Αρχική » Λάρισα » «Όνειρο μου ένα Business School στη Θεσσαλία»
ΔΡ. Β. ΓΕΡΟΓΙΑΝΝΗΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΕΙ ΘΕΣΣΑΛΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ Τ. ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ:

«Όνειρο μου ένα Business School στη Θεσσαλία»

«Όνειρο μου ένα Business School στη Θεσσαλία»

«Το μοντέλο «κάθε χωριό και τμήμα, κάθε πόλη και Σχολή» είναι πλέον ξεπερασμένο και οπισθοδρομικό. Πλέον η ανάπτυξη έρχεται μέσω της εξειδίκευσης και της έρευνας»

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου

Περπατώ στους διαδρόμους του τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων στο ΤΕΙ Θεσσαλίας και αισθάνομαι πως κάτι διαφορετικό συμβαίνει, σε σχέση με την εικόνα η οποία ως στερεότυπο έχει τοποθετηθεί στον εγκέφαλό μου, όσον αφορά την εικόνα ενός ελληνικού εκπαιδευτικού ιδρύματος. Χώροι πεντακάθαροι, αίθουσες διδασκαλίας γεμάτες, εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα με ενδιαφέρον και καθηγητές οπλισμένοι με σύγχρονα εφόδια και όνειρα. Με συνοδηγό τον πρόεδρο του συγκεκριμένου τμήματος κ. Βασίλη Γερογιάννη επιδιώκω να κάνω ένα ταξίδι στο αύριο. Τι είναι αυτό που χρειάζεται λοιπόν να αλλάξει στην ανώτερη εκπαίδευση της χώρας; Και γιατί δεν αλλάζει; Οι απαντήσεις του με εκπλήσσουν. Όπως και τα όσα μου διηγείται για το τμήμα του. Ωστόσο μου προκαλούν και αισιοδοξία. Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που και θέλουν και μπορούν…

Βλέπω με τα μάτια μου έναν εξαιρετικό χώρο…

Ναι. Οι υποδομές είναι υψηλού επιπέδου και οι χώροι όλοι σε εξαιρετική κατάσταση.

Μια εικόνα όχι και τόσο συνηθισμένη για ελληνικό πανεπιστήμιο…

Δυστυχώς ναι. Ωστόσο, εδώ, όλα λειτουργούν διαφορετικά.

Να φανταστώ πως δεν είναι μόνο οι υποδομές…

Είναι το συνολικό «πακέτο» της Σχολής, αν μου επιτρέπεται ένας τέτοιος όρος. Ο συνδυασμός δηλαδή, των σύγχρονων υποδομών, το επίπεδο του εκπαιδευτικού και ερευνητικού μας έργου, και της προσφοράς στην τοπική κοινωνία. Όλα αυτά μαζί άλλωστε, αποτελούν και τα ακαδημαϊκά κριτήρια που τίθενται για την ορθή λειτουργία ενός εκπαιδευτικού ιδρύματος, κριτήρια τα οποία εμείς, στο τμήμα Διοίκησης και Επιχειρήσεων πληρούμε σε απόλυτο βαθμό.

Θα μου πεις λίγα περισσότερα για το τμήμα;

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τμήμα, δυο κατευθύνσεων. Το Διοίκησης Επιχειρήσεων και το Διοίκησης Τουριστικών Επιχειρήσεων και Επιχειρήσεων Φιλοξενίας. Οι φοιτητές μας εξειδικεύονται σε επίπεδο προπτυχιακό και κάνουν και πρακτική σε επιχειρήσεις της περιοχής. Τα μαθήματα της σχολής έχουν έναν σύγχρονο προσανατολισμό, έναν προσανατολισμό στη χρήση σύγχρονων εργαλείων.

Και Μεταπτυχιακό;

Φυσικά. Είμασταν το πρώτο τμήμα στη χώρα όπου είχαμε συνεργασία με Πανεπιστήμια του εξωτερικού για οχτώ ολόκληρα χρόνια, από το 2004 έως το 2012. Έχοντας αυτή την εμπειρία και την αξιολόγηση των συνθηκών και των όρων δουλειάς των ξένων πανεπιστημίων, μόλις επετράπησαν τα αυτοδύναμα προγράμματα σπουδών, είμασταν το πρώτο τμήμα στην Ελλάδα που αξιολογηθήκαμε θετικά και προσφέραμε Μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών. Και φυσικά, παράλληλα με τις υποδομές και το εκπαιδευτικό μας έργο, τρέχουν, τόσο τα ερευνητικά μας προγράμματα, με χρηματοδότηση από εθνικούς ή από ευρωπαϊκούς πόρους, καθώς επίσης και οι επισκέψεις των καθηγητών του τμήματος σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού, από την Ευρώπη και την Αμερική, μέχρι την Ασία, τη Μ. Ανατολή και το Κατάρ!

Γερογιάννης Βασίλης (1)

Μου ανέφερες πριν την σύνδεση της Σχολής με την τοπική κοινωνία…

Ναι. Είναι αυτό που λέμε «εξωστρέφεια». Υπάρχει επαφή των φοιτητών με τοπικές επιχειρήσεις, αλλά και επαφή των επιχειρήσεων με τους φοιτητές, στους χώρους του Ιδρύματος, στα λεγόμενα case studies όπου επιχειρηματίες εξηγούν στους φοιτητές όλα όσα συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Επιπροσθέτως υπάρχει σύνδεση της Σχολής με την Περιφέρεια, τα Επιμελητήρια και με άλλους φορείς.

Τελικά, ποιος κάνει τη διαφορά σε ένα τμήμα, μια Σχολή ή ένα Ίδρυμα σε σχέση με κάποιο άλλο;

Μα, οι άνθρωποι φυσικά. Όλοι οι καθηγητές του τμήματος είναι κάτοχοι διδακτορικών τίτλων, με κριτήρια αξιολόγησης για όλους μας ίδια με αυτά των καθηγητών ενός Πανεπιστημίου. Επίσης, όσον αφορά το δικό μας τμήμα, δεν θα πρέπει να ξεχνάς πως είναι τέτοιο το γνωστικό αντικείμενο που δεν ισχύει στην πράξη η διάκριση τεχνολογικού και θεωρητικού τομέα.

Έχει ξεκινήσει –και πάλι- στην Ελλάδα, μια συζήτηση για το μέλλον της ανώτερης Εκπαίδευσης. Τι πιστεύεις πως πρέπει να γίνει τελικά στον τομέα αυτό, ως άνθρωπος που ζει και αναπνέει μέσα στον συγκεκριμένο χώρο;

Κατ’ αρχήν να ανοίξουν νέες θέσεις εκπαιδευτικού προσωπικού. Να μπει στους χώρους των Ιδρυμάτων νέο επιστημονικό αίμα.

Επίσης να ξεκινήσει μια ουσιαστική συζήτηση και αξιολόγηση ανάμεσα στα Ιδρύματα μιας περιοχής, λόγου χάρη, της Θεσσαλίας, με στόχο να καταστούν ανταγωνιστικά για το μέλλον. Αυτό που χρειάζεται είναι κοινή στρατηγική και συνέργειες. Αυτό που θα ήθελα να δω, ένα όνειρό μου αν θες, είναι ένα Business School στη Θεσσαλία…

Πως θα μπορούσε κάτι τέτοιο να επιτευχθεί, μιας και μου ακούγεται πολύ ενδιαφέρον;

Μέσω της συνέργειας και της συνεργασίας. Μα εμείς ήδη δεν συνεργαζόμαστε σε εκπαιδευτικά, μεταπτυχιακά, προγράμματα με το Ίδρυμα του Βόλου; Γιατί να μην μπορεί να καθοριστεί μια κοινή στρατηγική, η οποία ενδεχομένως να χρειάζεται και συνενώσεις ή συγχωνεύσεις τμημάτων, ώστε να επιτευχθεί το μέγιστο δυνατό αποτέλεσμα, κάτι που τελικά θα δημιουργήσει συγκριτικό πλεονέκτημα για τα Ιδρύματα και τις Σχολές; Ξέρεις, το μοντέλο «κάθε χωριό και τμήμα, κάθε πόλη και Σχολή» είναι πλέον ξεπερασμένο και οπισθοδρομικό. Πλέον η ανάπτυξη έρχεται μέσω της εξειδίκευσης και της έρευνας.

Και γιατί δεν γίνεται κάτι τέτοιο; Ποιος φοβάται;

Οι περισσότεροι φοβούνται τις αλλαγές. Πρώτον, δεν υπάρχει πραγματική πολιτική βούληση, γιατί, δυστυχώς, όλα στην Ελλάδα κινούνται από πάνω προς τα κάτω, και δεύτερον, υπάρχουν τα μικροσυμφέροντα που δεν επιτρέπουν την πραγματική πρόοδο. Δυστυχώς όμως όλα αυτά είναι ξεπερασμένα, αν θέλουμε πραγματικά να κερδίσουμε το στοίχημα της ανάπτυξης.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω