Απόψεις » Κώστας Οικονόμου » Δαιμονισμός [Β΄ μέρος] και θεραπευτικές μέθοδοι*
ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΑΘΗ

Δαιμονισμός [Β΄ μέρος] και θεραπευτικές μέθοδοι*

Δαιμονισμός [Β΄ μέρος] και θεραπευτικές μέθοδοι*

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου – συγγραφέα

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΚΕΡΑΜΙΩΝ ΧΑΝΙΩΝ: Οι ηλικιωμένοι Χανιώτες γνωρίζουν την περίπτωση των Κεραμιών, του τρομακτικότερου μαζικού δαιμονισμού στην Ελλάδα, που εξαπλώθηκε σε 14 χωριά του Αποκορώνου. Τα γεγονότα άρχισαν στο Μοναστήρι Αγίας Τριάδος Ακρωτηρίου. Οι βοσκοί της μονής έκλεψαν κάποτε θησαυρούς του Μοναστηριού. Το ίδιο πρωϊνό, που οι καλόγεροι αντιλήφθηκαν την κλοπή, ξεκίνησαν για την Παναγιά Κεραμιών, όπου οι βοσκοί αρνήθηκαν τα πάντα. Λόγω της Τουρκοκρατίας, οι μοναχοί μη μπορώντας να καταγγείλουν την κλοπή, αποφάσισαν να αυτοδικήσουν. Διάβασαν, λοιπόν, στη μικρή πλατεία του χωριού, «Αφορισμό»!

Αυτοί οι 7 καλόγηροι, στο θυμό τους, κάλεσαν «επίσημα» το Διάβολο, να εκδικηθεί. Από στόμα σε στόμα, όλοι τ’ άκουσαν. Γι’ αυτό και όλοι οι Κεραμιανοί, βρέθηκαν στη διάθεση του εχθρού, για γενιές!!! Βεβαίως, ήταν απαράδεκτη και εγκληματική αυτή η «απόφαση». Χρόνια υπέφεραν τα πάνδεινα οι Κεραμιανοί! Κάθε οικογένεια, είχε άωρες κηδείες ή «δαιμονισμένα» μέλη!

Ως τις μέρες μας στην Κρήτη ακούγεται το: «Οι διαόλοι των Κεραμιών». Στις Μουρνιές, στον τάφο της Όλγας Καντιλιεράκη, διαβάζουμε: “Επί 16 έτη αρπαζομένη και οδηγουμένη υπό του δαίμονος εις τας ερήμους. Ιαθείσα κατά τον Εξαφορεσμόν της 3-10-1936, θαυματουργικώς. ΔΥΝΑΜΕΙ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ. Με άλλους 42 δαιμονιζομένους συνανθρώπους των Κεραμιών.” Αυτή η Όλγα, υπέφερε τα πάνδεινα στα χέρια των δαιμόνων. Την πήγαν δεμένη στο φαράγγι της Σαμαριάς, σε απόκρημνη πλαγιά. Εκείνη, περιδεής, επικαλέστηκε την Παναγία και με με την προσευχή της, ειδοποιήθηκε αστραπιαία η πνευματική της μητέρα Κατίνα Βασιλάκη στο Ρέθυμνο με όνειρο! Εκείνη ξύπνησε κι επικαλέστηκε τη Μυριοκεφαλίτισσα Παναγία, να τρέξει! Κι έγινε.

Η Όλγα την είδε να διώχνει τους «ξορκισμένους». Μετά την καθησύχασε και τη βοήθησε να ξεφύγει. Εντέλει, ο Μητροπολίτης Χανίων, Αγαθάγγελος Ξηρουχάκης, πήγε στα Κεραμιά (3/10/1936). Προετοιμάσθηκε με προσευχή και 15ήμερη νηστεία. Το ίδιο, ζήτησε κι’ από τους καλογήρους της Αγίας Τριάδος, που προσκάλεσε να τον ακολουθήσουν, σαν «διάδοχοι» των «παρεκτραπέντων» προκατόχων τους. Μαζεύτηκαν την ίδια μέρα οι άρρωστοι, 43 συνολικά, που τους ξάπλωσαν, στον Ναό Μεταμορφώσεως, στην Παναγιά. Όταν ο Επίσκοπος μπήκε στο Ναό, αντίκρισε σαράντα τόσους δαίμονες, έτοιμους να χυμήξουν. Ακολούθησε «σεισμός». Τον ένιωσαν όλοι. Τα δαιμόνια άρχισαν να φεύγουν, όταν ήρθε «εξ ουρανού ωραιοτάτη ευωδία». Όταν στο τέλος, του αγιασμού, ο Επίσκοπος βούτηξε τρις στη λεκάνη το Σταυρό, ψάλλοντας, μπήκε ένα περιστέρι στη λεκάνη και βγαίνοντας ράντιζε με τα φτερά του όλους μέσα κι’ έξω στην Εκκλησία. Κι’ οι άρρωστοι φώναζαν: “Καήκαμε-καήκαμε, φεύγουμε.” Έπειτα ο δεσπότης ζήτησε να βγουν όλοι στο ύπαιθρο, εκεί που χρόνια πριν έγινε ο «Αφορισμός», για να συνεχιστεί ο Αγιασμός. Λέγοντας ο Επίσκοπος δυνατά: “Λύσε την κατάρα, Θεέ μου”, ακολούθησε ραγδαία τοπική βροχή, ενώ πριν λίγο δεν υπήρχε ούτε συννεφάκι. Συγχρόνως διαβαζόταν ο «εξαφορισμός». Μετά τη βροχή, έμπασαν τους άρρωστους στην εκκλησία και, στο διάστημα τούτο, είχαν όλοι στεγνώσει, ενώ οι άρρωστοι είχαν “επανέλθει σωφρωνούντες”.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ:

Α΄ Εξορκισμός κατηχουμένων: Σκοπός των εξορκισμών ήταν η εκδίωξη πονηρών πνευμάτων από τις ψυχές των κατηχουμένων και η προετοιμασία τους για το ιερό βάπτισμα. Εξορκισμοί σήμερα αναγιγνώσκονται στην ακολουθία που προηγείται του βαπτίσματος. Οι διασωθέντες εξορκισμοί είναι μέρος των ευχών της αρχαίας Εκκλησίας. Σήμερα, ίσως προκαλεί εντύπωση το ύφος των εξορκιστικών αυτών ευχών στις οποίες εμφανίζεται ο διάβολος ως έχων τεράστια εξουσία ενώπιον του βαπτιζόμενου. Ας σκεφτούμε ότι οι ευχές προϋπέθεταν ότι ο κατηχούμενος ήταν ενήλικος, προ ολίγου ειδωλολάτρης, και συνεπώς επιρρεπής σε δαιμονικές επιρροές.

Β΄ Άλλες ευχές εξορκισμού: Στο Ευχολόγιο της Εκκλησίας υπάρχουν έξι «εξορκισμοί επί πασχόντων υπό δαιμόνων», συγγραφείς των Ιωάννη Χρυσοστόμου και Μ. Βασιλείου. Κάποιες απευθύνονται στα πονηρά πνεύματα που, με τρομακτικές και φρικτές εκφράσεις, τα επιτιμούν διατάζοντάς τα να εξέλθουν από τους πάσχοντες. Σε κάθε περίπτωση η μόνη ικανή να λυτρώσει τους πάσχοντες από τη δαιμονική δοκιμασία είναι η Εκκλησία, και όχι οι συνεργοί του πονηρού, μάγοι. Δυστυχώς, όμως, ο τρόπος με τον οποίο ενίοτε τελούνται (δημόσια και επιδεικτικά) διακωμωδεί τη θεραπεία, γι” αυτό απαιτείται διάκριση. Ο καταλληλότερος χρόνος τελέσεως, είναι μετά τη Θ. Λειτουργία, ώστε να έχει κοινωνήσει και ο Ιερεύς και ο δαιμονιζόμενος (αν μπορεί) με τους συνοδούς του.

ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ: Εκτός από τον εξορκιστή, παρών πρέπει να είναι και κάποιος ιερέας για να βοηθάει διαβάζοντας χωρία της Αγίας Γραφής, ενώ καλό θα ήταν να υπάρχει και συγγενής του ασθενή για να τον στηρίζει. Ο εξορκιστής πρέπει να μην είναι πολύ μεγάλος, για να έχει αντοχή στις επιθέσεις του δαίμονα, αλλά ούτε και πολύ μικρός ώστε να έχει δυνατή πίστη στο Θεό. Στον εξορκισμό, ο ιερέας που τελεί το τελετουργικό βρίσκεται υπό συνεχή πίεση από το δαίμονα. Οι παρόντες πρέπει να ξέρουν πως ότι ειπωθεί από τον ασθενή είναι δαιμονικά λόγια, που θα κάνει ότι μπορεί για να κερδίσει τη μάχη και να μείνει στο σώμα. Ο ιερέας-βοηθός πρέπει να είναι προετοιμασμένος, διότι, σε περίπτωση που ο εξορκιστής υποκύψει στις δαιμονικές επιθέσεις, πρέπει εκείνος να τελειώσει την διαδικασία. Στην πρώτη φάση ο εξορκιστής διαβάζει προσευχές στο Θεό για την προστασία και βοήθεια του. Στη δεύτερη, ρώταει τον δαίμονα το όνομα του. Έχει μεγάλη σημασία να μάθει ο εξορκιστής το όνομα του δαίμονα, [όταν ο θεός έπλασε τον Αδάμ του είπε να ονομάσει τα πλάσματα της γης ώστε να τα εξουσιάζει]. Όταν αποκαλύπτεται το όνομα του, ο ιερέας μπορεί να τον εξουσιάσει και να τον διώξει. Στην τελευταία φάση, ο εξορκιστής, καλώντας τον με το όνομά του, τον διατάζει να βγει στο όνομα του Αγίου Τριαδικού Θεού.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Οι Πατέρες γράφουν ότι η μεγαλύτερη νίκη του διαβόλου επί του ανθρώπου είναι τον πείσει ότι δεν υπάρχει, διότι έτσι ο άνθρωπος μένει ακάλυπτος στα τεχνάσματά του. Είναι φανερό ότι ο δαιμονισμός είναι υπαρκτή πραγματικότητα. Παρόλα ταύτα, εάν ο άνθρωπος ζει μια ζωή πλήρη θεϊκής χάριτος, εάν αισθάνεται μέσα του την παρουσία του «τον διάβολον καταπατήσαντος» Χριστού και εάν νιώθει ότι τα διαβήματά του κατευθύνονται κατά τις εντολές Του, δεν έχει να φοβηθεί δαιμονικές επιρροές διότι έχει «ισχύ του πατείν επάνω όφεων και σκορπίων, και επί πάσαν την δύναμιν του εχθρού» (ευχή Μ. Βασιλείου). Γνωρίζουμε ότι η αμαρτία είναι εκείνη που ανοίγει θύρες εισόδου του διαβόλου στην ψυχή του ανθρώπου. Η αποχή από βαριά αμαρτήματα και η κατά το δυνατόν αποφυγή μικρότερων είναι προϋπόθεση για την πρόληψη. Το Ευαγγέλιο διδάσκει ότι ο δαιμονισμός θεραπεύεται μόνο δια του Χριστού.

Ο Χριστός ήλθε «ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α” Ιω. γ΄8), η δε παρουσία Του στον κόσμο συνεχίζεται μέχρι σήμερα μέσω της Εκκλησίας, που τελεί τα ιερά θεραπευτικά Μυστήρια. Η μετοχή στα Μυστήρια, ιδιαίτερα στην Εξομολόγηση και στη Θ. Κοινωνία, που ο διάβολος φοβάται, είναι προϋπόθεση για την αντιμετώπιση του κατ” εξοχήν «εχθρού» του ανθρώπου. Ακόμη, ο Κύριος τόνισε ότι το γένος των δαιμόνων εκδιώκεται με προσευχή και νηστεία. Ο αγώνας πρέπει να γίνεται και από τον πάσχοντα, αλλά και από τους οικείους του. Πρέπει δε να ενισχύεται και με την προσφυγή στη Χάρη και στις μεσιτείες της Θεοτόκου και των Αγίων που έχουν το χάρισμα να εκδιώκουν δαίμονες. Πάντως, η ολοκληρωτική απελευθέρωση από τα δαιμονικά «έργα» είναι εσχατολογικό γεγονός και θα συμβεί στη μέλλουσα Βασιλεία του Θεού. Τώρα ζούμε την «απαρχή», τον «αρραβώνα» της αιώνιας ζωής και Βασιλείας, προγευόμενοι της μελλούσης «δόξης των τέκνων του Θεού» (Ρωμ. η΄21).

Konstantinosa.oikonomou@gmail.com www.scribd.com/oikonomoukon

Βιβλιογραφία:

Αλέξανδρου Καραμπάτσου, Δαιμονισμός και Εξορκισμός στην Ορθόδοξη Εκκλησία
Φουντούλη Ι., Τελετουργικά Θέματα, Αποστολική Διακονία, 2002

Τρεμπέλα Π., Μικρόν Ευχολόγιον τ. Α΄, εκδόσεις «Ο Σωτήρ», 1998

Αρχ. Μελέτιος . Βαδραχάνης, δαιμονισμός.

Κωνσταντίνου Κωστουράκη Ο Εχθρός – Τα Κεραμιανά, Θεσσαλονίκη 1982.

  1. Papademetriou, «Exorcism and the Greek Orthodox Church,» N. York: Philosoph. Library, 1974.

Το φαινόμενο του δαιμονισμού στην Ορθόδοξη Παράδοση, Ι. Μ. Μαντινείας και Κυνουρίας, τεύχ. 63.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: