Άρθρα » Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό…

Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό…

Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό…

Αν κι ο ίδιος ήταν παντελώς αθώος έγινε – από τους υποστηρικτές του Μητροπολίτου Θεολόγου – το επίκεντρο όλης της καταφοράς»

Στην διάρκεια της 24χρονης ποιμαντορίας του στη Μητρόπολη Λαρίσης ο μακαριστός Ιγνάτιος, σήκωσε μεγάλο σταυρό. Από την πρώτη ημέρα – την ημέρα της εκλογής του, στις 25 Μαΐου 1994 – βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα που είχε χτυπήσει εκείνη την εποχή – από τις αρχές της 10ετίας του ΄90 – την τοπική Εκκλησία εξ αιτίας του μητροπολιτικού προβλήματος. Ενός προβλήματος που είχε διχάσει τη πόλη με τους «Θεολογικούς» (υποστηρικτές της επαναφοράς του Μητροπολίτου Θεολόγου Πασχαλίδη) από τη μία πλευρά και τους «Δημητριακούς» (υποστηρικτές του εκλεγέντος ως Λαρίσης στα τέλη του 1989 το και εν τω μεταξύ – λόγω ακυρώσεως της εκλογής του –  μετατεθέντος το 1991 στη Γουμένισσα, Μητροπολίτου Δημητρίου Μπεκιάρη), από την άλλη.

Αν κι ο ίδιος ήταν παντελώς αθώος έγινε – από τους υποστηρικτές του Μητροπολίτου Θεολόγου – το επίκεντρο όλης της καταφοράς. Το «αμάρτημά» ήταν ότι ως γνήσιος καλόγερος έκανε υπακοή στην απόφαση της Ιεραρχίας, ότι δέχθηκε την εκλογή του και, ουσιαστικά, την εντολή να έλθει στη Λάρισα και να ενώσει το ποίμνιο. Λέγεται από στενούς του συνεργάτες, που συνυπηρετούσαν τότε στα γραφεία της Ιεράς Συνόδου, ότι όχι μόνο δεν επεδίωξε την εκλογή του, αλλά ήταν και αρνητικός. Έκανε, όμως, υπακοή στην Εκκλησία και εκκοπή του ιδίου θελήματος – και ξεκίνησε το ταξίδι του για τη Λάρισα.

P1280141

Ένα ταξίδι δύσκολο και μαρτυρικό, όπως το έχει καταγράψει και ο τοπικός Τύπος. Επειδοσιακή η χειροτονία του εις επίσκοπον τον Μάιο του 1994 στην Αθήνα, επεισοδιακή και η ενθρόνισή του, ως Λαρίσης, τον Ιούλιο του ιδίου έτους στη Λάρισα. Οι αντιδρώντες στην εκλογή του δεν το βάζουν κάτω και σε κάθε δημόσια εμφάνισή του τον παίρνουν στο κατόπι με αποδοκιμασίες.

P1280132

Όμως ούτε ο ίδιος το βάζει κάτω. Πορεύεται ειρηνικά, αγαπητικά και επιδεικνύοντας ιώβειο υπομονή καταφέρνει σιγά – σιγά να κερδίσει τις καρδιές όχι μόνο πολλών εξ εκείνων που είχαν σταθεί επιφυλακτικά απέναντί του, αλλά και πολλών που υπήρξαν στη αρχή εχθρικοί. Με την πραότητα, την ανεξικακία και την μακροθυμία του κατόρθωσε στη πορεία του χρόνου να ενώσει τον κλήρο και το διχασμένο ποίμνιο και να επαναφέρει την τοπική Εκκλησία σε λιμάνια απάνεμα, φροντίζοντας παράλληλα να φέρει σε πέρας ένα σημαντικό ποιμαντικό/κατηχητικό, αλλά και κοινωνικό έργο.

Υπήρξε ο μακροβιότερος Μητροπολίτης Λαρίσης και μετά από 24 χρόνια αρχιερατείας του στη Λάρισα, αναχωρώντας για την Βασιλεία του Θεού μας αφήνει δύο σπουδαίες παρακαταθήκες: την αγάπη, με την οποία ο ίδιος – με την αγαπώσα καρδία του – πορεύθηκε κάνοντας πράξη τον σχετικό ύμνο (περί αγάπης) του Απ. Παύλου (Α΄ Κορ., 13) και τον σεβασμό στην Εκκλησία και τους Κανόνες της, στο συνοδικό Της πολίτευμα.

Ας ευχηθούμε, ως μέλη της τοπικής Εκκλησίας, να δώσει ο Θεός η Ιεραρχία να εκλέξει άξιο διάδοχό του. «Ιγνατίου του Λαρίσης και Τυρνάβου, ημών δε πατρός και ποιμενάρχου, αιωνία η μνήμη».

Χ. Μ. Ανδρεόπουλος

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: