Αρχική » Συνεντεύξεις » «Η Λάρισα προσφέρει πολλά…»
Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΕΝΑΝΙΔΗΣ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗ ΝΥΧΤΑ, ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ, ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΗ

«Η Λάρισα προσφέρει πολλά…»

«Η Λάρισα προσφέρει πολλά…»

Υπάρχουν πολλοί και καλοί επαγγελματίες. Στη Λάρισα είμαστε σε άλλο επίπεδο, ακόμα και σε σχέση με την Αθήνα. Προσέχουμε τις λεπτομέρειες, ζορίζουμε τους σερβιτόρους μας, ψάχνουμε πάντα για κάτι καινούργιο. Θέλουμε ο πελάτης να αισθάνεται ευχαριστημένος…”

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Αν δώσεις ραντεβού με κάποιον Λαρισαίο φίλο στο B&B υπάρχει μια πιθανότητα να σε ρωτήσει «που είναι αυτό;». Αν όμως του πεις «ραντεβού στο Λάζαρο», τότε δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να μην ξέρει. Ο Λάζαρος Κενανίδης θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής μιας παλιάς, καλής, ελληνικής ταινίας. Στην εφηβεία κατεβαίνει Αθήνα και πρωτοδουλεύει σερβιτόρος αλλά και μπογιατζής. Ο πατέρας με συνεργείο αυτοκινήτων και ο ίδιος ψάχνεται για να βρει την άκρη. Το 1992 ξεκινάει η «τρέλα» στην στοά Παναγούλη με το «Ελληνικόν». Εκεί που σε λίγο μαζί με το «Γυαλί Καφενέ» υποχρεώνουν όλη την πιάτσα να μετακινηθεί σε ένα μέρος που κανείς δεν πίστευε πως θα μπορούσε να «σηκώσει» τέτοιου είδους μαγαζιά. Είναι τότε που οι μεζέδες αρχίζουν να βγαίνουν συνοδεύοντας το αλκοόλ, για να γίνουν σε λίγα χρόνια το σήμα κατατεθέν της πόλης στη διασκέδαση. Αυτό ακριβώς θα απογειωθεί στην πλατεία του Προφήτη Ηλία, όταν ο Λάζαρος μαζί με τον Δημήτρη Λαμπρονίκο ανοίγουν την περίφημη «Σύνοδο». Εκεί που τα μεσημέρια αποκτούν άλλη διάσταση και ο χρόνος σταματάει μόνο όταν κάποιος αποφασίζει να φύγει από το μαγαζί για το σπίτι του. «Εκεί είχαμε φτάσει στο εικοστό συνοδευτικό για μπύρα και τσίπουρο. Όλοι διαφορετικοί μεζέδες…», μου λέει, κάνοντας μια βουτιά στο παρελθόν. «Εκεί στήνονται πραγματικές κουζίνες και παίρνουν φωτιά τα τηγάνια… Αργότερα θα ανοίξουν και οι ‘Σκιές’ και η πλατεία θα γίνει σημείο αναφορά στη διασκέδαση της πόλης…».

Η Λάρισα χαρακτηρίζεται για τις καλές υπηρεσίες που προσφέρουν τα μαγαζιά της στον χώρο της διασκέδασης

Ναι, είναι αλήθεια. Υπάρχουν πολλοί και καλοί επαγγελματίες. Kαι νέα παιδιά ψαγμένα… Στη Λάρισα είμαστε σε άλλο επίπεδο, ακόμα και σε σχέση με την Αθήνα. Προσέχουμε τις λεπτομέρειες, ζορίζουμε τους σερβιτόρους μας, ψάχνουμε πάντα για κάτι καινούργιο. Θέλουμε ο πελάτης να αισθάνεται ευχαριστημένος. Η Λάρισα προσφέρει πολλά…

Με τον καφέ τι γίνεται;

Ωραία πράγματα. Στήθηκαν εξαιρετικοί χώροι, με πολύ ωραία προϊόντα, που κατάφεραν να μετατρέψουν τον καφέ σε επιστήμη. Πρόσεξαν τις μηχανές, την ποιότητα του καφέ, το σέρβις, τα συνοδευτικά τους και το κόστος. Δικαίως λοιπόν η Λάρισα χαρακτηρίζεται ως η πόλη του καφέ…

Ποια η διαφορά στη «νύχτα», τότε και τώρα;

Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές. Απλά τότε οι άνθρωποι αισθανόταν μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια. Γι’ αυτό και η νύχτα είχε καθημερινότητα. Τότε δεν έπιναν καφέ και διασκέδαζαν και τα μεσημέρια. Υπήρχαν λεφτά… Σήμερα όλα έχουν αλλάξει στον τομέα αυτό. Σκέψου πως δεν υπάρχουν καλά-καλά ούτε ταβέρνες πολλές…

Τώρα που είπες «ταβέρνες», έχεις μια τρέλα με το φαγητό…

Έχω πολλές τρέλες… Και τις πληρώνω! Ξέρεις πως αυτές με οδηγούν και πως πολλές φορές έχω πέσει στα βράχια γι’ αυτές. Εμείς όμως μάθαμε τον κόσμο στη Λάρισα να τρώει με το ποτό του.

Φαγητό ή ποτό λοιπόν;

Γίνεται το ένα χωρίς το άλλο;

Κρασί;

Γουστάρω πολύ. Και το έχω ψάξει πολύ, είτε μέσω της παρέας με οινοποιούς, είτε στη σχολή Λαζαράκη, στην οποία πήγα το 2006, στο WSPC εκεί όπου πηγαίνουν οινοχόοι. Μαγευτική εμπειρία, να δοκιμάζεις δεκάδες κρασιά από όλες τις οινολογικές περιοχές του κόσμου…

Όση ώρα μου μιλάει, ανοίγει και διαφορετικά μπουκάλια κρασί, και ενδιαμέσως θυμόμαστε εικόνες από τη νύχτα μιας διαφορετικής Λάρισας, που έχει χαθεί. Το απόμερο τσιπουράδικο στη Νεράϊδα, όπου συναντούσες μόνο εργάτες και απόμαχους της ζωής, με λιτό και κλασσικό τσιπουρομεζέ, την «Ψάθα» και τον «Κλάρα» και άλλα πολλά στέκια, όλα τους συνώνυμα ενός περασμένου κεφαλαίου.

kenanidis-4Ποιο είναι το όνειρό σου; Τι θα έκανες αν είχες πολλά λεφτά;

Μια ταβέρνα θα ήθελα να κάνω… «Αν είχα όμως πολλά λεφτά, θα ήμουν συγγραφέας…», μου λέει και γελάει.

Ποιους νεκρούς από τον χώρο της τέχνης θα καλούσες σε ένα βραδινό τραπέζι;

Άσε. Τώρα διαβάζω, λίγες σελίδες τη φορά, ένα βιβλίο της Άντγουντ το «Συνομιλώντας με τους νεκρούς». Ιστορίες για τον Μπέκετ, τον Καμύ… Όλους τους μεγάλους… Αν έκανα πάντως ένα τέτοιο τραπέζι, τον Βέγγο και τον Χατζηχρήστο θα καλούσα για να τους γνωρίζω… Εσύ;

Δεν έχει σημασία ποιους θα καλούσα εγώ, πάντως καταλήξαμε πως θα μπορούσαμε να τα πίνουμε μέχρι το πρωί συντροφιά με κάποιον από τους μεγάλους ποιητές.  Φυσικά δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο ίδιος θα καλούσε τους μεγάλους ηθοποιούς. Έγραψα στην αρχή πως και ο ίδιος θα μπορούσε να είναι ένας από αυτούς. Όχι λόγω ταλέντου, αλλά λόγω αυθεντικότητας. Ο Λάζαρος δεν έμεινε ποτέ στους τύπους. Κυνήγησε και κυνηγάει την τρέλα του, ρουφώντας τη ζωή. Ίσως για τον λόγο αυτό μπορεί κανείς να βρει πλέον στο μαγαζί του, Μεξικάνικη και Αμερικάνικη κουζίνα. Να πιει ένα ποτήρι σωστό κρασί και όταν το μάτι ξεφύγει να πέσει πάνω σε έναν πίνακα ζωγραφικής. Δεν ξέρω αν τελικά φτιάξει στο μέλλον και μια ταβέρνα. Αυτό που ξέρω καλά είναι πως όπου και αν βρίσκεται πάλι θα γίνει σημείο αναφοράς…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω