Λάρισα » Προφεστιβαλική εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ

Προφεστιβαλική εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ

Προφεστιβαλική εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η προφεστιβαλική εκδήλωση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στο πλαίσιο του «Φεστιβάλ 100 χρόνια- 50 χρόνια ΚΝΕ» με σύνθημα «Ήταν μακρύς ο δρόμος ως εδώ. Δύσκολος δρόμος!… Σίγουρος δρόμος… Τώρα είναι δικός σου αυτός ο δρόμος!» με θέμα «Τι θέλουμε αλήθεια από τα παιδιά μας»; Η πρόταση του ΚΚΕ, με ομιλήτριες τη Λίζα Τσιμπλίδου, μέλος της ΤΕ του ΚΚΕ και τη Μαρία Τέλιου, ψυχολόγο, το απόγευμα της Τρίτης 4 Σεπτέμβρη, στο Ανοιχτό Θεατράκι του Μύλου. Παράλληλα στο χώρο της εκδήλωσης έγιναν δραστηριότητες για παιδιά.

Στην ομιλία της η Λίζα Τσιμπλίδου, μεταξύ άλλων, τόνισε ότι: «Με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, οι κυρίαρχες παιδαγωγικές αντιλήψεις διδάσκουν τα παιδιά λίγο – πολύ ότι δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια.

Φυσικά δεν έχουμε καμιά αυταπάτη ότι στον καπιταλισμό θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Γνωρίζουμε ότι όλα τα παιδιά, είτε είναι παιδιά κομμουνιστών είτε όχι, είναι εκτεθειμένα στη στοχευμένη προπαγάνδα της άρχουσας τάξης.

Με αυτό το δεδομένο εμείς από την πλευρά μας επιδιώκουμε να θωρακίσουμε τα παιδιά για να αποκτήσουν άμυνες, κριτήρια, αμφισβήτηση, να ανακαλύψουν την αλήθεια. Το ΚΚΕ διαχρονικά δεν αντιμετώπιζε αυτήν τη δουλειά ως ατομική υπόθεση των γονιών και πάντα είχε ανάλογη μέριμνα για το ζήτημα της διαμόρφωσης της συνείδησης του νέου ανθρώπου, τη μελλοντική εργατική τάξη.

Υπάρχει μια πραγματικότητα γύρω μας και μέσα σε αυτή ζει και διαμορφώνεται το παιδί και η οικογένειά του. Η πραγματικότητα αυτή διαμορφώνει ερωτηματικά, αγωνίες σε παιδιά και γονείς και εμείς ως Κόμμα προσπαθούμε να δίνουμε απαντήσεις, να ανοίξουμε έναν δρόμο να δώσουμε μια κατεύθυνση».

KKE-KNE (2)

Στη συνέχεια τον λόγω πήρε η Μαρία Τέλιου, η οποία, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι: «Με το δύσκολο και πολυσυζητημένο θέμα της διαπαιδαγώγησης των παιδιών έχουν ασχοληθεί διάφοροι ειδικοί (φιλόσοφοι, παιδαγωγοί, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι κ.α.) εκφράζοντας διαφορετικές και συχνά αντιφατικές απόψεις, με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση, ανασφάλεια αλλά και αβεβαιότητα κυρίως στους γονείς. Ειδικά, τα τελευταία χρόνια που με την καθημερινή πρόσβαση και ενασχόληση με το διαδίκτυο, το fb και άλλα ηλεκτρονικά μέσα, οποιοσδήποτε μπορεί να αναρτά τις δικές του απόψεις, που μερικές φορές δεν είναι καν επιστημονικά τεκμηριωμένες.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει διαπαιδαγώγηση (φιλοσοφικός ορισμός που στη συνέχεια επεξεργάστηκε και από άλλες ειδικότητες):

«είναι συγκεκριμένη-καθορισμένη, σκόπιμη και συστηματική επίδραση στο πνευματικό, ψυχικό και σωματικό κόσμο από τον διαπαιδαγωγητή στον διαπαιδαγωγούμενο»(Για τη διαπαιδαγώγηση του νέου ανθρώπου-Ν.Κ.Κρουπσκαγια-Μ.Ν.Καλίνιν).

Η διαπαιδαγώγηση δεν είναι κάτι στατικό, ούτε μια αφηρημένη έννοια. Αποσκοπεί στην δημιουργία ορισμένης θεώρησης-αντίληψης του κόσμου, που επηρεάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανάπτυξη και την διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητας του ανθρώπου και όχι μόνο του παιδιού που συνηθίζεται να ορίζεται, σε συγκεκριμένες όμως κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες. Αποτελεί σημαντικό στοιχείο, είναι θεμελιώδης λίθος και πρωταρχικός σκοπός της εξέλιξης όχι μόνο του ανθρώπου αλλά της κοινωνίας.

Σημαντικό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση δεν έχει αποκλειστική ευθύνη μόνο η οικογένεια, αλλά το σχολείο, τα ΜΜΕ συγκεκριμένης κοινωνίας και καθορίζουν συγκεκριμένες συμπεριφορές. Γι΄αυτό το ΚΚΕ λέει, ότι σε μια ταξικά εκμεταλλευτική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρχει διαπαιδαγώγηση έξω και πάνω από τα συμφέροντά της.

KKE-KNE (3)

Εύλογο λοιπόν το ερώτημα: τι θέλουμε από τα παιδιά μας? Τι είδους διαπαιδαγώγηση ακολουθούμε και που αποσκοπεί;

Αυτό που συχνά συναντάμε είτε σε συζητήσεις είτε σε άρθρα, είναι στο να μάθουν οι γονείς κάποιες «τεχνικές» διαπαιδαγώγησης και αντιμετώπισης διαφόρων δυσκολιών-προβλημάτων συμπεριφοράς. Αυτές οι «συνταγές» μπορεί να δίνουν την αίσθηση της σιγουριάς και της ασφάλειας στους γονείς, αλλά στην ουσία τους απομακρύνουν απ΄το να κατανοήσουν την πραγματικότητα στην οποία ζουν, ποιες τι συνθήκες υπάρχουν που καθορίζουν την όλη ζωή τους και ποιος ο ρόλος τους σ΄αυτήν. Προκαλούν συχνά συγχύσεις και δημιουργούν περισσότερα προβλήματα παρά να λύνουν.

-Πρώτα απ΄όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι η διαπαιδαγώγηση δεν είναι εύκολη υπόθεση και σε όλη αυτή την διαδικασία δεν είμαστε μόνοι μας. Όπως είπαμε και παραπάνω εμπλέκονται και άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν θετικά ή αρνητικά. Αυτοί είτε είναι ενδοοικογενειακοί [πχ. σύσταση οικογένειας-(γονείς, παιδιά, γιαγιά, παππούς, θείος κλπ), ηλικία γονέων (μικρή ηλικία γονέων δυσκολία στην προσαρμογή νέας κατάστασης, ανώριμοι γονείς, υπερήλικοι γονείς-ευάλωτοι και υπερπροστατευτικοί, άγνοια σύγχρονων απόψεων-, προβλήμ.υγείας-των γονέων ή του παιδιού] είτε κοινωνικό-οικονομικοί που είναι σημαντικότεροι και καταλυτικότεροι- αναλόγως του πολιτικού συστήματος (αναφορά σε παραδείγματα: σχολείο-εκπ/κοί-συμμαθητές, ευρύτερος οικογ. κύκλος, μέσα ενημέρωσης => αποτέλεσμα η δημιουργία και καλλιέργεια αστικών προτύπων).

Καθημερινά λοιπόν γινόμαστε ακούσιοι αποδέκτες διαφόρων θεωριών αντιμετώπισης προβλημάτων και συμπεριφορών. Χρειάζεται να έχουμε πολύπλευρη, σταθερή και ξεκάθαρη γνώση-άποψη αλλά και στάση σε ότι αφορά τον ρόλο μας, όχι μόνο στον μικρόκοσμό μας που είναι η οικογένεια, αλλά και στον ευρύτερο κοινωνικό-εργασιακό μας περίγυρο, για να ισχυροποιούμε τις αντιστάσεις μας, να μην υποκύπτουμε σε συγχύσεις και διλλήματα (…έλα μωρέ δεν αλλάζουν αυτά… πάντα υπήρχαν προβλήματα και οι γονείς μας τ΄αντιμετώπισαν όπως ήξεραν μέσα στην άγνοιά τους – μην υπερβάλουμε τώρα…… ή σιγά τι πάθαμε εμείς που φάγαμε λίγο ξύλο παραπάνω?…. ή ….άμα η μάνα ήταν σπίτι δεν θα είχαμε αυτά τ΄αποτελέσματα – ότι η γυναίκα βγήκε στην παραγωγή και παράτησε το σπίτι και τα παιδιά …. ή οτι ο πατέρας είναι η αυθεντία των λόγων και των πράξεων κ μην φέρνουμε αντίρρηση…. και άλλα πολλά παραδείγματα που μπορούμε ν΄αναφέρουμε).

KKE-KNE (4)

-Δεύτερον, σε συνάρτηση με τα παραπάνω, να συνειδητοποιήσουμε ότι αποτελούμε πρότυπα συμπεριφορών στα μάτια των παιδιών μας. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε αποκτήσει άποψη, θέση και τρόπο ζωής τέτοιο που να εμπνέει σταθερότητα, υπευθυνότητα, ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, πρωτοβουλία και γενικά αγωνιστικότητα στο να διεκδικούμε. Να έχουμε αποκτήσει την ικανότητα σαν γονείς να αφουγκραζόμαστε, να παρατηρούμε και να παρεμβαίνουμε στα μηνύματα που μας στέλνει το παιδί, ο περίγυρος αλλά και ολόκληρη η κοινωνία, κατ΄επέκταση το σύστημα που ζούμε. Άρα η διαπαιδαγώγηση που θα κάνουμε θα πρέπει ν΄ανταποκρίνεται στα παραπάνω, λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη τις συγκεκριμένες πολιτικο-οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές συνθήκες στις οποίες ζούμε, αλλά και που αυτές αποσκοπούν.

Πιστεύω ότι σαν κομμουνιστές γονείς θα πρέπει να έχουμε τ΄αυτιά μας και τα μάτια μας ραντάρ. Η σκέψη, η αντίληψη και η γνώση να καλλιεργούνται καθημερινά και σφαιρικά. Σ΄αυτό μας βοηθάει η επεξεργασία που κάνει το κόμμα για να έχει ολοκληρωμένη άποψη και θέση για όλα τα ζητήματα.

Τελειώνοντας σιγα-σιγά θα ήθελα να κλείσω με την προσωπική μου εμπειρία, όπου έζησα σπουδάζοντας στην σοσιαλιστική τότε Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας. Μια σοσιαλιστική κοινωνία που ξέρουμε ότι διαφέρει ριζικά από την καπιταλιστική. Μια κοινωνία που μέσα στους πρωταρχικούς της στόχους ήταν η πνευματική, και ψυχοσωματική ανάπτυξη ειδικά των νέων ανθρώπων. Μια κοινωνία που ήταν υποστηρικτική και παρείχε ότι καλύτερο σε όλα τα στάδια ανάπτυξης του ανθρώπου αλλά και των κάθε φορά ρόλων που αποκτούσαν. Από την βρεφική ηλικία μέχρι τα γεράματά τους – σαν παιδιά, έφηβοι, νεολαίοι, γονείς αλλά και παππούδες.

Η διαπαιδαγώγηση τους ήταν από τους πιο δύσκολους τομείς της δουλειάς που είχε αναλάβει ο σοσιαλισμός. Θεωρούσαν ότι δεν είναι μόνο ζήτημα που αφορά την παιδαγωγική επιστήμη, αλλά όλες τις επιστήμες συμπεριλαμβανομένης και της τέχνης. «Γιατί είναι τέχνη να σμιλεύεις νέους χαρακτήρες με συνοδεία μουσικής, είναι τέχνη να προκαλείς χαμόγελα με πολύχρωμους μαρκαδόρους και να μπορείς να είσαι περήφανος γι΄αυτά». Ήταν τα λόγια φίλης συνταξιούχας δασκάλας στην Μπρατισλάβα.

Στο τέλος της εκδήλωσης ακολούθησε πλούσια συζήτηση.

Διαβάστε επίσης: