Αρχική » Απόψεις » Παπαστεργίου Λ. » Χαρτόκουτο… Του Λευτέρη Παπαστεργίου
ΟΙ ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΣΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ

Χαρτόκουτο… Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Χαρτόκουτο… Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Βράδυ Τετάρτης. Το δημοσίευμα του Reuters, επικαλούμενο αξιωματούχο της Αστυνομίας, ανησυχητικό: «Σε κλείσιμο των συνόρων της σε ότι αφορά την διέλευση των προσφύγων προχώρησε και η ΠΓΔΜ μετά την Σλοβενία, την Κροατία και τη Σερβία..» Αποτέλεσμα; Η λεγόμενη «βαλκανική οδός» έχει πλέον κλείσει εντελώς, κάτι που σημαίνει πως χιλιάδες μετανάστες έχουν εγκλωβιστεί στο ελληνικός έδαφος στα σύνορα με την ΠΓΔΜ.

Το μυαλό μου μένει κολλημένο σε μια φωτογραφία που έχει εντυπωθεί μέσα του και δεν λέει να φύγει με τίποτα: ένα μωράκι με εκπληκτικά, γουρλωμένα, μάτια τα οποία κοιτούν με απορία τον φωτογραφικό φακό του Ισπανού φωτογράφου Αστοργκάνο Ρομπέρ, που βρίσκεται στην Ειδομένη, έχει βρει ως προσωρινή κατοικία του ένα χαρτόκουτο. Εκεί, μέσα στο χαρτόκουτο, ανάμεσα σε λιγοστά παιχνίδια, ο μικρός περνάει μερικές από τις πρώτες στιγμές της ζωής του χωρίς να μπορεί να αντιληφθεί τι ακριβώς συμβαίνει. Το χαρτόκουτο στέκει πάνω στις λάσπες και όταν πέφτει το σκοτάδι και αγριεύει η βροχή, προφανώς ο μικρούλης «χώνεται» σε κάποια αγκαλιά για να προστατευτεί από τον καιρό, που δεν υπολογίζει ούτε ανθρώπινα δράματα, ούτε πονεμένες ιστορίες.

χαρτόκουτο

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που δημοσιοποιεί το κέντρο Συντονισμού των ροών των προσφύγων, μετά από τρία εικοσιτετράωρα που τα σύνορα στην Ειδομένη παραμένουν κλειστά, ο αριθμός των προσφύγων και των μεταναστών που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, ανέρχονται σε 36.000 άτομα! Τριάντα έξι χιλιάδες άνθρωποι, διάσπαρτοι την ελληνική επικράτεια, χωρίς τα στοιχειώδη για την προφύλαξή και την τροφή τους, και χωρίς καμία δίοδο για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς το άγνωστο περιμένουν να βρουν λύση σε ένα πρόβλημα το οποίο όμως δεν μπορούμε να λύσουμε εμείς.

Το πρωί της ίδιας μέρας, ο δήμαρχος Λαρισαίων μου παραχωρεί την συνέντευξη που μπορείτε να διαβάσετε στο φύλλο της εφημερίδας που κρατάτε στα χέρια σας. Ο Καλογιάννης μιλάει με περηφάνια όταν μου εξιστορεί το πόσοι Λαρισαίοι εθελοντές έχουν αναγάγει την υπόθεση αυτή σε προσωπική τους υπόθεση. «Αυτές είναι οι καλές μέρες της Λάρισας», μου λέει, ενώ τα ίδια μηνύματα μου έρχονται και από την Μητρόπολη.

Το μεσημέρι συναντώ τον Γιάννη Καντώνια. Ο ίδιος σε συνεννόηση με την οικογένεια δεν αποφασίζει απλά να παραχωρήσει την έκταση του παλιού εργοστασίου της ROCA, με στόχο την φιλοξενία των ανθρώπων αυτών, αλλά να στηρίξει και οικονομικά τις απαιτούμενες επισκευές. «Η υπόθεση αυτή μας ξεπερνά. Δεν είναι δυνατόν χιλιάδες άνθρωποι να βρίσκονται στη μέση του πουθενά κι εμείς να κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Παραχωρήσαμε τον χώρο δωρεάν, αναλαμβάνουμε και την φύλαξη του χώρου καθώς και ότι άλλο χρειαστεί. Πάνω απ’ όλα είμαστε άνθρωποι…», μου λέει φέρνοντας μου στο νου τον αείμνηστο Στέλιο, ο οποίος σε κάτι τέτοιες περιστάσεις τραβούσε μπροστά δείχνοντας τον δρόμο.

Αυτό που συμβαίνει στη Λάρισα το συναντά κανείς σε πολλά μέρη της χώρας. Γιαγιάδες ταΐζουν και νανουρίζουν τα προσφυγόπουλα σα να είναι εγγόνια τους, γυναίκες βάζουν στην κατσαρόλα περισσότερες μερίδες φαγητού, οικογένειες δίνουν από το υστέρημά τους για να εφοδιάσουν, ανθρώπους άγνωστους, με τα απαραίτητα. Χέρια απλώνονται, χέρια δίνουν, χέρια παραλαμβάνουν. Τοπικές κοινωνίες ενεργοποιούνται και δείχνουν πως παρά την διαλυτική κρίση που χτυπάει την Ελλάδα έξι χρόνια τώρα, η ανθρωπιά δεν έχει πεθάνει.

Υπάρχει όμως και η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Τα κυκλώματα που εκμεταλλεύονται τους ανθρώπους αυτούς, τάζοντας τους ψεύτικα ταξίδια μόνο και μόνο για να τους αποσπάσουν όσα χρήματα διαθέτουν. Τους «ανθρώπους» εκείνους που χρεώνουν τη φόρτιση των κινητών ή που πουλάνε τα μπουκαλάκια το νερό σε εξωφρενικές τιμές. Τους τύπους εκείνους που πήραν τα τρακτέρ και όργωσαν μια έκταση μόνο και μόνο για να αποκλείσουν το ενδεχόμενο φιλοξενίας ή τους άλλους που πέταξαν κεφάλια γουρουνιών σε αντίστοιχη έκταση. Κι αυτά, όλα, στην ίδια χώρα…

Δυο όψεις μιας χώρας που δεν της έφτανε το δράμα το δικό της αλλά που ήρθε η μοίρα να το παντρέψει με άλλο, πολύ πιο σκληρό, πολύ πιο οδυνηρό. Ο μικρούλης στο χαρτόκουτο της Ειδομένης είναι σίγουρο πως δεν γνωρίζει τίποτα απ’ όλα τα παραπάνω. Αν δεν του συμβεί το κακό, αν ξεπεράσει τις κακουχίες και καταφέρει να φτάσει κάπου ζεστά, ίσως κάποτε, μετά από χρόνια πολλά, να του διηγηθούν όλα όσα του έτυχαν χωρίς να ευθύνεται. Μέχρι τότε, πέρα από τις πολιτικές αναλύσεις, τους γεωστρατηγικούς υπολογισμούς, τα παιχνίδια εξουσίας, δύναμης και τακτικής, τα ατελείωτα χρήματα που θα δοθούν σε ΜΚΟ για να καταλήξουν σε τσέπες «γνωστές-άγνωστες», τις απευθείας αναθέσεις με τις οποίες κάποιοι σφύριξαν ήδη την έναρξη του «πάρτι», και τις εσωτερικές πολιτικές κόντρες που θυμίζουν το τσίρκο προηγούμενων δεκαετιών, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας το χαρτόκουτο της Ειδομένης. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι…

 

Email: lpapastergiou@larissanet.gr

Twitter: Lpapastergiou

Επιστροφή επάνω