα που ψάχνει ήρωες…

ήρωες χωρίς κάτι το ηρωικό…

ο αθλητής με το μετάλλιο…

είναι ένας αθλητής εξαιρετικών επιδόσεων…

αν δεν είναι ντοπαρισμένος…

εκφράζουμε το θαυμασμό μας…

τον τιμούμε…

αλλά…

ήρωας δεν είναι…

το πέναλτι που κρίνει τον αγώνα…

το κύπελο…

δεν έχει κάτι ηρωικό…

όμως…

εμείς…

στα χρόνια της κρίσης…

έχουμε την ανάγκη να κρατηθούμε από κάπου…

φτιάχνοντας ήρωες…

ήρωες στα δικά μας μάτια…

έβλεπα τα τιμητικά αγήματα…

για τους δύο στρατιωτικούς…

που βρέθηκαν κλεισμένοι στις τουρκικές φυλακές πέντε μήνες…

έβλεπα…

το αεροσκάφος το πρωθυπουργικό…

την τελετή…

τα μεγάλα λόγια…

τη συγκίνηση…

την Παναγία που βοήθησε τους δύο ήρωες…

αναρωτιόμουν…

πίσω από τα μεγάλα λόγια…

πίσω από τη φιέστα…

τι το ηρωικό έχει η πράξη των δύο στρατιωτικών…

που έχασαν τον δρόμο τους και πέρασαν στο τουρκικό έδαφος…

έχασαν το δρόμο που έπρεπε να ξέρουν…

ναι…

κρατήθηκαν άδικα…

ναι πέρασαν τους χειρότερους μήνες της ζωής τους στις τουρκικές φυλακές…

αλλά…

αναζητώ την ηρωική πράξη…

που δικαιολογεί το άγημα…

την απόδοση τιμών…

τη συγκίνηση…

τα μεγάλα λόγια…

ήρωας δεν γίνεσαι με αγήματα…

ούτε επειδή ένας λαός ψάχνει από κάπου να κρατηθεί…

ήρωα σε κάνει η πράξη…

η στιγμή…

κόντρα στη λογική…

θα παλέψεις…

θα θυσιαστείς…

για μια ιδέα…

ένα πιστεύω…

ένα όνειρο…

μία ελπίδα…

ένας εσύ…

με χιλιάδες απέναντι…

σέβομαι την περιπέτεια των παιδιών…

υποκλίνομαι στην αξιοπρέπειά τους…

σέβομαι το μετάλλιο…

την προσπάθεια του αθλητή…

του καθαρού αθλητή…

σέβομαι το γκολ του ποδοσφαιριστή…

έχουν το σεβασμό μου…

αλλά…

δεν έχουν τίποτα το ηρωικό…

μπορούμε αν θέλουμε να νιώσουμε χώρα ηρώων…

παράγοντας έναν ήρωα κάθε μέρα…

να τους ονομάσουμε και αυτούς ήρωες…

στο μεταξύ…

ο Αλέκος Παναγούλης…

περιμένει…

κάπου σε μία υποσημείωση…

σε κάποιο σχολικό βιβλίο…

πιθανώς εκτός ύλης…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: