Απόψεις » Άκυς Μητσούλης » Το άλλο Πάσχα… Του Άκυ Μητσούλη
ΜΟΛΟΤΟΦ

Το άλλο Πάσχα… Του Άκυ Μητσούλη

Το άλλο Πάσχα… Του Άκυ Μητσούλη

Να πάλι…

η εβδομάδα…

αυτή που αποκαλούμε Μεγάλη…

αυτή που έχει το Θείο Δράμα…

αυτή που έχει την κατάνυξη…

την ουσιαστική…

αυτή που έχει την δήθεν κατάνυξη…

αυτή που θα πνιγεί στα τσιπουράδικα την Μεγάλη Παρασκευή…

για να ακολουθήσει μετά το λουκούλειο αυτό γεύμα η μετάληψη του Σαββάτου…

προφανώς χωνευτικό αφέψημα για τα τηγανητά που κάθισαν βαριά στο στομάχι το προηγούμενο βράδυ…

αν κρατάω κάτι από Πάσχα…

είναι εκείνο των παιδικών μου χρόνων…

με την νηστεία που παρότι δεν καταλάβαινα είχε μία πίστη μέσα μου…

μία αληθινή πίστη…

μέσα από τα παιδικά μάτια…

μια αληθινή πίστη και ένα καθαρό βλέμμα…

εκείνη η νηστεία που περίμενες να τελειώσει…

να ξυπνήσεις το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου…

να πας στην εκκλησία…

να κοινωνήσεις…

η Μεγάλη Εβδομάδα των παιδικών χρόνων…

αυτή που είχε την αθωότητα να αποδεχθεί ως λογική την απάντηση στην ερώτηση…

γιαγιά αν φάω κάτι που δεν είναι νηστίσιμο που θα το καταλάβει ο παπάς…

να αποδεχθεί ως λογική την απάντηση…

ο παπάς μυρίζει – προφανώς ως λαγωνικό – το στόμα και καταλαβαίνει τι έχεις φάει … αν έχεις φάει κάτι που δεν πρέπει δεν σε μεταλαβαίνει…

η Μεγάλη Εβδομάδα των παιδικών χρόνων…

που μετά την μεταλαβιά του Σαββάτου είχε τη γεύση από το πρώτο πατατάκι που έβαζες στο στόμα σου…

το πρώτο τραγανιστό λαδερό πατατάκι…

η Μεγάλη Εβδομάδα των παιδικών χρόνων…

που είχε την αθωότητα να περιμένει το άγιο φως…

αυτό που ανάβει από μόνο του…

για να έρθει η χημεία μετά που σπούδασες να σου πει για τις αυτοαναφλεγόμενες ουσίες…

η Ανάσταση των παιδικών χρόνων…

απλή…

δεν πνιγόταν στις άπειρες σέλφι για το instagram…

η Ανάσταση που περνούσαμε καλά…

όχι αυτή που θέλουμε να δείξουμε ότι περνάμε καλά…

μετά η Κυριακή του Πάσχα…

που μπορεί ποτέ να μην γινόταν instastory…

αλλά χωρούσε σε δύο τρεις φωτογραφίες που περίμεναν υπομονετικά να ανοίξουν τα φωτογραφεία να εμφανιστούν από το φιλμ…

όχι δεν είναι ένα νοσταλγικό κείμενο…

απλά θυμάμαι…

θυμάμαι και κρατώ την αλήθεια τους…

την πραγματική τους αλήθεια…

την αλήθεια αυτή που είχαμε μέσα μας…

και την πίστη…

αυτή την πραγματική…

όχι την δήθεν…

γιατί αν είναι να πιστεύω κάπου…

να πιστεύω…

όχι να καμώνομαι πως πιστεύω…

το Πάσχα…

το Θείο Δράμα…

η Ανάσταση…

έχουν νόημα…

όταν δείχνουν το δρόμο…

το δρόμο όπου ο Άνθρωπος ταυτίζεται με το Θεό…

νικά τους φόβους του…

νικά το θάνατο…

προσμένοντας τη δική του…

ανθρώπινη ανάσταση…

μόνο που η δική μας ανθρώπινη ανάσταση…

χρειάζεται πίστη και αγώνα…

πίστη στον ίδιο μας τον εαυτό…

αγώνα ζωής…

η ζωή από μόνη της είναι μία ανάβαση…

δύσκολη…

ο άνθρωπος σε αυτή την ανάβαση…

είναι μόνος του…

με το καλό και το κακό στα χέρια του…

την δημιουργία και την καταστροφή…

άσχετα με το που πιστεύει κανείς…

τέτοιες μέρες…

είναι πάντα χρήσιμες…

για σκέψη…

για μια συνομιλία με τον ίδιο μας τον εαυτό…

να ακούσουμε τον εαυτό μας…

να ακούσουμε τους άλλους…

να νιώσουμε…

να καταλάβουμε…

αυτά που δεν είχαμε όλη τη χρονιά, χρόνο να καταλάβουμε…

εκτός…

αν και τώρα…

αυτές τις μέρες…

πάλι δεν έχουμε χρόνο…

γιατί είμαστε πολύ απασχολημένοι…

με το επόμενο πασχαλινό instastory που θα ανεβάσουμε…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: