Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Τα χέρια… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤOΦ

Τα χέρια… Του Άκυ Μητσούλη

Τα χέρια… Του Άκυ Μητσούλη

Θυμάμαι εκείνα τα ντοκυμαντέρ…

για τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο…

τον Χίτλερ…

τους χιλιάδες ανθρώπους…

να ζητωκραυγάζουν…

πειθαρχημένοι…

ταγμένοι απόλυτα στον ηγέτη…

που με την έξαλλη γεμάτη αρρωστημένο πάθος φωνή του…

κραύγαζε από το μικρόφωνο…

θυμάμαι αυτές τις σκηνές από τα ντοκυμαντέρ…

θυμάμαι τη μακαρίτισσα τη γιαγιά μου…

έχοντας στο πετσί της τον πόλεμο…

να μονολογεί…

καλά… τόσος κόσμος… δεν κατάλαβε κανένας ότι ο Χίτλερ ήταν τρελός… γιατί τον ακολουθούσαν… ;

είναι ένας συλλογισμός που κάνει τους Γερμανούς που ζητωκραύγαζαν στις κραυγές του Χίτλερ να φαίνονται ηλίθιοι…

είναι ένας συλλογισμός όμως…

που βασίζεται στην ύστερη γνώση…

στην ύστερη γνώση της ιστορίας…

της ιστορίας και της πορείας αυτού του ανθρώπου…

αναρωτιέμαι…

τι θα έκανα…

τι θα κάναμε…

αν είμασταν στη θέση των Γερμανών εκείνης της εποχής…

πολύ πιθανό…

κι ας μην μας αρέσει…

να βρισκόμασταν κάτω μαζί με τους άλλους…

απόλυτα πειθαρχημένοι…

να ζητωκραυγάζουμε και μεις στις κραυγές του ηγέτη…

στις κραυγές του αρχηγού…

γιατί ο ηγέτης…

ο αρχηγός…

έλεγε από το μπαλκόνι…

και εμείς θα ακούγαμε μέσα από τις κραυγές του…

όλα όσα θέλαμε να ακούσουμε εκείνη τη στιγμή…

όλα όσα είχαν ανάγκη να ακούσουν τα αυτιά μας…

όλα όσα είχαμε ανάγκη να πιστέψουμε…

δυστυχώς η πολιτική…

είναι η μαγεία της ψευδαίσθησης…

εκεί…

όπου στιγμιαία χάνεις τη λογική σου…

ελπίζοντας…

σε όλα αυτά που ακούς…

ξέρεις ότι δεν θα γίνουν ποτέ…

όμως έχεις την ανάγκη να πιστέψεις…

να κρατηθείς από κάπου…

για να βγάλεις άλλη μια μέρα…

άλλον έναν μήνα…

και αν μαζί με τις κραυγές…

πάρεις…

έστω κάτι λίγα…

ασήμαντα ψίχουλα να ικανοποιήσεις την πείνα σου…

τότε θα τυφλωθείς ακόμα περισσότερο…

θα πιστέψεις ακόμα πιο πολύ στο όνειρο…

θα θάψεις τη φωνή που λέει μέσα σου…

ότι το όνειρο είναι όνειρο…

και τα όνειρα χάνονται με το πρώτο φως το ξημέρωμα…

θα θάψεις αυτή τη φωνή της λογικής…

περιμένοντας ακόμα μεγαλύτερο όνειρο…

όνειρο που φυσικά δεν θα έρθει…

αν δεν μετατραπεί σε εφιάλτη…

όχι οι Γερμανοί…

οι ταλαιπωρημένοι Γερμανοί της δημοκρατίας της Βαϊμάρης δεν ήταν ηλίθιοι…

ούτε φυσικά εσύ είσαι πιο έξυπνος από αυτούς…

ηλίθιοι δεν είναι οι Τούρκοι…

που εκχωρούν τη δημοκρατία σε ένα πρόσωπο…

φέρνοντας πάλι την έννοια του σουλτάνου…

ναι…

βλέπω Τούρκους να φιλούν εκστασιασμένοι τα χέρια του ηγέτη τους…

να τα φιλούν σε ένα μείγμα σεβασμού και βαθιάς ευγνωμοσύνης…

δεν απορώ…

τα χέρια αυτά μοίρασαν τα λίγα…

που αυτά τα λίγα για τους πολλούς ήταν αρκετά…

για τους πολλούς εκεί στα βάθη της ανατολής…

που έμειναν πάντα πιστοί στη μαντήλα χωρίς ποτέ να τους αγγίξει αυτό που ο Κεμάλ προσπάθησε…

οι πολλοί βλέπουν τα ιερά χέρια του ηγέτη…

χέρια για να κρατηθούν…

χέρια που θα τους δώσουν το κάτι παραπάνω…

ένα πιάτο φαΐ παραπάνω…

λίγη ζωή παραπάνω…

λίγα θα δώσουν αυτά τα χέρια…

πολλά θα πάρουν…

ο σουλτάνος θα προχωρά…

τα χέρια θα φιλιούνται…

τα πλήθη θα κλαίνε…

από συγκίνηση…

ο Χίτλερ δεν ανέλαβε την εξουσία μόνος του…

εξελέγη…

ο σουλτάνος εξελέγη…

τα πλήθη ζητωκραυγάζουν…

η τυραννία πολλές φορές δεν επιβάλλεται…

την τυραννία πολλές φορές την διαλέγουμε οι ίδιοι…

φιλώντας τα χέρια του ηγέτη…

φιλώντας τα χέρια του σωτήρα…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: