Λάρισα » Λαμπρούλης: Αναδοχή παιδιού με αυστηρούς όρους

Λαμπρούλης: Αναδοχή παιδιού με αυστηρούς όρους

Λαμπρούλης: Αναδοχή παιδιού με αυστηρούς όρους

Ομιλία στο πλαίσιο της συζήτησης του νομοσχεδίου «για την αναδοχή και την υιοθεσία» πραγματοποίησε ο βουλευτής Λάρισας του ΚΚΕ Γιώργος Λαμπρούλης.

Αναλυτικά, ο κ. Λαμπρούλης επισήμανε τα εξής:

«Η συζήτηση του νομοσχεδίου γίνεται σε μια περίοδο που το θέμα της παιδικής προστασίας οξύνεται σημαντικά από τις συνέπειες της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης, με πολλαπλασιασμό των παθογενειών στην οικογένεια, ενδοοικογενειακή βία, παιδική σεξουαλική κακοποίηση, τοξικοεξάρτηση, ψυχικές ασθένειες και άλλα, αλλά και από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις άθλιες συμφωνίες Ευρωπαϊκής Ένωσης, Τουρκίας, Ελληνικής Κυβέρνησης, που μετατρέπουν τη χώρα μας σε αποθήκη ασυνόδευτων προσφυγόπουλων.

Και βέβαια η Κυβέρνηση, έχοντας επίγνωση της σοβαρότητας της κατάστασης και των προβλημάτων που έχει να αντιμετωπίσει, τι κάνει; Ανάγει σε αιτία του προβλήματος το αποτέλεσμα, όπως δηλώνει άλλωστε, μιλώντας για παιδιά που μένουν μέσα στα ιδρύματα για μεγάλο διάστημα, για το ότι δεν γνωρίζει τον αριθμό των παιδιών αυτών ούτε την πορεία τους ή για το ότι λόγω των ελλείψεων κοινωνικών λειτουργών καθυστερούν οι υιοθεσίες και οι αναδοχές κ.λπ. Έτσι, αφήνει αφενός απείραχτη τη ρίζα, τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος, αφετέρου αρκείται σε μέτρα διαχείρισης ορισμένων πλευρών του προβλήματος, στο πλαίσιο της πολιτικής της και με όσο το δυνατόν λιγότερες δαπάνες και ευθύνες για το αστικό κράτος που υπηρετεί.

Όμως, την ίδια ώρα η συνολικότερη πολιτική και της σημερινής Κυβέρνησης, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων, συνεχίζει να δημιουργεί και να αναπαράγει τους κοινωνικούς όρους: εκμετάλλευση, βία, πολέμους, φτώχεια και ανεργία, που οδηγούν στην αύξηση των εγκαταλελειμμένων παιδιών, των παιδιών χωρίς οικογένεια ή των παιδιών από ακατάλληλα οικογενειακά περιβάλλοντα. Και ακριβώς αυτό που προσπαθεί και μέσω του νομοσχεδίου είναι να διαχειριστεί και να μειώσει την επίδραση των συνεπειών αυτής της ίδιας της πολιτικής της, μιας πολιτικής που είναι πιστή στις ευρωενωσιακές στρατηγικές επιλογές για μείωση της βλάβης και διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Να γιατί στο νομοσχέδιο δεν γίνεται πουθενά αναφορά, για παράδειγμα, στην εξασφάλιση της καλύτερης λειτουργίας των υποχρηματοδοτούμενων και υποστελεχωμένων δημόσιων υπηρεσιών παιδικής προστασίας, αλλά αντίθετα συνεχίζεται η υπονόμευση της λειτουργίας τους, αφού και αυτές οι δομές είναι ενταγμένες στην πολιτική συρρίκνωσης των δημόσιων ιδρυμάτων σταδιακά, εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια.

Ποιος είναι ο στόχος; Η αποποίηση της κρατικής ευθύνης και στο ζήτημα της παιδικής προστασίας και η ανάθεσή της στους παντός είδους ιδιώτες, με ενίσχυση του ρόλου τους, συντηρώντας συγχρόνως το σύστημα των ιδιωτικών υιοθεσιών που επιτρέπει τη λειτουργία κυκλωμάτων και την εμπορία παιδιών.

Μάλιστα, με την εισαγωγή του απαράδεκτου και προκλητικού θεσμού των επαγγελματιών αναδόχων για τις δύσκολες περιπτώσεις παιδιών με αναπηρία, με ψυχολογικά προβλήματα, αντικαθίσταται η αναδοχή από πράξη βοήθειας και αλτρουισμού προς το απροστάτευτο παιδί με επαγγελματίες που προσφέρουν υπηρεσίες έναντι μισθού, ασφάλισης κ.λπ. Στόχος; Το κέρδος, αλλά και συγχρόνως η βαθύτερη στόχευση είναι και ο επηρεασμός της συνείδησης του λαού μας για αποδοχή της σαπίλας του ίδιου του συστήματος, του γεγονότος δηλαδή πως όλα πουλιούνται και όλα αγοράζονται, μετατρέποντας τα ίδια τα παιδιά σε εμπόρευμα.

Όντως η συνεισφορά σας, κύριοι της Κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ, στο σύστημα και μέσω αυτής της πράξης είναι πολύτιμη. Προκειμένου να πείσει η Κυβέρνηση τι κάνει; Περνά σε μια υπεραπλούστευση των επιστημονικών δεδομένων για την παραμονή του παιδιού στο ίδρυμα, προβάλλοντας το επιχείρημα της δήθεν αποασυλοποίησης και δαιμονοποίησης των ιδρυμάτων.

Αλήθεια, οι έρευνες που επικαλείστε σε ποια ιδρύματα αναφέρονται; Σε αυτά που έχετε αφήσει στο έλεος, χωρίς προσωπικό και υποδομές, χωρίς επιστημονικό σχεδιασμό και γι’ αυτό είναι επικίνδυνα; Εμείς δεν υπερασπιζόμαστε τη σημερινή κατάσταση αυτών των ιδρυμάτων, όμως δεν ανεχόμαστε, δεν δεχόμαστε στο όνομα των αδυναμιών, των προβλημάτων που οι πολιτικές σας προκάλεσαν και προκαλούν, τα απροστάτευτα  παιδιά και κυρίως αυτά με αναπηρίες και ψυχικές διαταραχές να μένουν εκτεθειμένα, να γίνονται κλοτσοσκούφι ανάμεσα σε αναδόχους επαγγελματίες. Εμείς θεωρούμε πως η κατεύθυνση αυτή θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, γεγονός που αναδεικνύεται και από την εμπειρία στο εξωτερικό.

Η ίδια τακτική, εξάλλου, στο πλαίσιο της πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ελληνικών κυβερνήσεων, προκειμένου το κράτος να αποσυρθεί από την ευθύνη που πρέπει να έχει στη λειτουργία των ψυχιατρικών μονάδων, δεν ακολουθήθηκε; Έτσι, στο όνομα της αποασυλοποίησης, αφού πρώτα απαξιώθηκαν και εγκαταλείφθηκαν οι ψυχιατρικές δομές, το αποτέλεσμα ποιο ήταν; Οι ασθενείς να οδηγούνται στον ιδιωτικό τομέα, όσοι μπορούν να πληρώσουν, ενώ η ανυπαρξία κρατικών δομών και υπηρεσιών ψυχικής υγείας αύξησε κατακόρυφα το φαινόμενο της περιστρεφόμενης πόρτας, open door, όπως το λέτε, να μπαινοβγαίνουν δηλαδή ασθενείς στα εναπομείναντα ψυχιατρικά νοσοκομεία που στενάζουν.

Αποδεικνύεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο ότι η πολιτική της ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της ψυχικής υγείας, που εφαρμόστηκαν και εφαρμόζονται, έχει ως πρώτα θύματα τους ίδιους τους πάσχοντες και τις οικογένειές τους που υποτίθεται πως ευεργετεί.

Θεωρούμε, λοιπόν, πως η αναδοχή πρέπει να γίνεται με αυστηρούς όρους και προϋποθέσεις, από κατάλληλα επιλεγμένες και εκπαιδευμένες οικογένειες που δεν θα έχουν ως κίνητρο το κέρδος, ενώ για όσα παιδιά δεν θα εντάσσονται σε κάποια οικογένεια θα πρέπει να υπάρχουν σύγχρονες, υψηλού επιπέδου μονάδες παιδικής προστασίας, με σύγχρονες υποδομές, στελεχωμένες με μόνιμο, επαρκές και κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό.

Έχοντας ως κριτήριο το τι είναι πραγματικά συμφέρον για το απροστάτευτο παιδί, την ομαλή ψυχική, σωματική και κοινωνική του ανάπτυξη, υποστηρίζουμε πως το κράτος θα πρέπει να έχει την πλήρη και αποκλειστική ευθύνη σε αυτόν τον τομέα, με στόχο την πρόληψη του φαινομένου και τη στήριξη των οικογενειών με κάθε τρόπο, τον εντοπισμό έγκαιρα των οικογενειών και των παιδιών που αντιμετωπίζουν προβλήματα μέσα από το πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας, μέσα από το κέντρο υγείας που θα έχει την εικόνα του πληθυσμού αναφοράς του και μέσω του οικογενειακού προγραμματισμού θα στηρίζει μονογονεϊκές οικογένειες, τις οικογένειες σε κρίση, με στόχο βέβαια την εκδήλωση των παθογενειών.

Για το απροστάτευτο παιδί, το παιδί χωρίς οικογένεια απαιτείται η συγκρότηση ενιαίου πανελλαδικού φορέα, στελεχωμένου επιστημονικά, με επιστημονικό προσωπικό, με τεχνικό προσωπικό, που θα έχει την πλήρη ευθύνη για τη λειτουργία των κρατικών μονάδων φιλοξενίας των παιδιών, ένταξης στον φορέα όσων νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου πληρούν τις προδιαγραφές, ενώ μέσω του φορέα να γίνεται η προετοιμασία, η εκπαίδευση και η στήριξη των υποψήφιων αναδόχων και θετών γονιών.

Άρα, πού ακούσατε ότι το ΚΚΕ θέλει τα παιδιά στα ιδρύματα;

Πρόκειται, κύριοι της Κυβέρνησης και κύριοι Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, ξεκάθαρα για συκοφάντηση και συνειδητή διαστρέβλωση των θέσεων του ΚΚΕ.

Όπως και η προστασία των ασυνόδευτων ανηλίκων, πρέπει ή δεν πρέπει να αποτελεί βασική υποχρέωση του κράτους και όχι των μη κυβερνητικών οργανώσεων; Και γι’ αυτό τι λέτε; Τι κάνετε;

Εμείς λέμε ότι απαιτείται ανάπτυξη επαρκών κρατικών υποδομών με την αναγκαία στελέχωση στα σημεία εισόδου και διέλευσης των προσφυγικών ροών, ώστε να εντοπίζονται έγκαιρα και να εξασφαλίζεται άμεσα η προστασία των παιδιών και όχι παιδιά σε καθεστώς κράτησης σε κοινούς καταυλισμούς με ενήλικες και επισφαλείς συνθήκες.

Απαιτείται στελέχωση και ανάπτυξη των κρατικών υπηρεσιών σε θέματα ασύλου και οικογενειακών επανενώσεων, ώστε να προωθούνται με ταχύτητα οι διαδικασίες, ενώ για τα παιδιά που δεν διαθέτουν οικογένεια να προβλέπεται η άμεση τοποθέτησή τους σε ανάδοχη οικογένεια ή υιοθεσία και το κράτος να αναλαμβάνει την ευθύνη για την στήριξη των γονιών αυτών, οικονομική, κοινωνική, κλπ.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη πως αυτά μπορούν να επιτευχθούν μέσα σε αυτό το σύστημα που σαπίζει και που δεν μπορεί να δώσει λύσεις σε βασικά κοινωνικά ζητήματα εν έτει 2018 και γι’ αυτό λέμε ότι απαιτείται αγώνας μέσα από το εργατικό λαϊκό κίνημα ενάντια σε αυτό το σύστημα που οδηγεί τη χώρα μας και τον λαό μας σε αυτήν την σαπίλα, στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ανοίγοντας παράλληλα τον δρόμο να μπορέσει ο λαός πραγματικά να γίνει αφέντης, αυτός να γίνει εξουσία στη χώρα μας, γιατί μόνο έτσι θα βρεθεί στο επίκεντρο η εξυπηρέτηση των λαϊκών αναγκών, ανάμεσά τους και η εξασφάλιση των συνθηκών ζωής και ανατροφής των παιδιών με την τεκνοποίηση και την τεκνοθεσία που δεν θα αντιμετωπίζονται ως ατομική υπόθεση, όπως γίνεται σήμερα, αλλά ως ζήτημα κοινωνικό που πρέπει να διασφαλίζεται πλήρως μέσω του κράτους, των υπηρεσιών και των δομών του».

Διαβάστε επίσης: