Άρθρα Συνεργατών » Γιαννακόπουλος Γ. » Η σαχλαμάρα του «αγανακτισμένου λαού». Του Γιάννη Γιαννακόπουλου
TO THE POINT

Η σαχλαμάρα του «αγανακτισμένου λαού». Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Η σαχλαμάρα του «αγανακτισμένου λαού». Του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Κάτω από την επίθεση των «αγανακτισμένων» στον Μπουτάρη, και τις «ατελείς λεκτικές υπερβολές και άτυχες εκφράσεις» του ανεκδιήγητου  Μπαρμπαρούση, υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: Ο μύθος του «αγανακτισμένου» από την κρίση Έλληνα, που νομιμοποιείται σε ακραίες, έως και έκνομες αντιδράσεις, επειδή και καλά «έχει πληρώσει βαρύ τίμημα» από την κρίση.
Ε, λοιπόν αρκετά! Το ότι έχει πληρώσει κάποιος βαρύ τίμημα από την κρίση, δεν τον νομιμοποιεί να παίρνει το νόμο στα χέρια του. Ούτε να απειλεί θεούς και δαίμονες. Δεν του δίνει κανένα δικαίωμα να χτυπάει το Μπουτάρη ή το Χατζηδάκη, να απειλεί με κρεμάλες και να  θέλει να εισβάλει στο κοινοβούλιο καταλύοντας κάθε έννοια νομιμότητας. Να τελειώσουμε μ’ αυτό το πανηγύρι.

Καταλαβαίνω ότι στην κοινωνία υπάρχει οργή. Συσσωρευμένη. Για όσα χάθηκαν ή για όσα θα μπορούσαν να κερδηθούν. Καταλαβαίνω ότι κάποιοι αισθάνονται προδομένοι, αδικημένοι, χωρίς εκπροσώπηση. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία σε τέτοιου είδους συμπεριφορές που αναπαράγουν ένα καθεστώς βίας και στο τέλος γενούν «αυγές».

Και κυρίως δεν υπάρχει ούτε καν ως δικαιολογία, αυτή η σαχλαμάρα του «αγανακτισμένου Έλληνα που ξεσπάει». Όποιος θέλει να ξεσπάσει, οφείλει πρώτα να σεβαστεί τις δημοκρατικές αξίες και το νομικό πλαίσιο. Να ξεσπάσει στην κάλπη. Στα συλλογικά όργανα του κόμματός του. Σε πορείες και διαδηλώσεις. Αλλά μέχρι εκεί.

Τα «ξεσπάσματα» της βίας δεν είναι προϊόν δημοκρατικής λειτουργίας. Είναι χαρακτηριστικό τριτοκοσμικών χωρών και θεοκρατικών καθεστώτων. Τα βλέπουμε σε λαούς με ελάχιστη παιδεία και χωρίς πολιτική κουλτούρα. Κι όποια κι αν είναι η πρόκληση, όποιο κι αν είναι το πρόβλημα, η βία δεν χωράει στις δημοκρατικές κοινωνίες.

Ας σταματήσει λοιπόν αυτό το αστειάκι. Γιατί τα πράγματα αρχίζουν σιγά – σιγά και σοβαρεύουν αναδεικνύοντας τις «αυγές» και τους «ρουβίκωνες» σε ρυθμιστές του περί δικαίου αισθήματος της κοινωνίας. Κι αν αυτή γίνει η κοινωνική μας λειτουργία, τότε αλίμονο σ’ αυτή τη χώρα που μάλλον δε χόρτασε να μετράει αίμα και διχασμούς.

Έλεος…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: