Αρχική » Λάρισα » Ο Αγιόκαμπος των παιδικών μου χρόνων…
ΕΙΚΟΝΕΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ...

Ο Αγιόκαμπος των παιδικών μου χρόνων…

Ο Αγιόκαμπος των παιδικών μου χρόνων…

Γράφει ο Κώστας Λ. Πάνος, Φιλόλογος

Κατά τη δεκαετία του ’60 (και λίγο πριν τελειώσει η περίοδος της επταετίας), από τα τέλη Ιουνίου μέχρι και τις αρχές Σεπτεμβρίου, τα έρημα – κατά τα άλλα- παράλια του νομού μας, από την περιοχή του ξενοδοχείου GoldenBeach μέχρι τα όρια της Κάτω Σωτηρίτσας έσφυζαν από ζωή.

Το χειμώνα δεν υπήρχε ψυχή. Το καλοκαίρι όμως, 3η (ή και 4η) μακρές σειρές από «καλύβες» ιδιότυπα αυτοσχέδια παραπήγματα, με τοίχους από πλατύφυλλα κλαδιά πλατάνων, που κατέληγαν σε διχάλες (όπου στερεώνονταν μια οροφή επίπεδη, με πυκνά κλαδιά, φτέρες και φύλλα, επίσης) γέμιζαν από ανθρώπους κάθε ηλικίας, παππούδες, -αλλά κυρίως γιαγιάδες-, μητέρες νεαρές αλλά και πολλά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, από την νηπιακή μέχρι και τη μετεφηβική και την πρώτη νεανική ηλικία. Οι ώριμοι άνδρες έλειπαν στις εργασίες τους –χειρωνάκτες είτε υπάλληλοι- και έρχονταν στα παράλια μόνον τις Κυριακές (από τα Σαββατόβραδα, μιας και τα Σάββατα ήσαν- και για το Δημόσιο- εργάσιμες ημέρες!).

Πανος Αγιοκαμπος (2)

Ακόμα, οι αισθήσεις και οι μνήμες μου, οι παιδικές, είναι πλήρεις αρωμάτων, χρωμάτων, γεύσεων, φυσικών ήχων. Ο φλοίσβος της θάλασσας ή ο ήχος των κυμάτων τα βράδια, οι κραυγές των γλάρων, η γεύση και τα αρώματα των ζουμερών φρούτων της περιοχής (ροδάκινων, κερασιών, αχλαδιών, μήλων). Η αψιά αίσθηση του ιωδίου του πελάγους, των χρωμάτων από τα ξύλινα σκαριά, το ξεψάριασμα τα χαράματα, το τράβηγμα των διχτυών, τα γρι-γρι με τα πυροφάνια τις νύχτες, τα αστέρια και η Σελήνη ως τα μόνα φώτα όταν είχε καλοκαιρινή ξαστεριά…

Διαβάσματα θερινά, με τη συντροφιά των «Κλασικών Εικονογραφημένων» των εκδόσεων «Ατλαντίς», που μου έφερνε ο πατέρας μου τα Σάββατα από τη Λάρισα, ο προθάλαμος των σοβαρών μου αναγνωσμάτων, αργότερα- και μέχρι σήμερα… Θάλασσα απέραντη, παιχνίδια και κατασκευές με ξεπλυμένα από το αλμυρό νερό λευκασμένα ξύλα, κάστρα από βότσαλα και έγχρωμες πέτρες.

Εποχή αθωότητας αγνότητας και ξεγνοιασιάς. Ταυτόχρονα, όμως, περισυλλογής, όμορφων σκέψεων, εξαιρετικών παιδικών χρόνων για μένα και την αδελφή μου, και αξέχαστων φυσικών γευμάτων, μαγειρεμένων στην ύπαιθρο σε αυτοσχέδιες εστίες, από μεγάλες πέτρες και ξύλα που μαζεύαμε οι ίδιοι…

Πανος Αγιοκαμπος (3)

Μια ανεπανάληπτη εποχή, χωρίς αυτοκίνητα, εξοχικά και πλαστικά είδη. Περίπατοι σε χωματόδρομους τα απογεύματα, θυμάρι και ρίγανη, μικροπωλητές με μουλάρια και γαϊδουράκια, ονειροπολήσεις και σχέδια, κάποιες ματιές στα βιβλία του επόμενου σχολικού έτους, αφελείς παιδικές απορίες, αλλά και τα πρώτα συναισθηματικά σκιρτήματα για τους κάπως μεγαλύτερους. Σχέσεις φιλικές, προσωπικές, συγγενικές, σφυρηλατημένες στο αμόνι του καθημερινού μόχθου για πολλούς φτωχούς αλλά τίμιους, περήφανους και αξιοπρεπείς ανθρώπους- εκείνης της ρομαντικής εποχής- που στα σπίτια τους υπήρχαν μόνον… παγωνιέρες και όχι τηλεοράσεις και ηλεκτρικές συσκευές!

Πανος Αγιοκαμπος (4)

Εικόνες και μνήμες μιας ήρεμης, αισιόδοξης, μετεμφυλιακής Ελλάδας που βίωνε μια ειρηνική περίοδο (ανάμεσα στο 1949 και το 1973) προσπάθειας για ανάπτυξη, συμβίωση και πιο ανθρώπινη ζωή, επουλώνοντας τις εθνικές πληγές με οικογένειες χωρίς άγχος, περιττά κιλά και ανταγωνισμούς υπερτέρησης, όπου όλα είχαν ένα διαφορετικό, αλλά πάντως πιο αυθεντικό  νόημα, και κυρίως βασίλευε η αίσθηση της ανθρώπινης ύπαρξης παντού, αλλά και το ελληνικό καλοκαίρι, στα πιο απλά συστατικά του, τον ήλιο, την καθαρή θάλασσα, το φρέσκο ψάρι, τα νόστιμα φρούτα, τις ανεπιτήδευτες σχέσεις…

* Στη μνήμη του πατέρα μου, Λάμπρου Κ. Πάνου +26.10.2016

SUMMER 2017 MAGAZINE LARISSANET

Επιστροφή επάνω