Άρθρα » Αυτοί που το παίζουνε πάντα «διπλό»*

Αυτοί που το παίζουνε πάντα «διπλό»*

Αυτοί που το παίζουνε πάντα «διπλό»*

Του Κωνσταντίνου Γ. Νούσιου – Δικηγόρου, Εντεταλμένου Περιφερειακού Συμβούλου Θεσσαλίας

«Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος αχάριστου». Η παραπάνω φράση αποδίδεται σε αρκετά ιστορικά πρόσωπα, ωστόσο αυτό που ενδιαφέρει εδώ δεν είναι η πατρότητα, αλλά η ουσία της, μιας και είναι εξαιρετικά επίκαιρη.

Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι η φιλία είναι ένα είδος αρετής. Όπως αποδεικνύεται, τόσο στη ζωή όσο και στην πολιτική, κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να ανυψωθούν σε τέτοιο επίπεδο.

Πρόκειται για εκείνους που διατηρούν μια προσωπική σχέση όχι επειδή τρέφουν αληθινά φιλικά αισθήματα, αλλά επειδή αποκομίζουν οφέλη από αυτή. Κι όταν κάποτε πιστέψουν ότι δεν μπορούν να λάβουν άλλα κέρδη ή να την εκμεταλλευτούν περαιτέρω, βάζουν βίαια τέλος σε αυτήν χωρίς να νιώσουν καμία λύπη ή ενοχή. Δίχως να υπολογίσουν το αν θα πληγώσουν, δίχως να σταθούν μια στιγμή να σκεφτούν και να εκτιμήσουν όσα έκαναν οι άλλοι για χάρη τους. Ο αχάριστος όχι μόνο δεν ανταποδίδει το καλό που έχει λάβει, αλλά δεν δύναται ούτε καν να το αναγνωρίσει. Έχουμε δει πολλές τέτοιες περιπτώσεις στον στίβο της πολιτικής, όπου η αγνωμοσύνη είναι συχνό φαινόμενο…

Είναι οι ίδιοι που κινούνται όπου φυσάει ο άνεμος, ανάλογα με τα συμφέροντά τους. Που άγονται και φέρονται από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και είναι έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα, τυφλωμένοι από τον πόθο τους για τη θέση, τον τίτλο, την καρέκλα. Που ο εγωισμός τους δεν τους επιτρέπει να αποδεχτούν το τέλος και να κοιτάξουν προς το μέλλον, να αναγνωρίσουν ότι μπορεί να υπάρχουν και άλλοι άξιοι για την ίδια δουλειά. Και που η ενστικτώδης τους αντίδραση και πρώτη άμυνα σε αυτήν την περίπτωση είναι ο κιτρινισμός, η λασπολογία, το πώς θα εκτοξεύσουν το δηλητήριό τους προς αυτόν που εκείνοι θεωρούν «κίνδυνο». Αυτόν που μέχρι πρότινος αποκαλούσαν «φίλο», αυτόν που τους στήριζε στα καλά και στα άσχημα, χωρίς ανταλλάγματα, υστεροβουλία και… κρυφές ατζέντες.

Στην πολιτική, έναν χώρο εξαιρετικά ανταγωνιστικό και ενίοτε ψυχοφθόρο, οι φιλίες είναι πολύτιμες. Είναι αυτές που σε κρατούν δυνατό στις δύσκολες στιγμές, που σου δίνουν κίνητρο και σε ενθαρρύνουν όταν νιώθεις τα πόδια σου κολλημένα στο έδαφος μπροστά σε σταυροδρόμια και κρίσιμες αποφάσεις, άνθρωποι που στέκονται δίπλα σου και είναι εκεί για σου υπενθυμίζουν πορείες παράλληλες και αγώνες μακρόχρονους που δώσατε ενωμένοι, αγώνες για τους οποίους αξίζει να συνεχίσεις την προσπάθεια. Δυστυχώς, η ζωή συχνά διαψεύδει τέτοιες ρομαντικές πεποιθήσεις και σε προσγειώνει απότομα. Και σχέσεις που πίστευες παντοτινές, ισχυρές και αναλλοίωτες στο χρόνο, αποδεικνύονται φενάκη, τρομαχτικά αδύναμες μπροστά στην τερατώδη φιγούρα του εγωισμού και της ματαιοδοξίας.

«Την εποχή του απολογισμού, η πιο επώδυνη πληγή είναι η πληγή από τις κατεστραμμένες φιλίες», έγραφε ο Κούντερα. Αν όμως αυτές διαλύθηκαν επειδή ήταν εξαρχής χτισμένες πάνω σε θεμέλια σαθρά; «Η φιλία που υποτάσσεται σε συμφέροντα ανώτερα της φιλίας δεν έχει καμία σχέση με φιλία», αναφέρει στο ίδιο δοκίμιο ο Τσέχος συγγραφέας.

Και μιας και κινούμαστε ακόμα σε ποδοσφαιρικούς ρυθμούς λόγω Μουντιάλ, στην αναμέτρηση Φιλία-Φιλοδοξία, κάποιοι άνθρωποι το παίζουν πάντα «διπλό».

Διαβάστε επίσης: