Αρχική » Λάρισα » Μαίρη Χατζηλάκου: Σφράγισε την πορεία του ΔΩΛ
Η ΛΑΡΙΣΑΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ ΠΟΥ «ΕΦΗΥΡΕ» ΤΗΝ «ΠΡΟΩΔΕΙΑΚΗ» ΤΑΞΗ ΣΤΟ ΔΩΛ

Μαίρη Χατζηλάκου: Σφράγισε την πορεία του ΔΩΛ

Μαίρη Χατζηλάκου: Σφράγισε την πορεία του ΔΩΛ

Η Μαίρη Χατζηγάκου «έφυγε» λίγο πριν μπει το 2018, αλλά το έργο της μένει ζωντανό και βοηθά μικρούς μαθητές στα πρώτα τους μουσικά βήματα

Του Πάνου Γαρουφαλιά

Για πολλούς Λαρισαίους είναι η δασκάλα που τους δίδαξε μουσική στα πρώτα τους βήματα. Η Μαίρη Χατζηλάκου είχε να επιδείξει ένα σημαντικό έργο στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας τουλάχιστον για μια 40ετία. Ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας 1979 – 1999, την περίοδο που το Ωδείο αναβαθμίστηκε σημαντικά. Όμως όσοι την γνώρισαν μιλάνε για την δασκάλα μουσικής Μαίρη Χατζηλάκου η οποία αγαπούσε τη δουλειά της. Ήταν αυτή που καινοτόμησε και έφερε στο ΔΩΛ την «προωδειακή» τάξη. Πρόκειται για ένα πρόγραμμα προετοιμασίας των μικρών μαθητών στην εκπαίδευσή τους σε μουσικά όργανα και θεωρητικά μαθήματα. Με την δημιουργία αυτής της τάξης μυούνται οι μαθητές στον όμορφο και μελωδικό κόσμο της μουσικής. Η τάξη λειτούργησε αποτελεσματικά για πολλά χρόνια υπό την εποπτεία της Μαίρης Χατζηλάκου. Μάλιστα συνεχίζει να λειτουργεί και σήμερα, εκπαιδεύοντας χιλιάδες παιδιά της Λάρισας τα οποία βοηθά να μπουν στις μουσικές σπουδές κατάλληλα προετοιμασμένα. Το πόσο πετυχημένο και σημαντικό ήταν το εγχείρημά της φαίνεται από το γεγονός ότι πολλά ωδεία της ευρύτερης περιοχής τα επόμενα χρόνια, ακολουθήσαν το παράδειγμα του Δ.Ω.Λ., παρέχοντας την «προωδειακή» εκπαίδευση, βασισμένη στο σχέδιο της Μαίρης Χατζηλάκου.

«Ήταν ένα λαμπρό αστέρι της Λάρισας. Είχε μια λάμψη που την μετέδιδε. Είναι από τα αστέρια που ξεχώριζαν και την ημέρα. Έκανε ένα πραγματικά σημαντικό έργο στο Δημοτικό Ωδείο Λάρισας», σημειώνει ο τότε αντιδήμαρχος Πολιτισμού επί δημαρχίας Αριστείδη Λαμπρούλη, Παύλος Τριανταφύλλου ο οποίος συνεργάστηκε μαζί της εκείνη την εποχή. Ήταν η περίοδος που η πόλη είχε κάνει μια πολιτιστική επανάσταση σε επίπεδο υποδομών. Εκείνα τα χρόνια έγινε ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου και αναβαθμίστηκε το Δημοτικό Ωδείο. «Μέσα σε αυτό το περιβάλλον η Μαίρη Χατζηλάκου ήταν τότε μέλος της διοίκησης του ΔΩΛ. Χαρακτηριζόταν από υπευθυνότητα, είχε το κύρος και βέβαια τις γνώσεις για να παράξει ένα τόσο σημαντικό έργο. Είχε αγάπη για την δουλειά της που έκανε με μεγάλο ζήλο. Άλλωστε αποτελούσε έναν από τους βασικούς συντελεστές της πολύ καλής δουλειάς που γινόταν εκεί», περιγράφει ο κ. Τριανταφύλλου. Είναι χαρακτηριστικό ότι το ΔΩΛ εκείνη την εποχή είχε 1.100 μαθητές. Οι γνώσεις που λάμβανε κανείς στο Ωδείο ήταν πλέον πανεπιστημιακού επιπέδου.

Πριν όμως προσφέρει στην διοίκηση είχε πραγματικά ξεχωρίσει ως δασκάλα μουσικής. «Έβαζε το… μικρόβιο της μουσικής στα μικρά παιδιά ως δασκάλα σε μικρά τμήματα. Αυτό το μικρόβιο της μουσικής σε κάνει άνθρωπο. Ήταν ταπεινή αλλά και εξαιρετική στο έργο της» θυμάται ο πρώην αντιδήμαρχος.

«Έφυγε» λίγες ημέρες πριν από την αυγή του 2018 αλλά το έργο της συνεχίζεται στο ΔΩΛ δίνοντας στους μαθητές την δυνατότητα να γνωρίσουν και να αγαπήσουν τον κόσμο της μουσικής.

Αφιέρωσε 40 χρόνια της ζωής της στο ΔΩΛ

Ο Γιώργος Καραβάνας, μοριακός βιολόγος, γενετιστής, ανηψιός της Μαίρης Χατζηλάκου θα μας πει: «Η «θεία Μαίρη» – έτσι τη φωνάζαμε πάντοτε στο σπίτι, αν και θεία της μητέρας μου στην πραγματικότητα – ήταν ένας άνθρωπος Δωρικός, τόσο στην όψη όσο και στις ανάγκες της. Της άρεσε πάντα το απλό και το ουσιώδες. Ήταν άνθρωπος γενικά σοβαρός, όχι όμως με την έννοια αυτού που σπάνια γελάει. Αντίθετα, γελούσε πολύ συχνά και μάλιστα με την καρδιά της! Ακόμα ηχούν στα αφτιά μου τα γέλια της κάθε φορά που άκουγε κάποιο από τα πολλά αστεία του άντρα της (γνωστό το χιούμορ των Χατζηλακαίων!). Σοβαρό δεν ήταν το ύφος της, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπιζε κάθε έργο που αναλάμβανε να διεκπεραιώσει ή και ο τρόπος που έπρεπε να έχουν τα έργα των άλλων, αν ήταν να τα απολαύσει.

Φαντάζομαι πως αγαπούσε την ελληνική παράδοση, μια και η διακόσμηση του σπιτιού της, ο τρόπος που ντύνονταν αλλά και ο τρόπος που μαγείρευε, είχε έντονα τα παραδοσιακά στοιχεία. Την παράδοση όμως την αγαπούσε ως ανθρώπινο βίωμα κι όχι δογματικά. Η σκέψη της δεν είχε κανένα στοιχείο ελληνοκεντρισμού ή επαρχιώτικου εθνικισμού. Ήταν αντίθετα παγκόσμια και σφαιρική. Ήταν και δίκαιη, με ότι σωστό ή λανθασμένο μπορεί να κουβαλούν οι παραδόσεις και τα βιώματα λαών και ανθρώπων. Την πανανθρώπινη αυτή σκέψη την μετέδωσε και στα παιδιά και μετά και στα εγγόνια της, το σύνολο των οποίων ζει σήμερα και εργάζεται (και σε κάποιες περιπτώσεις διαπρέπει) σε χώρες του εξωτερικού.

Η θεία Μαίρη είχε την ατυχία να ανήκει σε μια γενιά, που έβλεπε αρνητικά την πανεπιστημιακή εκπαίδευση των κοριτσιών. Δεν πήρε ποτέ πανεπιστημιακό τίτλο, αν και δεν έχανε ευκαιρία ως ενήλικη να παρακολουθεί μαθήματα και σεμινάρια γύρω κυρίως από την ψυχολογία, την παιδαγωγική και τη μουσική, στην οποία και αφιέρωσε τη ζωή της. Τη θυμάμαι να ξεκινά κάθε μέρα μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα μου για το σχολείο (τα Εκπαιδευτήρια Καραβάνα), όπου δίδασκε σε συνεργασία με τη μητέρα μου Μουσική, σε όλες τις βαθμίδες. Μια ιστορία που διήρκεσε περισσότερα από 25 χρόνια, με αφορμή την ταυτόχρονη εισαγωγή στο σχολείο και το Δημοτικό Ωδείο Λάρισας, της «προωδιακής αγωγής», μαθημάτων δηλαδή που καλλιεργούσαν και προετοίμαζαν τα αφτιά και τα μυαλά των μαθητών, στο ενδεχόμενο βαθύτερης ενασχόλησής τους με τη Μουσικολογία και την επαγγελματική εκμάθηση κάποιου μουσικού οργάνου.

Στο Δημοτικό Ωδείο της Λάρισας αφιέρωσε κάπου 40 χρόνια από τη ζωή της – δηλαδή όσο περίπου θυμάμαι τον εαυτό μου… Εκτός από βασική εισηγήτρια της προωδιακής αγωγής, διετέλεσε και μέλος του ΔΣ για πάρα πολλά χρόνια, με σειρά παρεμβάσεων σε κρίσιμα ζητήματα.

Έφυγε ήρεμα την επομένη των Χριστουγέννων, σε ηλικία 89 ετών και λίγων μηνών, δίπλα στους δύο της γιους, που την επισκέπτονταν εκείνες τις μέρες. Τη θυμόμαστε πάντα ως έναν άνθρωπο βαθιά καλλιεργημένο, που ήξερε να ακούει με προσοχή κάθε άποψη, να αναλύει, να σκέφτεται καθαρά και δίκαια. Έναν άνθρωπο σπουδαίο, σπάνιο και ουσιαστικό. Έναν άνθρωπο θύμα – ίσως –  της γενιάς του, που θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα περισσότερα από τα πολλά που έτσι κι αλλιώς προσέφερε. Ένας άνθρωπος που – αν μου επιτρέπεται η έκφραση – ήταν το αντίθετο του «σνομπ» και του «δήθεν». Θα μας λείψει η απλότητα και η ουσία της».

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω