Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » To δάχτυλο… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

To δάχτυλο… Του Άκυ Μητσούλη

To δάχτυλο… Του Άκυ Μητσούλη

Δεν ξέρω από ποδόσφαιρο…

δεν είμαι από τους άντρες που παθιάζονται από την εκτέλεση των γκολ…

αριστοτεχνική ή όχι…

έφταιγε και εκείνος ο γυμναστής των εφηβικών μου χρόνων που προσπαθούσε να επιβάλλει τον αθλητισμό στη ζωή μου…

δεν μου αρέσουν οι επιβολές…

είχα τον χαμηλότερο βαθμό στη γυμναστική…

μπορεί να είχα 20 στα μαθηματικά και 15 στη γυμναστική…

να μην τα πολυλογώ…

η σχέση μου με τον αθλητισμό είναι τελείως ανύπαρκτη σε σχέση με αυτή του μέσου άντρα…

η σχέση μου δε, με το ποδόσφαιρο ακόμα χειρότερη…

ποτέ δεν κατάλαβα το πάθος για τις ομάδες…

το κέρδος που έχω εγώ να χτυπιέμαι στην κερκίδα για να παίρνει το χρήμα ο επιχειρηματίας…

ο πρόεδρος, ο μεγαλομέτοχος ή όποιος άλλος της ομάδας…

εγώ χτυπιέμαι…

άλλος γίνεται πλουσιότερος…

όταν μάλιστα τις περισσότερες φορές το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν προσφέρει ούτε το στοιχειώδες άλλοθι του καλού θεάματος…

του καλού θεάματος που θα σε κάνει να πεις…

χαλάλι που πλήρωσα και κοπανήθηκα στην κερκίδα…

χαλάλι που τα τσέπωσε ο επιχειρηματίας μεγαλομέτοχος…

τουλάχιστον είδα θέαμα…

δεν τα κατάλαβα ποτέ όλα αυτά…

δεν κατάλαβα το ξύλο ανάμεσα σε οπαδούς…

το ξύλο ανάμεσα σε οπαδούς και αστυνομία…

το ξύλο γενικά…

να σκοτώνομαι για την ομάδα, ενώ κάθομαι στον καναπέ όταν πολιτικές καταστρέφουν τη ζωή μου…

είμαι μακριά από όλα αυτά…

ως ένας τέτοιος μακρινός θεατής γράφω τούτο το κείμενο…

το ελληνικό ποδόσφαιρο ακόμα και μένα τον άσχετο δεν με εκπλήσσει πια…

έχει τραμπούκους, χουλιγκάνους, στημένα παιχνίδια, διαιτητές που δεν βλέπουν, παράγοντες που εξαγοράζουν, κοριούς, κρυφές συνομιλίες, λεφτά κάτω από το τραπέζι, βία και άλλη βία…

τα έχουμε δει όλα στο ελληνικό ποδόσφαιρο…

πρόσφατα είδαμε πρόεδρο καουμπόυ να μπαίνει με το περίστροφο στο γήπεδο και μαζί με τους φουσκωτούς του να απειλεί τον διαιτητή…

είσαι νεκρός, λένε ότι έλεγε όσοι τον άκουσαν με το δάχτυλο στη σκανδάλη…

όλα τα είδαμε στο ελληνικό ποδόσφαιρο εκτός από ποδόσφαιρο…

Βιερίνια αρχηγός του πάοκ…

δεν τον ήξερα…

ιδέα φυσικά δεν είχα ποιος ήταν…

τον γνώρισα τώρα…

τον γνώρισα ακόμα και εγώ ο άσχετος…

τον γνώρισα όταν τον είδα…

την ώρα που μπαίνει ο κουμπουροφόρος πρόεδρος και διατάζει να βγει η ομάδα από το γήπεδο…

να εγκαταλείψει το παιχνίδι…

ο Βιεϊρίνια…

ήρεμα…

ψύχραιμα…

απέναντι στον εξαγριωμένο κουμπουροφόρο πρόεδρο…

του κουνά αρνητικά το δάχτυλο…

αυτό…

του αρνείται αυτό που ζητά, με ένα απλό κούνημα του δαχτύλου…

αρνείται στον κουμπουροφόρο πρόεδρο και εργοδότη του…

αρνείται να εγκαταλείψει και κρατά την ομάδα στο γήπεδο…

η ομάδα είναι να αγωνίζεται…

η ομάδα δεν παραιτείται…

θέλει αρχίδια…

θέλει πολλά από δαύτα να βρίσκεσαι απέναντι στον έξαλλο κουμπουροφόρο εργοδότη σου…

απέναντι…

να του αρνείσαι την διαταγή του…

κουνώντας του απλώς το δάχτυλο…

δεν τον ήξερα τον Βιεϊρίνια…

τον έμαθα τώρα…

ο Βιεϊρίνια όρθωσε ένα ανάστημα τεράστιο κι ας είναι 1.72…

ο Βιεϊρίνια για μένα τον άσχετο είναι ο αθλητισμός που θέλουμε…

ο αθλητισμός που θέλουμε απέναντι στον κουμπουροφόρο παράγοντα…

βλέπω τον Βιεϊρίνια ξανά και ξανά να κουνά το δάχτυλο στο αφεντικό του…

τον θαυμάζω…

υποκλίνομαι…

σκέφτομαι…

ότι αν υπήρχαν πολλοί Βιεϊρίνια ίσως τελικά έβλεπα και γω ποδόσφαιρο…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

 

Διαβάστε επίσης: