Αρχική » Συνεντεύξεις » «Ζευγάρι και στον μαραθώνιο…»
"ΤΡΕΧΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΜΑΣ ΓΕΜΙΖΕΙ..."

«Ζευγάρι και στον μαραθώνιο…»

«Ζευγάρι και στον μαραθώνιο…»

Μ. Πατσίκας – Ζ. Παμπέρη: Το ζευγάρι των Λαρισαίων που τερμάτισε στον μαραθώνιο της Αθήνας

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Φωτ. Αλέξανδρος Ευθυμιόπουλος

Μάνος Πατσίκας – Ζίνα Παμπέρη. Ζευγάρι στη ζωή, με μια υπέροχη οικογένεια, που συμπληρώνεται από δυο πανέμορφα κοριτσάκια. Ζευγάρι και… στους δρόμους! Με τα μετάλλια του Μαραθωνίου της Αθήνας κρεμασμένα στο στήθος τους, κάθονται απέναντί μου, έτοιμοι να μου διηγηθούν μια συγκλονιστική εμπειρία για λίγους. Πως είναι να τρέχεις σχεδόν πέντε ώρες; Τι αισθάνεσαι; Πως επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο; Με τι θυσίες; Και γιατί το κάνουν τελικά;

Ρωτάω πρώτα την κυρία της παρέας πως ξεκίνησε όλη αυτή η ιστορία τη συμμετοχή της σε έναν Μαραθώνιο. Μου φαίνεται περίεργο ένα νέο εργαζόμενο κορίτσι, με οικογένεια, να καταφέρνει να υπερνικά τόσες δυσκολίες για να πετύχει αυτό που είχε βάλει ως στόχο έναν ολόκληρο χρόνο πριν. «Όλα ξεκίνησαν σαν ένα στοίχημα που έβαλα πρώτα με τον εαυτό μου, όταν με πείραξε κάποια στιγμή ο Μάνος, λέγοντάς μου “πως δεν είμαι ικανή να τρέξω ούτε λίγα μέτρα…”. Τώρα θα δεις… είπα μέσα μου και κάπως έτσι άρχισαν για μένα όλα… Ο Μάνος είναι διαφορετική περίπτωση. Αθλούνταν από παλιά, έκανε πολλά αθλήματα, είχε συμμετάσχει και σε Μαραθώνιους…».

Ο Μάνος παίρνει τον λόγο: «Αλήθεια σου λέει. Και για το “στοίχημα” και για το δικό μου παρελθόν. Ξεκίνησα πιο επαγγελματικό τρέξιμο το 2002 και το 2004 έτρεξα για πρώτη φορά Μαραθώνιο. Φέτος ήταν ο πρώτος Μαραθώνιος που τρέξαμε μαζί, δεύτερος για τη Ζίνα… Ξέρεις εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες».

Τι χρειάζεται να διαθέτει κάποιος για να καταφέρει τον τερματισμό σε έναν Μαραθώνιο;

«Θέληση», μου λένε σχεδόν με μια φωνή και οι δυο. «Και προετοιμασία συστηματική». «Θα πρέπει να διαθέτεις ψυχή», λέει η Ζίνα και συνεχίζει: «Δεν πρέπει να το βάλεις κάτω. Την ώρα που οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν και νιώθεις το σώμα σου να φτάνει στα όριά του, τότε πρέπει να συνεχίσεις. Είναι εκείνη ακριβώς η ώρα που τρέχεις με την ψυχή και όχι με τα πόδια. Είναι εκείνη η στιγμή που ξεπερνάς τον εαυτό σου…».

Αυτό αποτελεί και ένα μάθημα ζωής; Αποτελεί μια μέθοδο αντιμετώπισης όλων των προβλημάτων;

Σίγουρα. Όταν καταφέρνεις κάτι τέτοιο, γιατί να μην μπορείς να καταφέρεις οτιδήποτε άλλο;

Τι θυσίες απαιτούνται για κάτι τέτοιο;

Εμείς δεν είμαστε επαγγελματίες, όπως σου είπαμε. Κάνουμε την προετοιμασία μας όμως μεθοδικά. Ξέρεις, υπάρχουν στιγμές, μια Κυριακή για παράδειγμα, που όταν οι άλλοι γυρνάνε από διασκέδαση, εμείς ξεκινάμε την προπόνησή μας. Το κάνουμε όμως πρωτίστως γιατί αυτό μας γεμίζει. Μας διασκεδάζει και φυσικά είναι και αγχολυτικό!

Είναι άθλημα μοναχικό;

Ο καθένας τρέχει μόνος του, αλλά αν θέλει κανείς να ξεκινήσει να τρέχει μεγάλες αποστάσεις, θα πρέπει να γίνει μέλος μιας ευρύτερης ομάδας. Εκεί μέσα μαθαίνει, εκεί αντιμετωπίζει όλες τις δυσκολίες με πιο έμπειρους αθλητές, από κει παίρνει κουράγιο. Εμείς στη Λάρισα είμαστε τυχεροί γιατί ο Σύλλογος των Λαρισαίων Μαραθωνοδρόμων είναι από τους πιο δραστήριους, από τους πιο σημαντικούς στη χώρα. Σκέψου πως κατεβήκαμε στον πρόσφατο Μαραθώνιο της Αθήνας, τρέξαμε και τερμάτισαν 150 μέλη από τα 220 συνολικά.

patsikas-pamperi-2«Δεν πρέπει να το βάλεις κάτω. Την ώρα που οι δυνάμεις σου σε εγκαταλείπουν και νιώθεις το σώμα σου να φτάνει στα όριά του, τότε πρέπει να συνεχίσεις. Είναι εκείνη ακριβώς η ώρα που τρέχεις με την ψυχή και όχι με τα πόδια. Είναι εκείνη η στιγμή που ξεπερνάς τον εαυτό σου…»

Ποιος ήταν ο χρόνος που κάνατε για να ολοκληρώσετε τη διαδρομή;

«Tέσσερις ώρες και 38 λεπτά για τη Ζίνα και 4 ώρες και 36 λεπτά για μένα», λέει ο Μάνος και την κοιτάζει με περηφάνια. «Έκανε 20 λεπτά καλύτερο χρόνο από τον περσινό της», συμπληρώνει και χαμογελά.

«Και ποια η διαφορά ανάμεσα στον άντρα δρομέα και στη γυναίκα;», ρωτάω τη Ζίνα.

Οι άντρες είναι πιο ενθουσιώδεις. Πιο «ορμητικοί». Οι γυναίκες πάμε περισσότερο με τακτική και σύστημα.

Περίπου όπως και στη ζωή;

«Θα μπορούσες να το πεις», μου λέει και χαμογελάει…

Πείτε μου κάτι τελευταίο. Γιατί είναι τόσο σημαντικός ο Μαραθώνιος της Αθήνας;

«Μαραθώνιοι γίνονται παντού στον κόσμο, και ίσως και κάθε μέρα», μου λέει ο Μάνος. «Ωστόσο ο δικός μας Μαραθώνιος κουβαλάει το ιστορικό φορτίο της συναδέλφωσης των λαών. Αυτό είναι κάτι που το βλέπεις στη συμπεριφορά όλων των δρομέων, ανεξαρτήτως εθνικότητας, που παίρνουν μέρος. Είναι κάτι ανεπανάληπτο…».

Θα τρέξετε και του χρόνου;

Ναι. Να είμαστε καλά και θα τρέξουμε. Ξέρεις, τις στιγμές που το σώμα σου λυγίζει, λες μέσα σου «κάνε υπομονή θα τερματίσεις και δεν θα σε βάλω ξανά σε μια τέτοια δοκιμασία. Και μόλις τερματίσεις και περάσει λίγος χρόνος λες “πάμε πάλι από την αρχή…”».

Τους αφήνω να συνεχίσουν τα δικά τους. Φεύγοντας σκέφτομαι πόσο διαφορετικοί είναι οι άνθρωποι που θέτουν συγκεκριμένους στόχους και τους πετυχαίνουν από εκείνους που απλά συμμετέχουν ως παρατηρητές. Δεν ξέρω γιατί, αλλά κάποιοι πολιτικοί μου έρχονται στο νου…

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω