Αρχική » Λάρισα » Let’ s try all together…
ΓΡΑΦΕΙΟ ΝΕΟΤΗΤΑΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΑΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

Let’ s try all together…

Let’ s try all together…

Σε μια συζήτηση με φοιτητές πριν λίγες μέρες διέκρινα ένα ενδιαφέρον για να ψάξουν τα παιδιά ποια είναι η Εκκλησία και τι εκφράζει, ποιος είναι ο λόγος του Χριστού και γιατί αυτός ο λόγος ήταν, είναι και θα είναι επίκαιρος.

Ήλθε στο μυαλό μου τότε ένα άρθρο το οποίο είχα διαβάσει σε μία αντίστοιχη συζήτηση η οποία είχε γίνει σε ένα σχολείο, με μαθητές όμως. Επιφυλάξεις-κατηγορίες-προβληματισμούς για την Εκκλησία. Τα οικονομικά σκάνδαλα, η περιουσία, τα χρυσά στα άμφια των επισκόπων, η γλώσσα, αναπαραγωγές στερεοτύπων των μεγάλων, της τηλεόρασης και των ΜΜΕ, όλα ως δικαιολογίες γιατί η Εκκλησία δεν μπορεί να αγγίξει τη νέα γενιά.

Έκανα αμέσως τη σύγκριση. Παιδιά που μεγαλώνουν σ’ ένα ας το πούμε εκκλησιαστικό περιβάλλον και παιδιά που δεν βρέθηκε κάποιος μέσα από την οικογένεια τους να τους μιλήσει για την Εκκλησία.

Πρώτη μου αντίδραση αυθόρμητα με κάνει να θέλω να πω ότι δεν φταίνε τα παιδιά. Από την μία πλευρά θαύμαζα τους φοιτητές που είχαν απορίες, που κατέθεταν την άποψη τους, που ήξεραν περισσότερα και από μένα σε μερικά θέματα, που είχαν πάντως μία ζωηρή διάθεση που γινόταν αρκετές φορές και αγωνία. Από την άλλη αναρωτήθηκα δεν βρέθηκε ποτέ ένας γονιός, ένας παππούς και μία γιαγιά να πει στο παιδί ένα ζεστό λόγο για την πίστη μας την Αγία.

Κατέληξα σε μερικά συμπεράσματα: πώς φταίμε εμείς οι παπάδες που δεν είμαστε αυτό που θα έπρεπε, φταίνε οι γονείς που μεταφέρουν τις προκαταλήψεις τους, την αδιαφορία τους για τις αξίες με τις οποίες θα έπρεπε να μεγαλώνουν τα παιδιά τους, ακόμη και για την απουσία τους από τη ζωή τους, που κάνει τα παιδιά να μην συζητούν στα σπίτια τους για το τι είναι σωστό και τι λάθος. Φταίει η τηλεόραση και το internet , που παίζουν τα παιχνίδια τους κάνοντας τα παιδιά να μην έχουν προσωπική άποψη, αλλά όντας ευκολόπιστα, να σαρώνουν τα πάντα για να δικαιολογήσουν την αδιαφορία τους. Φταίει το σχολείο, οι θεολόγοι που δίνουν γνώσεις, αλλά όχι ζεστασιά, που δεν ζούνε οι ίδιοι τη ζωή της Εκκλησίας με χαρά, για να βγάλουν αυτή τη χαρά στη ζωή των μαθητών τους.

Ένα φαινόμενο σημαδεύει πλέον την εποχή μας. Έχουμε εκχωρήσει τις ευθύνες μας στους άλλους και συνεχίζουμε αμέριμνοι τα προγράμματά μας, τις ζωές μας, δικαιολογούμε τον εαυτό μας για τα λάθη, τις αποτυχίες, τις αμαρτίες μας, ακόμη και έναντι του Θεού είμαστε «εντάξει», δεν φταίμε σε τίποτα. Κι Εκείνος είναι «υποχρεωμένος» να αποδεχθεί τις δικαιολογίες μας, γιατί ο Θεός είναι αγάπη.

Αν δεν αναλάβουμε την ευθύνη να πάρουμε απόφαση τι είναι για μας ο Θεός, τι ο εαυτός μας, τι ο κόσμος, δεν θα βρούμε ανάπαυση. Αν για όλα πάντα θα φταίνε οι άλλοι (και όντως φταίνε σε πολλά), τότε θα παραμένουμε «δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι ταυτόχρονα», αποχαυνωμένοι και ευχαριστημένοι που έχουμε δικαιολογία για να συνεχίζουμε να ζούμε όπως ζούμε και να ονειρευόμαστε ότι θα επανέλθει κάποτε το υπερκαταναλωτικό όνειρό μας.

Ας κάνουμε λοιπόν όλοι ένα μεγάλο βήμα. Ας θέσουμε ξανά προτεραιότητες και στόχους στη ζωή μας. Ας μην αφήσουμε την οιαδήποτε κρίση να ισοπεδώσει τα πάντα. Ας πάρουμε την απόφαση να κοινωνήσουμε τον Χριστό μας και να γίνουμε ιεραπόστολοι σε όσους πραγματικά αναζητούν από κάπου να πιαστούν. Όλοι μαζί μπορούμε… let’s try all together!!!

π. Ιγνάτιος

Επιστροφή επάνω