Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Αντισώματα…

Αντισώματα…

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Κυκλοφόρησε πρόσφατα, από τις εκδόσεις Πόλις, το βιβλίο του Γ.Β. Δερτιλή «Επτά πόλεμοι, Τέσσερις εμφύλιοι, Επτά πτωχεύσεις», μέσα στο οποίο ο συγγραφέας περιγράφει την ιστορία του ελληνικού κράτους από το 1821 μέχρι το 2016. Γιατί δεν διδασκόμαστε από το παρελθόν; Αν είχαμε κατανοήσει γιατί οδηγηθήκαμε στον πρώτο εμφύλιο ή στην έκτη χρεοκοπία, θα είχαμε αποφύγει τα επόμενα;

Ο ίδιος ο συγγραφέας, σε ένα σημείο του βιβλίου του, γράφει:

«Η Ιστορία σπανίως διδάσκει και ουδέποτε επαναλαμβάνεται. Δίνει την εντύπωση ότι επαναλαμβάνεται, αλλά κρύβει ειρωνικά την έκπληξη. Την Ιστορία την πλάθουν οι άνθρωποι με τις ιδέες και τις πράξεις τους, η Φύση με τις δικές της δυνάμεις και το Σύμπαν, που παίζει το δικό του ανεξιχνίαστο παιχνίδι. Οι άνθρωποι προσπαθούν κάτι να καταλάβουν από το παίγνιο του Σύμπαντος, μάλλον ματαίως· προσπαθούν να δαμάσουν τη Φύση του δικού τους, γήινου κόσμου, με αποτελέσματα ασήμαντα και ενίοτε απειλητικά· και όσοι κάτι μαθαίνουν από την Ιστορία προσπαθούν να αποφύγουν τα σφάλματα του παρελθόντος».

Το παραπάνω απόσπασμα, μου ήρθε στο νου, ευρισκόμενος στην εκδήλωση που οργάνωσε στη Λάρισα, το βράδυ της Δευτέρας, ο Όμιλος Προβληματισμού του Ευάγγελου Βενιζέλου. Παρατηρώντας το ηλικιωμένο, κατά τη συντριπτική του πλειοψηφία, ακροατήριο και έχοντας προηγηθεί μια συνομιλία μου με τον Χρήστο Χωμενίδη, άκουσα κάποια στιγμή, τον πρόεδρο του ΘΕΣγάλα Θανάση Βακάλη, να επισημαίνει, τελειώνοντας την δική του παρέμβαση:

«Δεν μπορούμε πλέον να καθόμαστε απαθείς, θεωρώντας ότι η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη. Όλοι οι πολίτες που συμμετέχουμε ή μπορούμε να συμμετέχουμε, ο καθένας από το μετερίζι του, στη δημιουργία νέων δεδομένων, πρέπει να αποδεχτούμε τον ρόλο μας και να δράσουμε. Καμία ανατροπή δεν γίνεται νομοτελειακά. Πρέπει να αναλάβουμε δράση η οποία δεν μπορεί πια να είναι μόνο θεωρητική. Πρέπει να συμμετέχουμε, να προτείνουμε, να διεκδικούμε και τελικά να βρισκόμαστε στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας…»

Στη χώρα μαζεύονται, μαύρα, απειλητικά σύννεφα. Η διαδικασία απομυθοποίησης των ανεδαφικών και ψευτοδημαγωγικών υποσχέσεων υπό τον λαϊκίστικο αριστερό μανδύα, είναι μια διαδικασία αργή, που σαν άλλο ναρκωτικό κυλάει στις φλέβες της κοινωνίας, προκαλώντας αλλεργικές αντιδράσεις, χωρίς κανείς να μπορεί να προβλέψει τι συμπτώματα θα εκδηλώσει. Οι κοινωνικές διεργασίες δεν είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού. Πως και πότε θα εκδηλωθούν; Κανείς δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα. Το πλέον σίγουρο είναι όμως πως ο οργανισμός χρειάζεται αντισώματα. Και αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα από την ανάληψη δράσης των υγειών κυττάρων προς μια κατεύθυνση δημιουργικότητας. Ο δρόμος θα είναι μακρύς και δύσκολος. Όπως γράφει όμως κι ο Δερτιλής, «την Ιστορία την πλάθουν οι άνθρωποι με τις ιδέες και τις πράξεις τους…»

Υπογείως στην έντυπη larissanet

Επιστροφή επάνω