Συνεντεύξεις » Κώστας Τσιάνος: «Ο Αριστοφάνης, ο σύγχρονός μας…»
ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ "ΑΧΑΡΝΗΣ", ΤΟ ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ

Κώστας Τσιάνος: «Ο Αριστοφάνης, ο σύγχρονός μας…»

Κώστας Τσιάνος: «Ο Αριστοφάνης, ο σύγχρονός μας…»

«Το θέατρο είναι για τον κόσμο, δεν είναι για τους λίγους…»

Συνέντευξη στη Φανή Δουρδούρα

Το θέατρο δεν θα πεθάνει ποτέ λέει με βεβαιότητα ο μεγάλος σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος μιλώντας στη larissanet με αφορμή την παράσταση «Αχαρνής», που σκηνοθετεί και θα ανέβει και στην Λάρισα στο πλαίσιο της καλοκαιρινής πανελλαδικής περιοδείας. Ο συντοπίτης σκηνοθέτης μιλάει για τον Αριστοφάνη, αναφέρεται στην παράσταση της χρονιάς, την στήριξη που δέχεται από τους συμπολίτες του και την προσμονή να αγαπηθεί η παράσταση από τους Λαρισαίους. Ο Κώστας Τσιάνος δεν χαρίζεται σε κανέναν, μιλάει για την έξοδο από τα Μνημόνια, τους συμμάχους και τη συμφορά των λαών. Εξηγεί γιατί άντεξε στο χρόνο το Θεσσαλικό Θέατρο και έγινε παράδειγμα λειτουργίας περιφερειακού θεάτρου. Μας αποκαλύπτει γιατί αρνήθηκε συνεργασία με την Κύπρο και δίνει ένα στίγμα των μελλοντικών του σχεδίων.

Aναλυτικά ολόκληρη η συνέντευξη έχει ως εξής:

Στους «Αχαρνής», έργο του φετινού καλοκαιριού, ο Αριστοφάνης επιχειρεί να γελοιοποιήσει τον πόλεμο. Ποιος είναι ο «πόλεμος» της εποχής;

Όχι μόνο τον πόλεμο, τους πολεμοκάπηλους κυρίως, και να εξυμνήσει τα αγαθά που μπορεί να προσφέρει η ειρήνη. Είναι ένα τολμηρό έργο και για τον Αριστοφάνη, αλλά και για την εποχή εκείνη, αν λάβουμε υπόψιν μας ότι ο Αριστοφάνης τότε ήταν 18 χρονών και ήταν το τρίτο έργο που είχε γράψει (τα δυο πρώτα δεν σώζονται). Το πρώτο έργο που σώζεται του Αριστοφάνη είναι οι «Αχαρνής», μάλιστα πήρε και το πρώτο βραβείο στα Λύναια, στα αγροτικά Διονύσεια, το έγραψε στον έκτο χρόνο του Πελοποννησιακού πολέμου. Είναι πολύ τολμηρό για την εποχή, φαντάζομαι το θόρυβο που θα γινόταν στο κοίλο των αρχαίων θεάτρων που παιζόταν τότε το έργο, γιατί τα βάζει πάρα πολύ με την εξουσία που συντηρεί τον πόλεμο, τον τριακονταετή πολέμο, γιατί έχουν κέρδη πολλά όπως ξέρουμε και μέχρι σήμερα. Οι πόλεμοι γίνονται για να κερδοφορήσουν οι λίγοι, τα λέει χύμα και τσουβαλάτα, αλλά τα βάζει και με το λαό και με τους θεατές. Υπάρχουν σημεία στο έργο που απευθύνεται ο χορός, αλλά και ο ίδιος ο Αριστοφάνης προς τους θεατές και τους λέει και εσείς είσαστε αίτιοι, διότι εσείς τους ψηφίζετε και τους αφήνετε να σας κοροΪδεύουν, να σας λένε ψέμματα και να είσαστε πάντα προδομένοι από την άρχουσα τάξη . Παρ’ όλα αυτά και την σοβαρή κατάσταση αυτή που θέλει να διακομοδήσει, είναι πολύ γελαστική κωμωδία, έχει πάρα πολύ γέλιο και αυτό είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος να πεις τα πιο σοβαρά πράγματα μέσα από μια κωμική διάθεση. Κοροϊδεύει τις ξένες δυνάμεις, τις συμμαχικές δυνάμεις, που εκμεταλλεύονται την Αθήνα εκείνης της εποχής, αλλά και η Αθήνα πως εκμεταλλεύεται τις αποικίες της γιατί είναι ένα αποικιακό κράτος και βλέπουμε γειτονικές πόλεις όπως η Θήβα και τα Μέγαρα να έχουνε συμμαχήσει με την Σπάρτη. Η Αθήνα τους έκανε εμπάργκο και οι άλλοι πεινάνε, δυστυχούν και ξαφνικά όταν ο Δικαιόπολις, ο πρωταγωνιστής του έργου, ένας απλός αγρότης που έχει αγανακτήσει από τον πόλεμο και με την εξουσία και τη Βουλή που δεν συσκέπτεται και δεν αποφασίζει να τερματίσει τον πόλεμο κάνοντας ανακοχή με την Σπάρτη, βρίσκεται στην Βουλή δηλαδή στην Πνύκα, στον Άρειο Πάγο πρωί πρωί για να επιβάλει στο Πρυτανείο, στους βουλευτές να μιλήσουν πια για ειρήνη, αλλά δεν εμφανίζεται κανείς, ως συνήθως οι βουλευτές γυρίζουν από εδώ και από εκεί σουλατσάρουν που λέει στην αγορά για δημόσιες σχέσεις.

draft02

Σύγχρονος ο Αριστοφάνης

Κάτι μας θυμίζει αυτό σήμερα που βλέπουμε στη Βουλή τα έδρανα άδεια και είναι τρείς τέσσερις. Τίποτα δεν είναι παλιό, για αυτό είναι τόσο σύγχρονος ο Αριστοφάνης. Ο Αριστοφάνης ο σύγχρονός μας. Όταν εμφανίζονται υπάρχει μια συνεδρίαση αλλοπρόσαλλη, που έρχονται κάτι διπλωμάτες που είχαν στείλει στην Περσία και είναι μια σύσκεψη της Βουλής άνω ποταμών! Αυτός εκνευρίζεται και αναγκάζεται να κάνει προσωπική ειρήνη με έναν τρόπο στέλνει αντιπρόσωπο στη Σπάρτη και κάνει προσωπική ειρήνη. Το μαθαίνουν αυτό κάτι καρβουνιαρέοι από το Μενίδι, δηλαδή τις Αχαρνές, που είχαν συμφέρον, που καταστραφήκαν από τους Σπαρτιάτες και δεν θέλουν ειρήνη, θέλουν να τους πολεμήσουν και να τους εξαφανίσουν. Τα βάζουν με τον Δικαιόπολη, τον κυνηγάνε.

«Εδώδιμα αποικιακά»

Εκείνος,  ο λαϊκός Δικαιόπολις καταφέρνει με την εξυπνάδα και την ευστροφία και την πονηριά, ότι χαρακτηρίζει θα λέγαμε τους λαϊκούς μας ήρωες, όπως είναι ο Καραγκιόζης, θα λέγαμε σήμερα, να τους πάρει μαζί του και ιδρύει την δική του Αγορά, και μάλιστα εγώ έχω βάλει σαν πινακίδα «Εδώδιμα αποικιακά», όπως είχανε στα παλιά μπακάλικα μας, δηλαδή πουλάνε και ντόπια και εισαγωγής, από τις αποικίες. Γίνεται και αυτός μια μικρή εξουσία, από την παράστασή μας βγαίνει ότι αυτός ο Δικαιόπολις έκανε δική του ειρήνη, αλλά ο διπλανός του πολεμάει ακόμα, αυτός γίνεται κράτος εν κράτει με άλλα λόγια μπαίνει και συτός στο σύστημα.

Αυτό η παράστασή μας το τονίζει περισσότερο γιατί παλαιότερα όσες παραστάσεις είχα δει δεν το τονίζανε αυτό το θέμα και είναι πολύ σημαντικό και το λέει μέσα ο χορός ξεκάθαρα για αυτόν ότι έγινε μεγάλος και τρανός πουλάει σε όλους, αλλά σε κανέναν δε δίνει, είναι εξουσιαστής και παράλληλα υπάρχει και ο Λάμαχος ο γείτονας ο στρατηγός, ήταν υπαρκτό πρόσωπο αυτό και σημαντικό αλλά δεν τον διακωμωδεί όπως διακωμωδεί πάντα τον Ευριπίδη που υπάρχει στο έργο, τον Λάμαχο τον εξευτελίζει για τα κακά που παθαίνει ενώ ο άλλος γλεντάει και έχει και εταίρες δίπλα του και τρώει και πίνει, ο άλλος πάει στον πόλεμο και τσακίζεται από τους εχθρούς.

8700_PETROS_FILIPIDIS_29062018

Κυριαρχεί ο χορός

Είναι πολύ διασκεδαστικό το έργο, είναι από τα σημαντικότερα έργα του και είναι από τα έργα που ο χορός κυριαρχεί, είναι πρωταγωνιστής ο χορός και το έργο λέγεται «Αχαρνής» και ήταν και ένας λόγος που ανέλαβα να το σκηνοθετήσω. Γιατί εμένα στο αρχαίο δράμα είτε τραγωδία, είτε κωμωδία με ενδιαφέρει πάρα πολύ ο χορός, τι σημαίνει ο χορός στο έργο αυτό. Νομίζω ότι κάναμε πολλή ωραία δουλειά και με τη βοηθό μου, γιατί εγώ έκανα και τις χορογραφίες πάντα στο αρχαίο δράμα κάνω εγώ τις χορογραφίες γιατί ο σκηνοθέτης στο αρχαίο δράμα πρέπει να ξέρει και από χορό πρέπει να κάνει αυτός το χορό, νομίζω οτι είναι από τα κλού της παράστασης πέρα από τους ηθοποιούς, μιλάνε για το πόσο σημαντικός είναι ο χορός στην παράσταση αυτή και ιδιαίτερα στο μέρος αυτό που λέγεται στην κωμωδία παράβαση. Νομίζω είναι μια κορυφαία στιγμή της παράστασής μας, τα παιδιά είναι εκπληκτικά, οι ηθοποιοί άλλωστε, όλοι όσοι απαρτίζουν τον χορό, προσελήφθησαν μετά από αυστηρότατη ακρόαση, γιατί υπάρχει υλικό τεράστιο και εξαιρετικό πια, είναι ηθοποιοί που πρέπει για μια κωμωδία Αριστοφανική να χορεύουν, να έχουν ευκολία στο χορό, να τραγουδάνε, να παίζουν αλλά να ξέρουν και όργανα γιατί στην παράσταση μας παίζει μια μερίδα των ηθοποιών ζωντανά όργανα και ήταν ευτυχία να δουλεύω με αυτούς τους υπέροχους συναδέλφους, ηθοποιούς του χορού.

8632_PETROS_FILIPIDIS_29062018

Η συνεργασία με τον Φιλιππίδη

Βεβαίως δεν θα ανέβαζα ποτέ το έργο αυτό αν δεν είχα την συνεργασία του φίλου μου και πολύτιμου συνεργάτη του Πέτρου του Φιλιππίδη που θεωρείται ο κατ’ εξοχήν αριστοφανικός ηθοποιός. Με τον Πέτρο, είναι ο έκτος Αριστοφάνης που ανεβάζουμε, και Βατράχους και Όρνιθες κάναμε μαζί και Θεσμοφωριάζουσες και σε άλλα έργα έχουμε δουλέψει μαζί είμαστε πια αυτοκόλλητοι, από εκεί και πέρα τον Λάμαχο τον κάνει ο Παύλος ο Χαϊκάλης ο οποίος είναι γεννημένος για αυτό τον ρόλο και να σατιρίσει αυτό τον ρόλο. Είχαμε την ευτυχία να έχουμε μαζί μας ένα λαμπρό συνάδελφο τον Κώστα τον Κόκλα που πέρα από σπουδαίος ηθοποιός είναι ένας σπουδαίος συνάδελφος, αλλά είναι όλοι έτσι και ο Τάκης ο Παπαματθαίου και ο Παπαζήσης και έχουμε την χαρά να έχουμε τον Χάρη τον Φλέουρα τον Λαρισαίο, που όσες φορές έπαιξε στο Θεσσαλικό Θέατρο θριάμβευσε και από το θεσσαλικό θέατρο τον είδαν και ήταν χρόνια με τον Σταμάτη τον Κραουνάκη και ξαναγύρισε κοντά μου. Παίζει δυο – τρεις ρόλους, όλοι οι ηθοποιοί παίζουν πολλούς ρόλους, είναι ένας θίασος μεγάλος 19 ηθοποιών και η παραγωγή δεν είναι κρατική είναι ιδιώτη των αδελφών Τάγαρη που αυτή τη στιγμή θεωρούνται οι σημαντικότεροι πια θεατρικοί επιχειρηματίες.

ΑΧΑΡΝΗΣ NEW 3

Σκηνικά – κοστούμια

Είχα την ευλογία τα σκηνικά και τα κοστούμια να τα κάνει ένας μέγας στο είδος του ο Γιάννης Μετζικώφ, σκηνογράφος και ενδυματολογός, και χωρίς μουσική Αρστοφάνης δε γίνεται. Πήραμε τον καλύτερο για αυτό το είδος τον Γιώργο τον Ανδρέου, πολλή σπουδαία μουσική, δεν κοιμόταν από την πολλή δουλειά που είχε και του έβγαζα και εγω συνεχώς καινούργια πράγματα αλλά είχαμε τόση αγάπη που δουλέψαμε έτσι τόσο καλά, φωτισμούς ο μετρ Λευτέρης Παπαδόπουλος, και η Έλενα η Γεροδήμου ήταν βοηθός μου στις χορογραφίες αλλά και όπου μπορούσε. Είναι παλιά συνεργάτης μου, από τα πολλά χρόνια, όταν ήμουν στο Εθνικό Θέατρο και επειδή έχει παιχτεί η παράσταση στην μισή Ελλάδα και παραπάνω από Κρήτη μέχρι Καβάλα θεωρείται η παράσταση του καλοκαιριού. Οι κριτικές είναι διθυραμβικές, ο κόσμος ενθουσιάζεται και αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλη ικανοποίηση για εμάς που κουραστήκαμε πάρα πολύ. Δουλεύω για το έργο πάνω από έναν χρόνο, από πέρυσι τον Ιούλιο δουλεύω για τους «Αχαρνής» γιατί το μετέφρασα κιόλας, πρώτα κατά λέξη και μετά έκανα την απόδοση με ποιο σημερινό λόγο. Η προσμονή μου είναι να πάει πολύ καλά εδώ στη Λάρισα και να δουν την παράσταση όσοι περισσότεροι φίλοι, την οποία τους την αφιερώνω.

8990_PAYLOS_XAIKALIS_29062018

Το έργο σας, μετά και την Επίδαυρο, έρχεται στις 28/8 στο Κηποθέατρο. Πως νιώθετε κάθε φορά που ανεβάζεται ένα έργο στη γενέθλια πόλη σας;

Έχω πολύ τρακ. Είμαι εδώ πάνω από δυο βδομάδες για να μπορέσω να βοηθήσω την παράσταση, θέλω εδώ να έχουμε τον περισσότερο κόσμο αναλογικά από άλλες πόλεις, θέλω να δω να τιμάνε την παράσταση αυτή οι συμπολίτες μου, οι συμπατριώτες μου που μου συμπαραστάθηκαν 40 χρόνια περίπου, 30 διευθύνοντας το Θεσσαλικό Θέατρο, που ήταν δίπλα μου και υποστηρίξαν τις παραστάσεις του Θεσσαλικού Θεάτρου, αλλά και από την δικιά μου την πλευρά έκανα τα πάντα για να είναι το Θεσσαλικό Θέατρο κορυφή στην Ελλάδα.

ΤΣΙΑΝΟΣ ΚΩΣΤΑΣ

«Οι Έλληνες δεν αγαπάνε τη χώρα τους, αυτή την υπέροχη χώρα την οποία καταστρέφουμε»

«Το Θέατρο δεν θα πεθάνει ποτέ»

Ο κόσμος στα χρόνια της κρίσης επέστρεψε στο θέατρο;

Νομίζω πιο πολύ από κάθε άλλη φορά, γιατί το θέατρο δεν θα σβήσει ποτέ δεν θα πεθάνει ποτέ γιατί όσοι κινηματογράφοι, τηλεοράσεις και ίντερνετ να μπούν στη ζωή μας, το θέατρο παραμένει το ίδιο γιατί έχει ένα καλό, υπάρχει αυτή η ζωντανή επαφή των ηθοποιών με το κοινό. Είναι κάτι που γίνεται εκείνη την στιγμή, που είναι παρών ο θεατής αυτή τη μαγεία, αυτή τη συμμετοχή δεν μπορεί να την καταστρέψει τίποτα και πάντα σε καιρούς κρίσης και σε πολέμους έτρεχε ο κόσμος στο θέατρο με άλλους μαζί να δουν κάτι ζωντανό που γεννιέται εκείνη την στιγμή και για να διασκεδάσει και για να προβληματιστεί και για να ψυχαγωγηθεί γενικότερα, τα εισιτήρια για την παράστασή μας είναι 15ευρώ, είναι φθηνά για τόσο μεγάλη παραγωγή διότι δεν είναι μόνο οι 19 ηθοποιοί, είναι άλλοι 20 τεχνικοί που ακολουθούν. Είναι μεγάλος θίασος, φορτηγά, πούλμαν, τεράστια έξοδα. Ευχόμαστε να μην μπούν μέσα αυτες οι παραγωγές διότι είναι πολυδάπανες.

«Η συμφορά των λαών είναι οι σύμμαχοι»

Τι σημαίνει για εσάς η έξοδος της χώρας απο τα μνημόνια;

Έχω κουραστεί πάρα πολύ με όλη αυτή την κατάσταση χρόνια τώρα, που αν σου πω ότι παρεπιπτόντως άκουσα ότι βγαίνουμε από το μνημόνιο, αλλά αυτό δεν ξέρω τι σημαίνει. Δεν καταλαβαίνω τίποτα, θα καλυτερέψουν ή θα χειροτερέψουν τα πράγματα. Δεν ξέρω, έχω φτάσει σε ένα όριο απελπισίας θα το έλεγα, που δεν με ενδιαφέρει. Αυτό είναι απελπισία. Παραδίδεις τα όπλα, αυτό δεν είναι καλό και το έχουν πάθει πολλοί Έλληνες, εκατομμύρια δεν αντέχουν την κοροϊδία. Άκουσα χθές ένα καλαμπούρι «πότε μπήκαμε, πότε βγήκαμε δεν το πήραμε είδηση». Δεν ξέρω κάνουν πλάκα, είμαι απελπισμένος με την κατάσταση της χώρας μας με βαθιά αισιοδοξία ίσως ότι κάτι θα συμβεί κάτι θα γίνει. Δεν ξέρω, εξαρτάται από τους ξένους όπως λέει και ο Αριστοφάνης στους «Αχαρνής», παίζουν μεγάλο ρόλο οι ξένες δυνάμεις, οι σύμμαχοι, η συμφορά των λαών είναι οι σύμμαχοι.

«Αρνήθηκα να πάω Κύπρο…»

Έχετε κάνει σχεδόν τα πάντα στο θέατρο, τι ετοιμάζεται μετά τους «Αχαρνής»;

Έχω πολλές προτάσεις, μία που μπορώ να πω γιατί την αρνήθηκα είναι να πάω στην Κύπρο να σκηνοθετήσω, αλλά δεν μπορώ να πάω είναι μεγάλο το διάστημα που πρέπει να είμαι εκεί το χειμώνα και πρέπει να κάνω και κάτι άλλα εδώ πέρα. Ελπίζω ο μονόλογος, το «ΖΩΗ…χαρισάμενη!», που έχει θριαμβεύσει εδώ και δυο χρόνια, που έχω γράψει και έχει παιχτεί και στη Λάρισα με τεράστρια επιτυχία να ξαναπαιχτεί γιατί το ζητάνε και από όλη την Ελλάδα, αλλά έδωσα την παραγωγή στο Θεσσαλικό Θέατρο. Περιμένω να δω τώρα μετά τις διακοπές τι θα κάνει, ποιες είναι οι βλέψεις του Θεσσαλικού Θεάτρου με αυτό το έργο που έχει τεράστια επιτυχία, πήγε και στην Κρήτη. Έχω μια πολυ σημαντική πρόταση που ακόμα δεν είναι ανακοινώσιμη, πρεπει να αποφασιστούν κάποια πράγματα για να ανακοινωθεί, αλλά είναι κάτι πολύ σημαντικό για εμένα στην όλη πορεία μου είναι κάτι που πολύ με ενδιαφέρει, πολύ σημαντικό για την χώρα. Θα το πούμε όμως, αλλά δεν μπορώ να το ανακοινώσω, δεν είναι η Επίδαυρος στις βλέψεις μου, είναι κάτι πολύ σημαντικό.

«Κάθε θέατρο να αποκτήσει φυσιογνωμία…»

Τα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ που έχετε υπηρετήσει επί σειρά ετών, θα αντέξουν;

Ανάλογα, ορισμένα αντέξανε. Το Θεσσαλικό Θέατρο που ήταν πρωτοπόρο υπάρχει ακόμα, ζει και είναι από το 1975 ως Θεσσαλικό απο το ’83 ως Δημοτικό. Εξαρτάται από τους Δήμους και τους καλλιτεχνικούς διευθυντές και τους εργαζόμενους, που είναι από τους πρωταγωνιστές στο να πάει καλά ένα θέατρο και χρειάζονται χρήματα. Χωρίς αυτά δεν γίνεται και χρειάζονται πάρα πολλά πράγματα, εγώ τα έχω εφαρμόσει και το κάθε θέατρο πρέπει να αποκτήσει την φυσιογνωμία του, να έχει ένα στίγμα που μόνο το Θεσσαλικό Θέατρο τα κατάφερε επί των ημερών μου, όταν ήμουν τα περισσότερα χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής. Η προσπάθειά μας ήταν το Θεσσαλικό Θέατρο να γίνει ουσιαστικό λαϊκό θέατρο.

20549

Ο Κώστας Τσιάνος έξω από το Θεσσαλικό Θέατρο (φωτ.larissanet/Kώστας Μάντζιαρης)

«Έκανα τα πάντα για να είναι το Θεσσαλικό Θέατρο κορυφή στην Ελλάδα»

Η συνταγή του Θεσσαλικού

Δεν είναι εύκολο, εμείς όμως πετύχαμε πολλά και πως λειτούργησε το Θεσσαλικό Θέατρο, διδάσκεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Αναλύουν την λειτουργία της μπαράκας, το θέατρο «Μπαράκα» του Λόρκα, έτσι παραλληλίζουν το Θεσσαλικό Θέατρο και πριν χρόνια σε πολλές πόλεις μου ζητούσανε στοιχεία για το πως λειτουργούσαμε. Ελπίζω να ληφθεί υπόψη η προϊστορία στους νέους που θα ‘ρθούν στο Θεσσαλικό Θέατρο, κάτι θα βγάλουν, κάποιο συμπέρασμα, κάτι θα πάρουν, δεν είναι καλό να παρατάμε την παράδοσή μας. Πρέπει να την παίρνουμε και να προχωράμε προς τα εμπρός γιατί αλλιώς θα ξεχαστεί όλο αυτό που έχει γίνει, θέλει χώρους, θέλει λεφτά, να μην επεμβαίνουν οι δημοτικοί άρχοντες στα θέατρα γιατί δεν ξέρουν. Πρέπει να πάρουν ανθρώπους που να γνωρίζουν, να έχουν τεράστια πείρα θεατρική όχι γνώση φιλολογική, πείρα πρακτική, να τους ξεψαχνίζουν να δουν, έχουν πάθος για αυτή τη δουλειά ή δεν έχουν, ξέρουν πρακτικά τι γίνεται σε κάθε στιγμή, ποιο έργο πρέπει να ανεβεί, ποιο δεν πρέπει, αν αυτό θα αρέσει και πρέπει να κάνει εισιτήρια πολλά, το θέατρο είναι για τον κόσμο δεν είναι για τους λίγους, για αυτό πέτυχε το θεσσαλικό θέατρο.

Είχε τεράστια ποιότητα να πλησιάσει το λαό για να κάνει τόσα πολλά εισιτήρια, έβγαζε τα έξοδά του από τα εισιτήρια, αλλιώς αν είναι σαν λέσχη, σαν κλαμπ ένα θέατρο δεν έχει κανένα λόγο, σε πόλεις τέτοιες.

Ως ιδιώτης μπορείς να κάνεις ότι θέλεις, στην Αθήνα υπάρχουν τέτοια, εκατοντάδες μικρά θέατρα και συνήθως αυτά τα ιδρύουν κάποιοι άνεργοι, ατάλαντοι, που δεν τους παίρνει κανένας. Έχουν λίγα λεφτά, νοικιάζουν ένα υπόγειο, ένα δωμάτιο και κάνουν κάποιες παραστάσεις και τους φταίει ο κόσμος. Μα αυτό που παίζεται δεν βλέπεται, είναι μόνο για εσάς και αν σας αρέσει καλά να πάθετε. Βέβαια από αυτές τις ομάδες βγαίνουν και εκπληκτικά πράγματα και συνεχίζεται η ζωή του θεάτρου. Σήμερα βγαίνουν πολλοί σπουδαίοι ηθοποιοί, σκηνογράφοι,  σκηνοθέτες, δεν είναι πληθώρα, αλλά βγαίνουν καλύτεροι και περισσότεροι από εμάς τους παλιούς, αλλά η σκαρταδούρα είναι μεγάλη. Βλέπω με χαρά αυτοί που αξίζουν σε πέντε, έξι, εφτά χρόνια το πολύ αναδυκνείονται και παίρνουν αμπάριζα και προχωράνε και αυτό για εμάς τους παλιούς που παραδίδουμε σιγά σιγά τα όπλα είναι μεγάλη ευτυχία ότι βρίσκεις συνεχιστές και με νέα ματιά ανθρώπους νέους να προχωράνε με το θέατρο. Κοντά στο καλό υπάρχει το κακό κοντά στο κακό υπάρχει το καλό πάντα έτσι είναι η ζωή ειρήνη και πόλεμος για να γυρίσουμε στους «Αχαρνής».

5378

O σκηνοθέτης Κώστας Τσιάνος

«…είμαι καλός μαθητής…»

Ακούραστος συνεχίζετε να γράφετε. Τι σας εμπνέει;

Γράφω όποτε χρειαστεί ή θα μεταφράσω. Έχω γράψει κάτι μονόπρακτα όπως «ΖΩΗ…χαρισάμενη!», δεν το λέω εγώ αυτό έχει παραδοθεί στον

κόσμο, έχει υμνηθεί, πήρε το πρώτο βραβείο ως η καλύτερη παράσταση της χρονιάς πέρυσι και η Λεμονή ως η καλύτερη ερμηνεύτρια της χρονιάς τι άλλο να θέλω. Δεν γράφω πολύ, ούτε μυθιστορήματα, ούτε ποίηση, να μεταφράσω ναι το κάνω, να διασκευάσω είμαι μανούλα σε αυτό, μετρ, ένα παλιό κείμενο να το φέρω λίγο στις απαιτήσεις της σημερινής εποχής, δεν είμαι λόγιος καθόλου και στο θέατρο είμαι πρακτικός, εμπειρικός όπως έλεγε ο Μινωτής ο μέγας ή ο δάσκαλός μου ο Κουν, εμπειρικός. Είχα την τύχη να έχω μεγάλους δασκάλους, τους μεγαλύτερους, τον Δημήτρη Ροντήρη, τον Κάρολο Κούν, τον Δημήτρη Χόρν, τον Κώστα Μουσούρη, την Ασπασία Παπαθανασίου, τον Μάνο Χατζιδάκη, τον Γιάννη Τσαρούχη, τον Ζωγράφο τον μεγάλο σκηνογράφο, αυτοί ήταν δάσκαλοι μου, τον Σπύρο τον Ευαγγελάτο αργότερα, συνεργάτες αλλά τον θεωρώ δάσκαλο, είχα αυτή την τύχη και δεν ξέρω σήμερα αν υπάρχουν τέτοιου διαμετρήματος δάσκαλοι που να διδάξουν σε νέους ηθοποιούς ή σε δραματικές σχολές, δεν το ξέρω. Αλλά αυτούς τους ευγνωμονώ και πάντα ότι και να κάνω πίσω στο μυαλό μου ή μπροστά μου θα ‘ρθούνε τους έχω μαζί μου και αυτό είναι ένα από τα ταλέντα μου, νομίζω το καλύτερο ταλέντο μου είναι ότι είμαι μαθητής καλός.

ΤΣΙΑΝΟΣ-ΦΩΤΟ-1

«Σαν χαμένοι οι νέοι…»

Πως βλέπετε τη νέα γενιά;

Όπως ήταν όλες οι γενιές, τώρα άλλαξαν οι τρόποι με το ίντερνετ. Βλέπω τους νέους να είναι σαν χαμένοι, αλλά αυτό πάντα συνέβαινε και στη δική μου εποχή. Υπάρχουν και νέοι ξουράφια στο μυαλό πολλές φορές τους βλέπω στην τηλεόραση ή στο Πανεπιστήμιο που έχω κάνει διαλέξεις, σε λύκεια, είναι περισσότεροι από όσοι ήμασταν εμείς οι φοβερά έξυπνοι. Εγώ δεν ήμουν σε αυτούς, ντρεπόμουν, δεν ξέρω που θα βγει. Δεν έχει προσεχθεί και πολύ η νεολαία. Νομίζω την έχουν καταστρέψει τα κόμματα, οι κομματικές νεολαίες κάποια στιγμή αντί να τους πάνε μπροστά, αυτό που έκανε η νεολαία Λαμπράκη, μετέδιδε πολιτισμό, τους βάπτιζε στον πολιτισμό.

Τα κόμματα μετά δεν το κάναν τους έκαναν αφισοκολλητές, τώρα έχει καταργηθεί αυτό και δεν πάει κανείς στα κόμματα, αυτό το πληρώνουμε ακόμα. Η οπαδοποίηση είναι φασιστικό πράγμα δεν μπορεί να είσαι οπαδός και νέος άνθρωπος να σε κλείνουν στο μαντρί και να κολλάνε αφίσες από το πρωί μέχρι το βράδυ, τώρα δεν γίνεται αυτό, γιατί δεν πάει και νεολαία, δεν ξέρω τι να πω τα έχω χαμένα. Λυπάμαι για την κατάντια αυτής της χώρας. Ο Αγγελόπουλος το είπε πολύ καλά στην ταινία αυτή με τον Βέγγο: η Ελλάδα πέθανε, πέθανε η χώρα μου, στο βλέμμα του Οδυσσέα, δεν ξέρω τι θα γίνει.

Εμείς μέσα από τη δουλειά μας προσπαθούμε, μέσα απο το θέατρο, το δικό μου μετερίζι είναι το θέατρο, και τα έργα που θα ανεβάσω να έχουν κάτι να πουν στον θεατή κάτι να τον κεντρίσουν. Η τέχνη, το θέατρο δεν διορθώνει πράγματα, δεν δίνει λύσεις, κεντρίζει το ενδιαφερόν δηλαδή τον κάνει να σκεφτεί και κάτι άλλο, να τον «αφυπνίσει» κατά κάποιο τρόπο. Αυτό το προσπαθώ σε όλη μου τη ζωή μαζί με άλλους βεβαίως. Δεν μπορώ να κάνω μια παράσταση απλώς για να «τσουλίσει» και να βγάλει χρήματα, μια ωραία παράσταση, μια κωμωδία όταν ανεβαίνει με αισθητική και γούστο υψηλό είναι πολιτική πράξη αρκεί να μην ανεβαίνει σουμπούρδελο έτσι για να τα οικονομήσουμε. Οι Έλληνες δεν αγαπάνε τη χώρα τους, αυτή την υπέροχη χώρα την οποία καταστρέφουμε.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: