Άρθρα » Προσκυνούμεν σου τα πάθε Χριστέ*

Προσκυνούμεν σου τα πάθε Χριστέ*

Προσκυνούμεν σου τα πάθε Χριστέ*

Γράφει ο Αθανάσιος Φώτος – Επίτιμος δικηγόρος

Με έκδηλη συγκίνηση ζωγραφισμένη στα πρόσωπά  μας, με πόνο ψυχής και δάκρυα να κυλούν  στα πρόσωπά μας, προσερχόμαστε  σήμερα  στις εκκλησίες της πατρίδας μας, για να βιώσουμε μαζί με τον Κύριο μας τα άχραντα και σωτήρια  πάθη του. Να σταθούμε με σεβαστό και λύπη μπροστά στο μαρτύριο του και να κλάψουμε πικρά, για όσα δεινά του προκαλέσαμε. Να στυλώσουμε το βλέμμα μας πάνω στην πονεμένη έκφρασή του και να αφήσουμε  τους εαυτούς μας να λάβουν το μήνυμα  του σταυρικού του πάθους. Να σταθούμε και να αναλογιστούμε το μεγάλο γεγονός της ημέρας. Την υπέρτατη θυσία του, για  να μας σώσει από τις αμαρτίες που έχουν κυριεύσει τις ψυχές μας και καθιστούν δύσκολες τις ημέρες της ζωής μας. Σήμερα ημέρα πένθους για  την χριστιανοσύνη και τους χριστιανούς όλου του κόσμου. Ημέρα μοναδική ανεπανάληπτη. Τυλιγμένη καθώς είναι στα πένθιμα πέπλα του θρήνου μας, για το σταυρωμένο σωτήρα του κόσμου, ας αφήσουμε ελεύθερους τους εαυτούς μας στον εσταυρωμένο αρχηγό της ζωής και του θανάτου και με διάθεση λατρείας, πίστης και αγάπης, ας προσηλώσουμε το βλέμμα  μας πάνω στον σταυρό, χύνοντας ένα δάκρυ  λατρείας και  μετάνοιας για την υπέρτατη θυσία του και την προσφορά του  στο ανθρώπινο γένος. Χρειάσθηκε να σταυρωθεί. Να χύσει το αίμα του πάνω στο σταυρό, για να δείξει με τον τρόπο αυτό, την αγάπη του προς αυτούς που τον  χλεύασαν, τον ταπείνωσαν και τελικά τον σταύρωσαν. Προς όλο τον κόσμο. Η υψίστη αυτή ταπείνωσή του ήταν η απαρχή της άφεσης των αμαρτιών μας και η λύτρωσή μας  από την δουλεία του εχθρού. Ο Χριστός έδωσε τη ζωή του στο θάνατο και συγκαταριθμηθηκε με τους κακούργους. Προσευχήθηκε γι΄αυτούς. Τους συγχώρεσε και εκείνους που ς ειλικρινά  μετανόησαν,  τους άνοιξε το  δρόμο για τον παράδεισο.

Η Μ. Παρασκευή και γενικά η Μ. Εβδομάδα στις μέρες αυτές, μας  καθηλώνει το στοχασμό μας και τον προβληματισμό μας με μια χτυπητή  αντίθεση. Είναι διαφορετική απ΄εκείνη  των παλιών χρόνων. Τότε στις καρδιές των ανθρώπων υπήρχε  μεγαλύτερη ευλάβεια  και σεβασμός προς  την ημέρα του πάθους του Κυρίου μας. Σήμερα η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογίας και των επιστημών, διαφοροποίησαν κατά πολύ  την ημέρα αυτή. Τα πάντα σήμερα  περνούν  πρώτα από τον ονειρικό παράδεισο  της κατανάλωσης και της ευμάρειας, αφήνοντας μακριά  την πίστη και την ευσέβειά μας. Τότε οι ευσεβείς γονείς μας, με ελάχιστες γραμματικές γνώσεις ζούσαν  και έβλεπαν με πιστότερο μάτι τα θεία γεγονότα και ζούσαν με αυτά. Τώρα εμείς έχουμε απομακρυνθεί απ’ αυτά. Δεν μας κάνουν εντύπωση, όπως παλαιότερα. Αυτή η απουσία μας. Αυτή η αδιαφορία μας, σηματοδοτεί και την κενότητά μας απέναντι στα γεγονότα.  Ωστόσο εκείνο που κυριαρχεί  τούτες τις ημέρες στις ψυχές  των χριστιανών είναι η αγνωμοσύνη των Εβραίων απέναντι στο  σταυρωμένο Κυρίου μας.

Προ μιάς εβδομάδας νωρίτερα χιλιάδες άνθρωποι με βάϊα και κλάδους  στα χέρια είχαν κατακλύσει τους δρόμους της Ιερουσαλήμ, σε μια πρωτοφανή παγκόσμια συγκέντρωση,  νέοι, γέροι και παιδιά  ζητωκραύγαζαν «ωσαννά ευλογημένος  ο ερχόμενος». Οι ίδιοι άνθρωποι μετά από λίγες ημέρες, το πρωί  της Μ. Παρασκευής, κάτω από το Πρωταίριο του Πιλάτου, έξαλλοι και  εκτός εαυτού, αφηνιασμένοι οι περισσότεροι, με πάθος και μίσος φωνασκούσαν προς τον Πιλάτο «Άρον- άρον  σταύρωσον  αυτόν». Αυτή η μετάλλαξη, η διαφοροποίησή τους, χωρίς λόγο και αιτία  είναι, από τα ακατανόητα στοιχεία της μαζοποίησης του λαού εκείνης της εποχής.

Η ανύψωση του θεανθρώπου προ ολίγων ημερών νωρίτερα  στο υψηλότερο βάθρο της  αγάπης των  και η μετέπειτα πτώση  του στο «σταύρωσον – σταύρωσον αυτόν» δείχνουν τον ευάλωτο χαρακτήρα των Ιουδαίων της εποχής εκείνης. Την υπευθυνότητά τους, την αδυναμία και ανικανότητα τους, που δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν με αποφασιστικότητα την κρίση  εκείνη. Να επιλέξουν  το σωστό. Το ορθό. Το δίκαιο. Και να αποφύγουν το άδικο και άνομο. Οι Ιουδαίοι. Ο περιούσιος λαός του θεού. Το ευλογημένο και αγιασμένο πλήρωμά του, τη Μεγάλη Παρασκευή κατάντησε να είναι  ατιμασμένο και περιφρονημένο. Και αυτό από τη μεγάλη του υπεροψία και αλαζονεία του.  Οδήγησε τον δημιουργό του στο Σταυρό και διέπραξε το μεγαλύτερο έγκλημα στην ανθρωπότητα. Καταδίκασε σε θάνατο,  ενσυνείδητα ένα  άνθρωπο. Το Θεό του. Τον ευεργέτη και σωτήρα του. Ενώ γνώριζε  την αθωότητά του.

Αναλύοντας κανείς τα γεγονότα, βρίσκει μπροστά του τη σκληρή στάση των Ιουδαίων της εποχής. Τις αποκαλύψεις των μεγάλων λαθών και εκτροπών της κατεστημένης  ιουδαϊκής εξουσίας που δεν μπόρεσε να προστατέψει ένα αθώο, ενώ γνώριζε την αθωότητά του. Έγινε  έρμαια  του όχλου που την καθοδηγούσε  τι  να πράξει. Παραδόθηκε στις επιθυμίες  και τους εκφοβισμούς του και καταδίκασε ένα αθώο, σε θάνατο. Όταν κανείς ξεφυλλίζει και μελετά με προσοχή τα γεγονότα της εποχής, διαπιστώνει στην ουσία, πως ανύστακτος υποκινητής τούτων, ήταν  το εκκλησιαστικό κατεστημένο της εποχής. Φοβόταν να μη χάσει την εξουσία του. Τα προνόμια του. Την κυριαρχία του από τον ερχόμενο μεσσία Γι΄αυτό και δεν αντέδρασε, όπως έπρεπε να αντιδράσει. Σταύρωσε έναν  αθώο. Και έγραψε την πιο μελανή σελίδα στην παγκόσμια ιστορία, που ντροπιάζει τον άνθρωπο. Η λατρεία προς το πρόσωπο του Χριστού στιγματίστηκε,  ως πράξη απαγορευμένη και κολάσιμη. Η διδασκαλία του θεανθρώπου, ως προδοσία του κατεστημένου συστήματος.  Εκκλησιαστικοί και πολιτικοί ηγέτες της εποχής απεδείχθησαν άνθρωποι ανίκανοι, ανήμποροι, μικρόψυχοι, άτολμοι να αντιμετωπίσουν  τα γεγονότα. Τους ενδιέφερε η θεσούλα τους και όχι  η απόδοση του δικαίου. Αφοσιωμένοι και απορροφημένοι  στη διασφάλιση  των προνομίων και των δικαιωμάτων τους. Παρ΄όλα  αυτά εκείνος πάνω στο σταυρό, τους  προσέφερε για μία ακόμα φορά  την αγάπη του. Δεν κράτησε κακία και μίσος μέσα στην ψυχή του. Φθόνο και οργή. Μόνο αγάπη και τίποτε άλλο. Αυτήν την αγάπη, μας παρήγγειλε να αγαπάμε και εμείς, ο ένας   τον άλλο.  Όπως ο ίδιος αγάπησε εμάς. Δεν αγνοώ, ούτε αποκρύπτω, ότι ο αιώνας που διανύουμε, βρίσκουμε μπροστά μας το  άθεο κατεστημένο. Δεν πρέπει να το φοβούμαστε. Αρκεί να έχουμε μέσα μας την αγάπη του Γολγοθά.

Ας συμπορευτούμε με αυτή μέχρι το τέλος του βίου μας. Και να είμαστε βέβαιοι ότι θα  συμπορεύεται μαζί μας, πλάϊ μας και εκείνος. Ο σταυρωμένος Χριστός. Θα φωτίζει τους ορίζοντες  και θα μας οδηγεί  στο δρόμο της σωτηρίας. Σταματώ εδώ. Συγκλονίζομαι από το πάθος του Κυρίου μας. Ατενίζω με δάκρυα  στα μάτια μου  τα  καρφωμένα χέρια  και πόδια του πάνω στο σταυρό, το ακάνθινο στεφάνι πάνω στην κεφαλή του, τη λογχισμένη πλευρά του. Αγωνιώ να γονατίσω μπροστά  στο νεκρό του  σώμα και να αναφωνήσω. «Προσκυνώ τα πάθη σου Χριστέ». Μόνο έτσι μπορούμε να νιώσουμε  μέσα μας την αγάπη που εκπορεύτηκε  πάνω από το σταυρωμένο  Κύριο και διαχύθηκε έκτοτε  στα πέρατα της οικουμένης.

Καλή Ανάσταση.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: