Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » O Ριχάρδος… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

O Ριχάρδος… Του Άκυ Μητσούλη

O Ριχάρδος… Του Άκυ Μητσούλη

Στον Ριχάρδο τον τρίτο του Σαίξπηρ…

το έργο ξεκινά με έναν μονόλογο του ήρωα…

εκεί…

σε αυτόν τον αρχικό μονόλογο…

ο Ριχάρδος μιλάει για το τέλος του πολέμου…

(αναφέρεται στον πόλεμο των ρόδων)

την αρχή της ειρήνης…

όπου ο κόσμος είναι ευτυχισμένος…

καταλήγει…

ότι αυτός…

σε έναν τέτοιο ευτυχισμένο κόσμο…

δεν έχει θέση…

αναρωτιέται κανένας διαβάζοντας…

γιατί ο Ριχάρδος δεν έχει θέση σε έναν ευτυχισμένο χαμογελαστό κόσμο…

η απάντηση δίνεται βλέποντας τη μορφή και καταλαβαίνοντας το χαρακτήρα του Ριχάρδου…

ο Ριχάρδος είναι κουτσός…

παραμορφωμένος σωματικά…

άσχημος…

νιώθει στο περιθώριο…

νιώθει ότι όταν οι άλλοι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι…

όταν οι άλλοι άνθρωποι χαμογελούν…

ερωτεύονται…

ζουν…

αυτός δεν έχει θέση…

κανένας δεν του δίνει σημασία…

λόγω της σωματικής του παραμόρφωσης…

αλλά και του διαπλόκου χαρακτήρα του…

αποφασίζει τότε…

να εκμεταλλευτεί αυτό το μοναδικό του χάρισμα…

το χάρισμα της διαπλοκής…

για να φέρει πάλι τον κόσμο…

τον κόσμο που τον περιβάλλει…

στα μέτρα του…

να τον φέρει πάλι…

στη δυστυχία…

να τον κάνει να πάψει να χαμογελά…

το καταφέρνει…

με μία σειρά από ενέργειές του…

ανέρχεται βίαια στην εξουσία…

εξοντώνει τους αντιπάλους του…

και φέρνει πάλι τον πόλεμο…

ο Ριχάρδος ήταν σαν να ήθελε να φέρει τον κόσμο ολόκληρο στη δική του δυστυχία…

αφού εγώ δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος θα σας κάνω όλους δυστυχισμένους…

θα χαρώ με τη δυστυχία σας…

η κρίση απογυμνώνει ανθρώπους και συμπεριφορές…

βγάζει τον χειρότερο χαρακτήρα όλων…

η δυσκολία είναι αυτή που κάνει τον πραγματικό μας χαρακτήρα να λάμψει…

στα εύκολα είμαστε όλοι καλοί…

στα δύσκολα απλά είμαστε ο εαυτός μας…

όποιος και αν είναι αυτός…

είμαστε απλά ο εαυτός μας…

ο πραγματικός εαυτός…

στα 8 χρόνια της κρίσης…

το μίσος μαζεύεται…

όλοι μαζεύουμε μίσος…

το μαζεύουμε μέσα…

όλο και περισσότερο…

δεν χαιρόμαστε με τη δική μας μικρή ή μεγάλη χαρά…

χαιρόμαστε με την λύπη…

την ήττα…

τη δυστυχία του άλλου…

νιώθουμε χαρά με τη δυστυχία του άλλου…

καλά να πάθει που ήταν χαμογελαστός…

καλά να πάθει που ήταν περισσότερο ευτυχισμένος από μας…

να τώρα…

να ζήσει περισσότερο δυστυχισμένος από μας…

για να μάθει…

να του κοπεί το χαμόγελο…

λες…

και άμα κοπεί το χαμόγελο στον άλλο…

θα βελτιωθεί η δική μας μίζερη θέση…

όχι…

θέλουμε όλους κοντά στη δική μας δυστυχία…

θέλουμε όλους κοντά στη δική μας μιζέρια…

και ακόμα πιο κάτω…

μισούμε τους χαμογελαστούς ανθρώπους…

μισούμε και θέλουμε την καταστροφή τους…

θέλουμε να αποτύχει κάποιος που προσπαθεί…

γιατί εμείς δεν έχουμε προσπαθήσει ποτέ…

θέλουμε να αποτύχει…

να καταστραφεί μία ολόκληρη χώρα…

για να χαρούμε που απέτυχαν οι προηγούμενοι…

για να χορέψουμε από χαρά πάνω στα ερείπια που έχουμε κληροδοτήσει…

τι μας μένει τελικά…

από όλη αυτή την σκατοψυχιά της κρίσης…

κατεστραμμένοι άνθρωποι…

και μίσος…

πολύ μίσος…

έτοιμο να διοχετευθεί με την πρώτη ευκαιρία…

στον οποιοδήποτε…

στον οποιοδήποτε που προσπαθεί ακόμα να χαμογελάσει…

μίσος…

απέναντι σε όλους και όλα…

μισούμε τα πάντα…

καταστρέφουμε τα πάντα…

και όταν τελικά καταστρέψουμε τα πάντα…

μισήσουμε και τον τελευταίο άνθρωπο που χαμογελάει…

όταν δεν μας μείνει κανένας πια…

θα έρθει η σειρά…

όλο αυτό το μίσος…

να το στρέψουμε στον εαυτό μας…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: