Άρθρα Συνεργατών » Γιαννακόπουλος Γ. » Οι σαργκάνηδες της πολιτικής. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου
TO THE POINT

Οι σαργκάνηδες της πολιτικής. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Οι σαργκάνηδες της πολιτικής. Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Τη μεταγραφή του Νίκου Σαργκάνη από το λιμάνι στη Λεωφόρο, θυμήθηκε κάποιος φίλος χθες, με τον οποίο συζητούσα τα νέα ονόματα της κυβέρνησης μετά τον ανασχηματισμό. Είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων – μου είπε – κυρίως από τους οπαδούς της ομάδας που άφησε. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την Κατερίνα Παπακώστα, ή το Φώτη Κουβέλη – κατέληξε.

Διαφώνησα μαζί του έντονα. Πρώτον γιατί η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής ζωής βλάπτει κυρίως το ποδόσφαιρο, αλλά περισσότερο επειδή υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά: Οι ποδοσφαιριστές στην Ελλάδα είναι εδώ και πολλά χρόνια επαγγελματίες και διαπραγματεύονται τα συμβόλαιά τους όπως όλοι οι εργαζόμενοι, ενώ οι πολιτικοί είναι και ερασιτέχνες (με το συμπάθιο) και υποτίθεται ότι κινούνται από φιλοπατρία και διάθεση προσφοράς. Μόνο.

Γνωρίζω φυσικά ότι αυτά συμβαίνουν στη θεωρία. Διότι στην πράξη ο Σαργκάνης και το συμβόλαιο του, ωχριούν μπροστά στα συμβόλαια που κλείνει το πολιτικό προσωπικό και οι μεταγραφές τους. Θα πείτε, τους αναγάγει αυτό στο επίπεδο των επαγγελματιών; Δεν έχω απάντηση, αλλά δεν τους διαχωρίζει κιόλας.

Έτσι, φτάσαμε σ’ ένα καινούριο είδος, που λέγεται «επαγγελματίας πολιτικός». Κι είναι αυτό το είδος που αρνείται πεισματικά την επαγγελματικότητα του. Υπό αυτό το πρίσμα εξηγείται εύκολα πως η Παπακώστα μπορεί με άνεση να υπηρετεί μια κυβέρνηση της «Λαϊκής Δεξιάς» όσο και μια κυβέρνηση της «Ριζοσπαστικής Αριστεράς» (σ.σ. τα εισαγωγικά δεν μπήκαν τυχαία). Όπως εξηγείται με τον ίδιο τρόπο η μεταγραφική ικανότητα του Φώτη Κουβέλη (από πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ υφυπουργός του Καμμένου) του Γρηγόρη Ψαριανού (από το ΚΚΕ στη Ν.Δ.) του Αμυρά (από πού ξεκίνησε δεν είναι σίγουρος ούτε ο ίδιος, αλλά κατέληξε στη Ν.Δ) και τόσων άλλων ων ουκ έστιν αριθμός.

Αυτό το είδος λοιπόν, λειτουργεί σαν να έχει εκπαιδευτεί να σώζει την πατρίδα κι αυτό να είναι πια η ειδικότητα του. Η ουσιώδης διαφορά με το ποδόσφαιρο, είναι ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να χάσει το Σαργκάνη, αλλά είναι ικανός να παράγει και νέους τερματοφύλακες,  ενώ στην πολιτική η παραγωγή στελεχών έχει πια σταματήσει. Γι’ αυτό κι όλα τα «κάστρα» που χτίζονται με παλιά υλικά, καταρρέουν σε χρόνο ρεκόρ…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: