Άρθρα » Ο θάνατος του Μπόλαρη και οι νοσταλγοί της Χούντας*

Ο θάνατος του Μπόλαρη και οι νοσταλγοί της Χούντας*

Ο θάνατος του Μπόλαρη και οι νοσταλγοί της Χούντας*

Του Λάμπρου Αναγνωστόπουλου

Τις προηγούμενες μέρες, μονοπώλησε το ενδιαφέρον της πολιτικής επικαιρότητας, όπως είναι λογικό, ο ανασχηματισμός της Κυβέρνησης. Έτσι, μια είδηση που πέρασε στα «ψιλά» από όλα σχεδόν τα ΜΜΕ, ήταν αυτή του θανάτου του Παρασκευά Μπόλαρη, σε ηλικία 82 ετών. Θεωρούταν ένας από τους καλύτερα εκπαιδευμένους Έλληνες καταδρομείς και ήταν υπεύθυνος ασφαλείας του δικτάτορα Ιωαννίδη. Ο Μπόλαρης υπήρξε μια σκοτεινή προσωπικότητα της δεκαετίας του ’70, ένας αμετανόητος υπερασπιστής της Χούντας και ο πρωτεργάτης του περίφημου πραξικοπήματος «της πιτζάμας».

Για την ακρίβεια, ήταν μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος και ανατροπής της Κυβέρνησης του Κων. Καραμανλή, από πιστούς στην Χούντα ανώτατους αξιωματικούς του Στρατού Ξηράς, τον Φλεβάρη του 1975. Το στρατιωτικό κίνημα που είχε σχεδιαστεί να πραγματοποιηθεί σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα, αποκαλύφθηκε πριν την ενεργοποίησή του, από τον ταγματάρχη Ιωάννη Αλεξάκη, τότε διευθυντή του τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ. Ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Αβέρωφ, αποκάλεσε την κίνηση «πραξικόπημα της πιτζάμας», επειδή οι περισσότεροι από τους κινηματίες συνελήφθησαν την ώρα του ύπνου.

Ο υποκινητής Παρασκευάς Μπόλαρης, απέκτησε διαστάσεις θρύλου στους φίλο- χουντικούς «κύκλους», όταν κατάφερε να αποδράσει τον Αύγουστο του 1977, από το Λαϊκό Νοσοκομείο που νοσηλευόταν, ξεγυμνώνοντας ουσιαστικά τον κρατικό μηχανισμό. Διέφυγε για πολλά χρόνια στο εξωτερικό και επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την παραγραφή των αδικημάτων του. Μάλιστα, έπαιρνε κανονικά την σύνταξή του ως μεταφραστής, έως την τελευταία στιγμή! Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει ο ίδιος το 2013 στο περιοδικό «Crash», περιέγραψε την ενδιαφέρουσα ιστορία της απόδρασής του:

«Στην αρχή, με συνόδευαν δύο, τρεις, όπως έκαναν με τον Θεοφιλογιαννάκο και τους άλλους, ερχόταν και ο επικεφαλής, γιατί φοβόντουσαν πάντοτε ότι δεν αποκλείεται να δραπετεύσω, αλλά τους καθησύχαζα συνεχώς σε σημείο που στο τέλος δεν με συνόδευε κανείς! Υπόψη ότι η σύζυγός μου ερχόταν επισκεπτήριο τακτικά και της ζήτησα να μου φέρει μια ποδιά γιατρού και μια περούκα. Αυτή κατάλαβε περί τίνος πρόκειται, πόσο επικίνδυνο είναι, αλλά μου τα έφερε. Τους λέω ένα βράδυ λοιπόν εγώ κουράστηκα, πάω να κοιμηθώ, ήταν 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Μπήκα στο δωματιάκι, έβγαλα από τον Θεοφιλογιαννάκο τα μαξιλάρια και τις κουβέρτες, τα έβαλα κάτω από τη δική μου κουβέρτα, διότι οι αστυνομικοί όταν κοιμόμασταν άνοιγαν λίγο την πόρτα να δουν αν είμαστε μέσα, στις θέσεις μας.

Έτσι, βρήκα κάποια στιγμή κοντά στο ξημέρωμα, έβαλα ποδιά, όπως το είχα σκηνοθετήσει, πήρα κι ένα τσαντάκι που είχα τα ξυριστικά μου μέσα, έβαλα την περούκα και την ώρα που άλλαζε η βάρδια των γιατρών, βγήκα έξω από την είσοδο, αλλά δεν πήγα απευθείας απ’ το φυλάκιο. Πήγα από την απέναντι μεριά, χαιρέτησα από μακριά τον θυρωρό κι έφυγα. Αυτό ήταν. Άλλαζα στην αρχή κάθε εβδομάδα κρησφύγετο. Ήρθα σε επαφή με άλλους αξιωματικούς των καταδρομών, πρώην συναδέλφους, γιατί ήταν προσκείμενοι, οπότε υπήρχε αυτή η βοήθεια. Δεν λέω ότι δεν υπήρξε βοήθεια».

Ακόμη, είχε υποστηρίξει κατά καιρούς, μετά την επιστροφή του στην χώρα, ότι η Χούντα Ιωαννίδη ήταν καθοδηγούμενη από μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με τον ίδιο, παρότι πρόεδρος των ΗΠΑ τότε ήταν ο Νίξον, αυτός που κυβερνούσε επί της ουσίας ήταν ο Χένρι Κίσινγκερ σε συνεργασία με την Μοσάντ. Ο θάνατος του Μπόλαρη λοιπόν, ίσως να σηματοδοτήσει και το τέλος μιας εποχής, γεμάτη από θεωρίες συνωμοσίας. Αυτή η αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, ένας από τους αμετανόητους υποστηριχτές της Χούντας, όσο θόρυβο προκάλεσε κατά τη δεκαετία του ’70, τόσο αθόρυβα έφυγε τις προηγούμενες μέρες από την ζωή.

Δυστυχώς στις μέρες μας, που βιώνουμε πάλι μια δύσκολη κατάσταση, υπάρχουν αρκετοί συμπολίτες μας που νοσταλγούν τα πρόσωπα και τις πρακτικές εκείνης της περιόδου. Αγνοούν προφανώς ότι κάθε μορφή εθνικισμού και κάθε πρακτική κατά της δημοκρατίας δεν αποτελούν την λύση, αλλά σημαντικά και γοργά βήματα προς τον γκρεμό. Κανείς δεν αμφισβητεί την σάπια καθημερινότητα που βιώνουμε σε πολλά επίπεδα, αλλά είναι τουλάχιστον λυπηρό να ξεχνούμε ότι εκείνη την περίοδο, κάποιοι φυλάκιζαν, βασάνιζαν και εξόριζαν συμπολίτες μας, μπήκαν με τανκς μέσα στο Πολυτεχνείο και εγκλημάτησαν κατά της Κύπρου. Άλλωστε, οι νοσταλγοί συνήθως διαστρεβλώνουν την ιστορία, με δήθεν μαρτυρίες και θεωρίες συνωμοσίας.

Διαβάστε επίσης: