Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Πόσο κοστίζει η επανάσταση… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

Πόσο κοστίζει η επανάσταση… Του Άκυ Μητσούλη

Πόσο κοστίζει η επανάσταση… Του Άκυ Μητσούλη

Κάπου αρχές 2.000…

όταν πετούσαμε στο όνειρο…

η αριστερά δεν ήταν κυβέρνηση…

και σκορπούσαμε τα δανεικά…

έχω αναλάβει την καλλιτεχνική διεύθυνση ενός πολυχώρου πολιτισμού…

ένας πολυχώρος που φιλοξενούσε από παραστάσεις μέχρι συναυλίες…

από θέατρο και χορό μέχρι κινηματογράφο, μουσική και εικαστικές δημιουργίες…

μέσα στο προγραμματισμό που έκανα για την πρώτη χρονιά…

βρέθηκα να μιλάω με πολλούς καλλιτέχνες…

είτε απευθείας…

είτε μέσω των καλλιτεχνικών πρακτόρων που τους εκπροσωπούσαν…

μέσα σε όλους με τους οποίους ήρθα σε επαφή…

βρέθηκα να μιλάω και με κάποιους Έλληνες τραγουδιστές…

από εκείνους που ήταν δηλωμένοι στον αριστερό χώρο…

ο πολυχώρος ήταν εναλλακτικός…

οπότε ευνοούσε η φιλοσοφία του εναλλακτικό ρεπερτόριο…

οι Έλληνες τραγουδιστές που βρέθηκα να μιλάω μαζί τους…

ήταν πρώτα…

να μην πω τεράστια ονόματα στο χώρο τους…

με ιστορία…

δόξα…

καταξίωση…

φανατικό κοινό…

μιλώντας μαζί τους…

παρατήρησα…

πίσω από τη χαλαρή διάθεση της κουβέντας μας…

υπήρχε μία αυστηρότητα…

όχι τόσο για θέματα που μπορεί να αφορούσαν την καλλιτεχνική τους ποιότητα…

εκεί ήταν έτοιμοι και ευπροσάρμοστοι…

υπήρχε μία αυστηρότητα για κάθε θέμα που αφορούσε την οικονομική μας συνεργασία…

εξονυχιστικά έλεγχαν τα πάντα…

διεκδικούσαν πάντα παραπάνω από αυτό που τους προσφέρονταν…

δεν ήταν καθόλου διατεθειμένοι να κάνουν την παραμικρή οικονομική υποχώρηση ακόμα και αν η συναυλία είχε φιλανθρωπικό ή κάποιον αφιλοκερδή στόχο…

τα οικονομικά τους πάνω από όλα…

ομολογώ ότι δεν είχα αυτή την εικόνα πριν τους γνωρίσω…

πίστευα ότι θα ήταν πιο χαλαροί…

πρόθυμοι να βοηθήσουν…

φυσικά δεν φανταζόμουν αυτή τη σχεδόν ερωτική σχέση που είχαν με το χρήμα…

ένας παλιός καλλιτεχνικός πράκτορας της εποχής…

όταν σχολίασα την κατάσταση…

γύρισε και μου είπε…

να ξέρεις… οι πιο ερωτευμένοι με το χρήμα είναι πάντα οι αριστεροί…

σοκαρίστηκα…

ίσως επειδή είχα μέσα μου αυτόν τον ιδεαλισμό για τη αριστερά που άλλοι τον είχαν θάψει χρόνια και του είχαν κάνει και μνημόσυνο…

πίστευα ότι αυτοί που εκμεταλλεύτηκαν αριστερό παρελθόν, αριστερές ιδέες…

οτιδήποτε αριστερό για να κερδίσουν…

ήταν η μειοψηφία…

τώρα ερχόταν μπροστά μου άλλο ένα περιστατικό να αποκαθηλώσει…

ανθρώπους…

που είχα ψηλά…

θυμήθηκα τη φράση του καλλιτεχνικού πράκτορα ξανά…

τώρα που διάβαζα ότι ο ηγέτης των podemos στην Ισπανία αποφάσισε να στεγάσει τον έρωτά του και τη ζωή του ολόκληρη σε ένα τεράστιο σπίτι…

προφανώς επειδή οι αριστεροί αγώνες του δεν χωράνε σε ένα μικρό δυάρι…

προσπαθώ να καταλάβω πως ο ίδιος άνθρωπος…

που ζητούσε θυσίες…

που ζητούσε επανάσταση…

που κατακεραύνωνε τους αντιπάλους του καπιταλισμού με τα μεγάλα σπίτια…

βρίσκεται τώρα σε ένα σπίτι μεγαλύτερο από τα δικά τους…

δικά του είναι τα χρήματα… θα μπορούσε να πει κάποιος…

έστω…

ότι είχε από τη δουλειά του όλα τα χρήματα…

ακόμα και έτσι…

πόσο γελοίος θα φαίνεται στο μπαλκόνι όταν θα μιλάει για επανάσταση…

για αγώνες…

για θυσίες…

θα φαίνεται γελοίος…

γιατί το δικό του μπαλκόνι…

θα είναι το μπαλκόνι του σπιτιού του που βλέπει στην πισίνα…

η συναυλία έγινε…

ο αριστερός καλλιτέχνης αποθεώθηκε για τα επαναστατικά του τραγούδια …

κανείς δεν κατάλαβε ότι φεύγοντας…

είχε στην τσέπη του είκοσι χιλιάδες ευρώ…

για μία ώρα επανάστασης…

η επανάσταση έχει έξοδα…

χώρια που πρέπει να πληρωθούν και οι δόσεις του δανείου για το νέο σπίτι…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: