Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Η γραβάτα… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤOΦ

Η γραβάτα… Του Άκυ Μητσούλη

Η γραβάτα… Του Άκυ Μητσούλη

Τον Βασίλη…

Μπιλ για τους φίλους…

τον γνώρισα σε μία καταμέτρηση ψήφων στις φοιτητικές εκλογές…

μέσα σε ένταση…

ο Βασίλης να φωνάζει για αναρχία και αμεσοδημοκρατία…

ροκάς…

με κασέτα του Σιδηρόπουλου στην τσέπη…

έτοιμη να φορεθεί στο γουόκμαν…

και ο Βασίλης…

να την πέσει με μία μπύρα στο χέρι…

ένα σουβλάκι…

τον Σιδηρόπουλο στα αυτιά…

να την πέσει σε ένα από τα παγκάκια στα Εξάρχεια…

όποτε ήμασταν μαζί…

ο Βασίλης μου εξηγούσε πως η αμεσοδημοκρατία μπορεί να εφαρμοστεί…

πως η αναρχία θα επικρατήσει…

πως η αναρχοαριστερά θα αλλάξει τον κόσμο…

τα χρόνια πέρασαν…

ο Σιδηρόπουλος έφυγε…

ο Βασίλης έμεινε στο παγκάκι να μιλά για αναρχία και να παίζει ξύλο με τους αστυνομικούς…

ο Βασίλης μισούσε κάθε τι αστικό…

ντυνόταν πάντα με ένα τζην παντελόνι…

μαύρο μπλουζάκι…

και ένα τζην μπουφάν…

στο μανίκι από το τζην μπουφάν είχε ραμμένους τους iron maiden…

ο Βασίλης γελούσε με τους κουστουμάτους…

τους βολεμένους…

γελούσε πολύ με τις γραβάτες…

αυτό το όντως ανόητο ανδρικό αξεσουάρ…

που ξεκινάει από θηλιά και καταλήγει σε μύτη που δείχνει προς τα κάτω…

ο Βασίλης δεν ήξερε να δένει γραβάτα…

δεν είχε πιάσει ποτέ άλλωστε στο χέρι του…

τον καταλάβαινα τον Βασίλη…

ούτε εγώ ήξερα να δένω γραβάτα…

και δεν έμαθα ποτέ…

ο Βασίλης τελείωσε ηλεκτρολόγος μηχανικός…

μια μέρα συναντηθήκαμε…

σα μια συνηθισμένη μέρα…

συναντηθήκαμε στο παγκάκι στα Εξάρχεια…

με χαιρέτησε…

τον χαιρέτησα…

οι σπουδές του Βασίλη τελείωσαν…

οι δρόμοι μας χώρισαν…

καθώς έφευγε μου φώναξε…

μην ξεχνάς ρε… αναρχία πάνω απ’ όλα…

χρόνια μετά ο Βασίλης με βρήκε στο facebook…

τρόμαξα να τον γνωρίσω…

περίμενα στη φωτογραφία προφίλ να δω τον Βασίλη που ήξερα…

ροκ…

αναρχικό…

με κάποια χρόνια παραπάνω…

είδα τον Βασίλη…

με λευκό πουκάμισο…

γραβάτα…

τα χέρια σταυρωμένα…

με μία αίσθηση εξουσίας και σιγουριάς…

κοίταξα τις πληροφορίες…

Βασίλης Ν. …

διευθυντικό στέλεχος πολυεθνικής εταιρίας στον τομέα των καλλυντικών…

υπεύθυνος για τη νότια Ευρώπη…

τον πήρα τηλέφωνο…

που πήγε η αναρχία ρε…

έλα να τα πούμε μου απάντησε…

βρέθηκα Αθήνα…

πήγα τον βρήκα…

αφού πέρασα από τέσσερις γραμματείς έφτασα στο γραφείο του…

στον έκτο όροφο ενός γυάλινου κτιρίου…

η Αθήνα ταψί από κάτω…

μαύρο κοστούμι… λευκό πουκάμισο… μανικετόκουμπα… γραβάτα…

που πήγε ο Μπιλ ρε… τον ρώτησα…

ο Μπιλ…; αναρωτήθηκε… μάλλον χαμένος σε κάποιο παγκάκι στα Εξάρχεια…

τον κοίταξα…

διάβασε τις σκέψεις μου…

αλλάζουν οι άνθρωποι… ανεβαίνεις σκαλιά… πουλάς… αγοράζεις… ξεπουλιέσαι… αλλάζεις… η εξουσία πάντα σε αλλάζει…

και τα λεφτά… συμπλήρωσα…

και τα λεφτά… αλλά πρώτα η εξουσία…

έβαλες και γραβάτα… σχολίασα…

ναι…

εσύ που κορόιδευες κουστουμάτους με γραβάτα…

ναι… είπε… εγώ… έβαλα γραβάτα… γιατί εγώ δεν είμαι πια ο Μπιλ… είμαι ο Βασίλης Ν… υπεύθυνος για τη νότια Ευρώπη… αυτό είμαι…

η αναρχία; …η αμεσοδημοκρατία; …το τζην με τους iron maiden τι απέγιναν ρε; … του είπα…

έμειναν στο παγκάκι στα Εξάρχεια … εκεί … μαζί με την κασέτα του Σιδηρόπουλου …

σηκώθηκα να φύγω…

του έριξα μια ματιά…

δε σου πάει η γραβάτα… είπα…

το ξέρω… απάντησε… είναι στοίχημα… το στοίχημα με τον εαυτό μου που έχασα…

ο Βασίλης έκλεισε την πόρτα…

στο ασανσέρ φεύγοντας σκεφτόμουν ότι ο Βασίλης θα μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: