Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Ρίτα – Ριτάκι… Γράφει ο Άκυς Μητσούλης
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ SUMMER 2018

Ρίτα – Ριτάκι… Γράφει ο Άκυς Μητσούλης

Ρίτα – Ριτάκι… Γράφει ο Άκυς Μητσούλης

Φωτ. larissanet/Τάσος Τζεζαϊρλίδης

Χτύπησε το τηλέφωνό μου…

κοίταξα το ρολόι…

ήταν 10 το πρωί…

ώρα που συνήθως πήγαινα για ύπνο…

έριξα μια ματιά στην οθόνη…

η οθόνη έγραφε το όνομα της τότε συντρόφου μου…

21 Μαΐων…

προφανώς δεν είχα δώσει την πρέπουσα σημασία…

στο στιχάκι από το Ρίτα – Ριτάκι των Κατσιμιχαίων…

εσύ είσαι 18 και γω 45…

GIRLS LN 2015

Ρίτα είσαι στην αρχή και γω στο παραπέντε…

το σήκωσα…

το αυτί μου τινάχθηκε από την ένταση χαράς…

αυτής της χαράς ανακατεμένης με ζουζούνισμα και νάζι όλα μαζί σε μέγεθος έχουμε κερδίσει το Τζόκερ…

 

είναι 10 η ώρα ψέλλισα… τι συμβαίνει;

είναι Κυριακή μου είπε μέσα στην τρελή χαρά ζουζουνίζοντας και πάλι…

Κυριακή είπα… μία χαρά μέρα για να κοιμηθούμε χωρίς ενοχλήσεις…

τόνισα το ενοχλήσεις προσπαθώντας να γίνω σαρκαστικός και δηκτικός για την ίδια αλλά μάλλον δεν το κατάλαβε…

τι… μου είπε… Κυριακή… δεν θα πάμε θάλασσα…;

όχι… της απάντησα κοφτά… δεν θα πάμε θάλασσα…

η ιδέα του να πάω θάλασσα Κυριακή μαζί με το χαμό μου ήταν απεχθής… ήδη στη σκέψη της και μόνο κουράστηκα…

απτόητη εκείνη συνέχισε στην άλλη άκρη της γραμμής…

μα όλοι πάνε θάλασσα Κυριακή…

 

ένας λόγος να κάνουμε τη διαφορά της είπα ξανά…

δεν το άκουσε καν…

άρχισε ένα απίστευτο ζουζουνητό γεμάτο νάζι και παιδική αφέλεια, από εκείνη που έχουν όλες οι γυναίκες ανεξαρτήτου ηλικίας όταν θέλουν να πετύχουν κάτι…

μόνο που εδώ – και λόγω ηλικίας – το ζουζουνητό έσπαζε τα αυτιά μου…

το μόνο που διέκρινα σε όλο αυτό ήταν μια διαρκή αέναη επανάληψη του σήκω να πάμε θάλασσα, σήκω να πάμε θάλασσα…

αέναη επανάληψη σε λούπα που θα ζήλευε ο καλύτερος dj…

τι να κάνω…

σηκώθηκα…

έτσι και αλλιώς είχα χάσει τον ύπνο μου…

έκλεισε το τηλέφωνο με μία τσιρίδα χαράς…

έμεινα πέντε λεπτά στο κρεβάτι σε διαλογισμό με τον εαυτό μου για τη λάθος απόφαση που πήρα…

και άλλα πέντε για το τι θα αντιμετωπίσω…

μετά από λίγο ήμουν στο σπίτι της για να την πάρω…

ήταν ήδη έξω και χοροπηδούσε από τη χαρά της…

βαμμένη με το μαγιό, σορτς και όλα τα λιγοστά που φορούσε μέσα στην απόλυτη πανέμορφη προκλητική σεξουαλικότητα…

σε άλλες περιπτώσεις θα την χαιρόμουν όλη αυτή τη σεξουαλικότητα, αλλά εκείνη τη στιγμή το μόνο που έβλεπα ήταν ο καφές με το πορτοκαλί κιτς καλαμάκι…

πήδηξε στη θέση του συνοδηγού έβαλε τα πόδια της στο ταμπλό του αυτοκινήτου και άνοιξε το ραδιόφωνο…

άρχισε να το σκαλίζει μέχρι που το σταθεροποίησε σε Οικονομόπουλο – Παντελίδη με μία δόση Αργυρό για κουλτούρα…

δεν τους ήξερα… μου τους έμαθε μέσα σε ταχύρρυθμα αναγκαστικά σεμινάρια…

τραγούδησε σε όλη τη διαδρομή ντουέτο με τον Αργυρό…

 

όταν φτάσαμε επιτέλους τη ρώτησα που θα πάμε…

μα στο πιο ιν beach bar μου είπε…

μου το είπε με τον τόνο ότι ήταν πασιφανές ότι θα το ήξερα…

μου εξήγησε καθώς και τους λόγους για τους οποίους το συγκεκριμένο μπαρ ήταν ιν την παρούσα σαιζόν με τρόπο που φοβήθηκα ότι θα έπρεπε να κρατώ σημειώσεις  γιατί θα εξεταστώ μετά…

κατεβήκαμε από το αυτοκίνητο…

στην πόρτα του πιο ιν beach bar με γνώρισε ο ιδιοκτήτης…

χαιρετηθήκαμε…

τι μου λέει…

τι λέω…

τον ξέρεις…

τον ξέρω λέω…

ε , δεν θα του πεις κάτι…

του είπα… καλημέρα… τι άλλο να του πω…

να του ζητήσεις την καλύτερη ξαπλώστρα μου λέει…

αφού τον ξέρεις…

αυτή που είναι εκεί μπροστά – μπροστά μου λέει και μου δείχνει μία που ήταν με κάτι κουνουπιέρες μέσα στη θάλασσα…

να βάλω μέσο για ξαπλώστρα πρώτη φορά μου τύχαινε…

προκειμένου να κάτσω κάπου, οπουδήποτε, σύντομα πήγα και τη ζήτησα…

ο σερβιτόρος, μετρ δεν ξέρω γω πως λέγονται αυτοί στα beach bar μας οδήγησε στην ξαπλώστρα με την κουνουπιέρα…

ήταν χαρούμενη…

ΠΑΡΑΛΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ 2015 LN

ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ένας άνθρωπος θα χαιρόταν με μία ξαπλώστρα με κουνουπιέρες…

έβγαλε και τα λιγοστά…

έμεινε με το μπραζίλ μαγιό…

άρχισε να βάζει αντηλιακό…

ατέλειωτο αντηλιακό…

πρέπει να έβαζε ώρες αντηλιακό…

αντηλιακό και κάτι σπρέι που δεν ήξερα τι κάνουν ακριβώς…

 

μετά άρχισε να σκαλίζει το κινητό για τη σέλφι της παραλίας…

τράβηξε πάνω από 500 φωτογραφίες για να βρει την καλύτερη…

μετά κάθισε να την επεξεργαστεί πριν την ανεβάσει…

καθίσαμε ώρες…

ώρες ατέλειωτες στην ξαπλώστρα κουνουπιέρα …

ατέλειωτο αντηλιακό …

 

ατελείωτες απαντήσεις στα σχόλια θαυμασμού για τη σέλφι που ανέβασε…

τάκα τούκα με τις ρακέτες…

κάτι τύποι αποφάσισαν να γίνουν ολυμπιονίκες στην παραλία, ενώ όλο το χειμώνα σαβούριαζαν παϊδάκια…

δυο παιδάκια έπαιζαν το survivor…

και ένα τύπος με ψαροντούφεκο…

στο διάλειμμα από τα αντηλιακά με σκουντούσε και μου έλεγε…

κοίτα – κοίτα μας κοιτάνε…

προφανώς μας κοιτάνε…

είμαστε οι μόνοι σε κουνουπιέρα 12 το μεσημέρι …

φύγαμε 9 το βράδυ…

φτάσαμε σπίτι με όλη την κίνηση κοντά στα μεσάνυχτα…

έκανα να συνέλθω μία εβδομάδα από την κούραση…

στο αυτοκίνητο…

καθώς σκάλιζε και πάλι το ραδιόφωνο για να βρει Οικονομόπουλο άκουσα το Ρίτα -Ριτάκι…

αυτή τη φορά…

πολύ κατάλαβα το στιχουργό…

τον κατάλαβα…

τον συμπόνεσα…

γύρισα και την κοίταξα…

τραγουδάρα της λέω…

με κοίταξε περίεργα…

δεν το ήξερε καν…

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ SUMMER 2018

Διαβάστε επίσης: