Συνεντεύξεις » «Βιβλίο που έχει άμεση σχέση με τη φθορά και τον Χρόνο»
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΠΕΡΣΑ ΚΟΥΜΟΥΤΣΗ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ «ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΕΣ ΦΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ ΛΕΨΙΟΥΣ»

«Βιβλίο που έχει άμεση σχέση με τη φθορά και τον Χρόνο»

«Βιβλίο που έχει άμεση σχέση με τη φθορά και τον Χρόνο»

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου

Στη Λάρισα παρουσιάζεται σήμερα Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017, και ώρα 8:00 μ.μ. το νέο μυθιστόρημα της Πέρσας Κουμούτση «ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΕΣ ΦΩΝΕΣ στην οδό Λέψιους».

Η εκδήλωση που διοργανώνεται από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο και το Βιβλιοπωλείο ΚΛΟΥ θα διεξαχθεί στο χώρο του βιβλιοπωλείου (Μ. Αλεξάνδρου 6, Λάρισα).

Η Πέρσα Κουμούτση μιλάει στη larissanet.gr για το μυθιστόρημα που ζωντανεύει το τέλος μιας εμβληματικής εποχής, μιας εποχής λάμψης αλλά και φθοράς του μεταπολεμικού αιγυπτιώτικου ελληνισμού- ενός κόσμου λαμπερού, σχεδόν παραμυθένιου στην επιφάνεια, αλλά σκοτεινού και αβέβαιου στο βάθος του.

Ποια σκέψη σας έσπρωξε στη σύνθεση αυτού του μυθιστορήματος;

Ήθελα να γράψω ένα βιβλίο που είχε άμεση σχέση με τη φθορά και τον Χρόνο. Ο Κ. Π. Καβάφης, όπως έλεγε ο Καζαντζάκης, ήταν ένα πρόσωπο που αντιπροσώπευε τη φθορά, την παρακμή μιας εποχής, ιδίως προς το τέλος της ζωής του, γι’ αυτό ξεκινώ το βιβλίο σχεδόν από το τέλος της ζωής του. Επίσης, είναι ένα πρόσωπο που συμβολίζει την πόλη που περιγράφω, αλλά και το τέλος μιας εμβληματικής εποχής, όπου τοποθετώ την πλοκή. Έπειτα, μελετώντας πιο επισταμένα το έργο του, διαπίστωσα ότι πολλά από τα ποιήματά του αντλούσαν την έμπνευσή τους από τους ίδιους τους ανθρώπους της πόλης με τους οποίους ερχόταν σε επαφή, ντόπιους και ξένους. Αυτή την πτυχή ήθελα να αναδείξω. Τους ανθρώπους γύρω του που αποτέλεσαν «πηγή» έμπνευσης για πολλά από τα ποιήματά του. Γι’ αυτό και οι στίχοι του Καβάφη που συνοδεύουν τις ιστορίες των ηρώων δεν επιλέχθηκαν τυχαία. Κάποιοι αντανακλούν την ψυχογραφία των ηρώων, ενώ κάποιοι άλλοι λειτούργησαν αντίστροφα· ενέπνευσαν, δηλαδή, τις ίδιες τις ιστορίες και τα πρόσωπα που περιγράφω. Οι χαρακτήρες συνεχίζουν τις ζωές τους, ρίχνονται στα πάθη τους, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι όλα γύρω τους αλλάζουν σιγά σιγά, μεταμορφώνονται. Είναι τόσο απορροφημένοι και δοσμένοι στον μικρόκοσμό τους, στις ανάγκες και τις βαθύτερες επιθυμίες τους, που δεν ακούν τους χτύπους του ρολογιού του Χρόνου και της Ιστορίας να χτυπά απειλητικά.

Γιατί αποφεύγετε να αναφέρετε τα πραγματικά ονόματα των ανθρώπων, που τόσο πολύ επηρέασαν τη ζωή στην Αλεξάνδρεια;

Διότι υπάρχει μεγάλη δόση μυθοπλασίας γύρω από τα πρόσωπα αυτά, και τις προσωπικές τους ζωές. Οπότε, αφενός θα τα εξέθετα κι αφετέρου θα τα αδικούσα, σε κάποιον βαθμό, αν χρησιμοποιούσα τα πραγματικά τους ονόματα. Εξάλλου γράφω μυθιστορήματα και όχι ιστορικά βιβλία. Παρόλα αυτά υπάρχουν πρόσωπα που διατηρούν τα πραγματικά τους ονόματα στο βιβλίο.

Πόσο έχετε επηρεαστεί από τον Ναγκίμπ Μαχφούζ, που έχετε μεταφράσει;

Πάρα πολύ. Το ίδιο αυτό βιβλίο έχει πολλά στοιχεία δικά του, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη θεματολογία και τη «διαχείριση» των χαρακτήρων, αλλά και ως προς τη δομή του.

Διακρίνετε συγγένειες ανάμεσα στην αραβική ποίηση και την ελληνική;

Πολλές. Η ποίηση είναι οικουμενική γλώσσα και εκφράζει τις βαθύτερες ανάγκες και τις  επιθυμίες των ανθρώπων που είναι παντού ίδιες. Ο ανθρώπινος πόνος, η απώλεια, η επιθυμία, η πλήρωση ή μη των ονείρων, η απελπισία, η χαρά, η ελπίδα κ.λπ. είναι έννοιες και συναισθήματα που απαντώνται παντού, σε κάθε κουλτούρα, κι όπου γης. Ο άνθρωπος με την οικουμενική του έννοια δεν διαφέρει σημαντικά από τόπο σε τόπο. Επομένως και η ποίησή του αντανακλά αυτή την αλήθεια. Δεν υπάρχουν λοιπόν σημαντικές διαφορές, πόσο μάλλον ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο που βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής, τουλάχιστον, γεωγραφικά.

Από την Αίγυπτο στην Ελλάδα, από την Ελλάδα στη Βόρεια Ευρώπη και ξανά στην Ελλάδα. Τι αποκομίσατε από τις απόπειρες να ριζώσετε κάπου;

Όπως το λέτε, απόπειρα να ριζώσω. Πάντα αναζητούσα έναν τόπο σαν εκείνο της καταγωγής μου, διότι αυτός είναι η μήτρα, μας ακολουθεί παντού ακόμα κι όταν έχουμε φύγει. Χωρίς αυτόν είμαστε εκτεθειμένοι. Ο άνθρωπος θα αναζητά πάντα έναν τόπο πάνω στον οποίο θα πατήσει γερά στα πόδια του, έναν τόπο «καταγωγής». Αν δεν τον βρει, θα συνεχίζει να τον αναζητά. Στη ουσία, όμως, ο τόπος αυτός βρίσκεται μέσα μας. Μόνο όταν συμφιλιωθούμε με τις ζωές μας, τις επιλογές μας, τον βρίσκουμε.

Πώς βλέπετε το ελληνικό μυθιστόρημα σε σχέση με τους ξένους συγγραφείς;

Έχουμε δρόμο να διανύσουμε. Λιγότερο από τα προηγούμενο χρόνια, αλλά υπάρχει. Πρέπει να ξεφύγουμε από τον εγωκεντρισμό μας. Το «εγώ» στην ελληνική λογοτεχνία είναι τεράστιο, δύσκολα ξεφεύγουμε. Ο καθένας αφηγείται τη δική του ιστορία. Και βέβαια συμβαίνει αυτό παντού, αλλά αρκεί μια φορά, όχι διαρκώς.

αλεξανδρινες φωνες

Διαβάστε επίσης: