Αρχική » Συνεντεύξεις » Γ. Τσιαπλές: «Ο έμπορος επιβιώνει από θαύμα…»
"H ΧΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ..."

Γ. Τσιαπλές: «Ο έμπορος επιβιώνει από θαύμα…»

Γ. Τσιαπλές: «Ο έμπορος επιβιώνει από θαύμα…»

O Γιώργος Τσιαπλές είναι έμπορος, πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Λάρισας

“Αυτό χρειάζεται σήμερα η χώρα: ένα κόμμα της λογικής. Δεν χρειάζεται πολιτικές «συντηρητικές» ή «προοδευτικές», αλλά «λογικές» ή «παράλογες»”

Συνέντευξη στον Λευτέρη Παπαστεργίου

Μετά από δώδεκα χρόνια θητείας στο Εμπορικό Σύλλογο Λάρισας, ο πρόεδρός του  Γιώργος Τσιαπλές αποφασίζει να γράψει μόνος του τους «τίτλους τέλους», χωρίς αυτό να σημαίνει πως εγκαταλείπει την συνδικαλιστική του ενασχόληση. Τον καλώ να μου περιγράψει το απόσταγμα αυτής του της πορείας. Να μου μιλήσει για τη χώρα, την οικονομία, το εμπόριο. Γι’ αυτά που κάνουμε «σωστά» και γι’ αυτά που κάνουμε «λάθος». Για αυτά που ονειρεύεται και γι’ αυτά που τον προβληματίζουν. Κάθεται απέναντί μου και ξεκινάμε…

Δώδεκα χρόνια στον Εμπορικό Σύλλογο. Μέλος, Γραμματέας, Πρόεδρος τα τελευταία έξι χρόνια. Γιατί πήρες την απόφαση να σταματήσεις;

Γιατί όλα πρέπει να τελειώνουν κάποτε. Όταν ασχολείσαι με κάτι που αγαπάς, πρέπει να συνειδητοποιείς εγκαίρως πως οφείλεις να δώσεις χώρο σε νέους που θέλουν να προσφέρουν. Άλλωστε ουδείς αναντικατάστατος…

Τι γεύση σου αφήνει αυτή η διαδρομή των δώδεκα ετών; Γλυκιά ή πικρή;

Γλυκιά! Το αγάπησα πολύ όλο αυτό. Επίσης έκανα πολλούς φίλους μέσα από αυτή τη διαδικασία. Έγινε τρόπος ζωής για μένα. Άλλωστε δεν φεύγω από το χώρο. Θα είμαι υποψήφιος για την Ομοσπονδία της Θεσσαλίας.

Γιατί ο συνδικαλισμός έχει μια αρνητική χροιά στο αυτί όσων ακούνε τον συγκεκριμένο όρο;

Αρνητική χροιά υπάρχει συνολικά για όλους όσους δραστηριοποιούνται πολιτικά. Ωστόσο δεν είναι όλοι ίδιοι. Υπάρχουν πολλοί που θέλουν να προσφέρουν. Επιπλέον, η συμμετοχή στα κοινά θα πρέπει να είναι μια διαδικασία «υποχρεωτική», με την έννοια πως δεν θα πρέπει οι άλλοι να αποφασίζουν για σένα. Αρκεί όλα να γίνονται με τρόπο αξιοκρατικό…

Εδώ υστερούμε ως χώρα…

Δεν θα έλεγες πως η αξιοκρατία είναι το χαρακτηριστικό μας…

Γιατί όμως;

Νομίζω πως και από αυτό αναδεικνύεται η ευθύνη της κοινωνίας. Η κοινωνία είναι υπεύθυνη να αναδείξει αυτούς που θεωρεί πως θα την εκπροσωπήσουν καλύτερα, και φυσικά να τους αλλάξει αν αποδειχθεί πως δεν επαρκούν.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην σημερινή κατάσταση;

Ουδέποτε καθίσαμε ως κοινωνία, συνολικά ως χώρα, να στοχεύσουμε στο που θέλουμε να φτάσουμε και με ποιον τρόπο. Ποτέ δεν αξιολογήσαμε τις ανάγκες μας ως χώρα, για να δημιουργήσουμε στελέχη, όρους και προϋποθέσεις, ώστε να το επιτύχουμε. Ξέρεις, στη Φινλανδία, δέκα χρόνια πριν αρχίσει να δραστηριοποιείται η ΝΟΚΙΑ, είχαν δημιουργήσει τμήματα Επικοινωνιών στα Πανεπιστήμια τους. Εμείς εδώ, εξακολουθούμε να βγάζουμε φιλολόγους. Η, δε, επιχειρηματικότητα, δεν τίθεται στο πλαίσιο της ευκαιρίας, αλλά σε αυτό της ανάγκης.

Τι χρειάζεται λοιπόν για να γίνει επανεκκίνηση;

Ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο δράσης. Μείωση της φορολογίας. Ώθηση στη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα, αυτή που αποτελεί κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής οικονομίας. Όλοι μιλάνε για ανάπτυξη. Κανείς όμως δεν μιλάει για την καταγραφή του ποσοστού της «ποιοτικής ανάπτυξης», της ανάπτυξης δηλαδή που θα διαχέεται στο σύνολο της κοινωνίας, παρά μόνο στην «ποσοτική». Ο αγώνας που δίνουμε όλοι στην αγορά είναι απίστευτος. Επιβιώνουμε από θαύμα…

Είσαι αισιόδοξος;

Είμαι εκ φύσεως αισιόδοξος. Ωστόσο η κατάσταση δεν μπορεί να αλλάξει μόνο με ευχολόγια, ούτε να γίνουν κάποια πράγματα μόνα τους.

Γιατί λοιπόν το πολιτικό σύστημα δεν κάνει αυτά που τους υποδεικνύεται, ως επαγγελματίες που ζείτε στο πετσί σας το πρόβλημα;

Έχουμε προσέλθει στους διαλόγους των τελευταίων ετών πάντα με τεκμηριωμένες προτάσεις. Ποτέ δεν εισακουστήκαμε. Τώρα βέβαια έχουν εφεύρει και το άλλοθι της τρόικας. Πάρε για παράδειγμα το ζήτημα με τη λειτουργία των καταστημάτων της Κυριακές. Είδες ποτέ, όλα τα χρόνια που θυμάσαι, να είναι κλειστά τα μαγαζιά του Πλαταμώνα, για παράδειγμα, τις Κυριακές; Τους έχουμε αποδείξει με στοιχεία πως το μέτρο αυτό δεν έχει αυξήσει τους τζίρους, εκεί όπου εφαρμόστηκε. Άλλωστε αν το ζητούσε η κοινωνία, πρώτοι οι έμποροι θα ανταποκρίνονταν. Το πρόβλημα όμως δεν είναι το ωράριο των καταστημάτων, αλλά το γεγονός πως δεν υπάρχουν χρήματα να διαθέσει ο κόσμος. Αυτό που γίνεται είναι για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των πολυεθνικών και όσων εταιρειών δραστηριοποιούνται σε λιμάνια και αεροδρόμια…

Γιατί επιδιώκουν λοιπόν κάτι τέτοιο;

Επειδή θέλουν να αλλάξουν τις συνήθειες του καταναλωτή προς όφελος των πολυεθνικών.

Πολύ «κομμουνιστικό» μου ακούγεται όλο αυτό…

Δεν είναι ζήτημα ιδεολογίας. Είναι ζήτημα λογικής ή μη. Αυτό χρειάζεται σήμερα η χώρα: ένα κόμμα της λογικής. Δεν χρειάζεται πολιτικές «συντηρητικές» ή «προοδευτικές», αλλά «λογικές» ή «παράλογες».

Τι άλλο χρειάζεται;

Σοβαρό θεσμικό πλαίσιο παντού. Είμαστε μια χώρα με δυνατότητες και με πολίτες πολύ εργατικούς. Φιλότιμους και εργατικούς. Μας λείπει όμως το πλαίσιο λειτουργίας. Δες τι συμβαίνει με τους Έλληνες του εξωτερικού, οι οποίοι αναπτύσσουν τα ταλέντα τους σε απόλυτα οργανωμένες κοινωνίες και θα αντιληφθείς τι εννοώ…

Σκέφτηκες ποτέ να φύγεις από την Ελλάδα;

Όχι. Ποτέ. Γουστάρω που είμαι Έλληνας και που ζω στη χώρα αυτή. Θέλω να πάμε μπροστά και είμαι απόλυτα πεπεισμένος πως μπορούμε να το καταφέρουμε με τις δικές μας δυνάμεις.

Θα κατέβαινες για βουλευτής;

Όχι. Μου έχουν γίνει προτάσεις, δυο φορές, μα τις απέρριψα. Άλλωστε δεν έχω πειστεί από κανέναν πως διαθέτει τη λογική λύση. Επιπλέον, θεωρώ πολύ σημαντική την άμεση και καθημερινή επαφή με τον κόσμο. Εγώ, για παράδειγμα, αν ήμουν βουλευτής και η κυβέρνησή μου περνούσε το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων τις Κυριακές, θα είχα παραιτηθεί επί τόπου. Σήμερα οφείλουμε όλοι να συμφωνήσουμε πως είναι αδύνατον με το πάτημα ενός κουμπιού να γυρίσουμε πίσω, στο 2010.

Θα κατέβαινες για Δήμαρχος;

Όχι… (γελάει).

Όνειρό σου;

Να δω τα παιδιά μου ευτυχισμένα. Είναι ότι πολυτιμότερο στη ζωή μου και ένα από τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, ακόμα και τώρα που βιώνουμε μια κρίση, κάτι που έχει ως συνέπεια να κλονίζεται και ο θεσμός της οικογένειας.

Τι είναι αυτό που θαυμάζεις;

Τη γυναίκα μου! Είμαι ευτυχισμένος που είμαστε τόσα χρόνια μαζί. Πρόκειται για μια εξαιρετική επαγγελματία, σύζυγο και μητέρα.

Ποιος είναι ευτυχισμένος άνθρωπος;

Ίσως, αυτός που καταφέρνει να κάνει το χόμπι του, επάγγελμα…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω