Απόψεις » Γουλούλης Σ. » «Βασιλιάς» χωρίς τίτλο… *
ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΝΕΒΗ;

«Βασιλιάς» χωρίς τίτλο… *

«Βασιλιάς» χωρίς τίτλο… *

Σταύρος Γουλούλης
Στο τρίτομο βιβλίο Βασιλεύς Κωνσταντίνος, Χωρίς τίτλο [Έκδοση: “Το Βήμα”, 23/11/2015, 30/11, 07/12], απομνημονεύματα του πρώην βασιλέα της Ελλάδος [Τυπικά: 1964-1973/1974. Κανονικά: 1964-1967] καλύπτεται πρωτίστως μία όζουσα δεκαετία στην εξέλιξη του ελληνικού κράτους.

Πλην όμως δεν πείθει πολλούς. «Γιατί τώρα;», λέγεται, που η Ελλάδα πνέει τα λοίσθια; Βγήκαν και δημοσιογράφοι και τον περιέλουσαν όπως αυτοί ξέρουν να διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, πατώντας τα πλήκτρα του θυμικού της. Παλιά μου τέχνη! Από μικρός θυμάμαι τι μυθολογία περιέλουζε αυτούς τους βασιλιάδες! Γράφηκαν πολλά γι’αυτόν ειδικά, αλλά ένα βιβλίο το 1974, παραμονές του δημοψηφίσματος για τη βασιλεία [08/12], έβγαλε πολλά λεφτά. Βιβλίο δημοσιογράφου [Κ.Δ.] -και πράκτορα της ΚΥΠ. Τέτοιο ώστε να φουσκώνει μετά ότι αυτός κυρίως έδιωξε(!) τη βασιλεία από την Ελλάδα. Όπου, λέγεται, είσαι ό,τι δηλώνεις. Προφανώς και να δημιουργείς εθνική Ιστορία…!!

Προφανώς, δεν μου αρέσει, ως άνθρωπο και ως επιστήμονα, να ρίχνουν τα βάρη σε έναν αποδιοπομπαίο. Έτσι κρύβονται οι πραγματικές ατιμίες. Δεν κάνει καλό και στο όλο πολιτικό-κοινωνικό σύστημα.

Ο Κωνσταντίνος όφειλε, επομένως, να το είχε κάνει αυτό προ καιρού. Για την Ιστορία, τον εαυτό του. Για τη δυναστεία που ταυτίσθηκε όχι μόνο με την μείωση αλλά και την αύξηση της Ελλάδας επί π.110 χρόνια (1864-1973). Η αφήγησή του, βέβαια, είναι υποκειμενική από ένα σημείο και πέρα, αν και σεβαστή. Την αυτοδικαίωση είναι φυσικό να θέλει στην αυτοβιογραφία του οποιοσδήποτε πολιτικός, άνθρωπος της δημοσιότητας. Παρόλον που δεν διεισδύει πίσω από τα γεγονότα, δεν γράφει Ιστορία.

Μερικές εντυπώσεις που αποκόμισα από έναν ρέοντα, ειλικρινή λόγο. Πιστεύει ότι έκανε ό,τι μπορούσε σε μία πολύ δύσκολη εποχή, με ανίκανους, ιδιόρρυθμους, υποκριτές έως κακόβουλους συνεργάτες και αντιπάλους. Οπότε έχει ηθικό ανάστημα έναντι του πολιτικού μας συστήματος. Τον στενοχωρεί που είχε τόσα προσόντα, προσεγμένη παιδεία, τους καλύτερους δασκάλους, ξένες γλώσσες, διεθνείς γνωριμίες, ολυμπιακά μετάλλια, κτλ. και δεν κυβέρνησε. Διακατέχεται, δικαιολογημένα ασφαλώς, από πικρία γιατί ήταν ο μόνος που έχασε τα πάντα, ενώ έκανε το παν να αποφύγει αιματοχυσίες, να διώξει τη χούντα με όπλα, όχι όπως κάποιοι αντιστασιακοί με λόγια, που μετά τα ‘αξιοποίησαν’.

Πολλά τα προσόντα του, αλλά τώρα αφήνει αδιάφορη την πλειοψηφία. Δεν μετράς αν είσαι κολλημένος ακόμη στον ιδανικό προορισμό σου πριν ακόμη γεννηθείς! Αν δει όμως κανείς προσεκτικά τα γεγονότα, θα παρατηρήσει ότι τον πολέμησαν αντίπαλοι, αλλά τον έδιωξαν δικοί του. Τρεις φορές, Δεκέμβριο ’67, καλοκαίρι ’73, και Δεκέμβριο ’74. Αυτό το ιστορικό παράδοξο όμως εξηγείται ιστορικά, πέρα από την ανικανότητα ή υπουλότητα ορισμένων, όπως πιστεύει. Οι Έλληνες βασιλόφρονες, ο απλός λαός, δεν βίωναν το δυτικό μοντέλο βασιλείας, το γερμανικό κληρονομικό, που το έκοψε βίαια η γαλλική επανάσταση. Το βυζαντινό (ρωμαϊκό), στην ουσία ένα αφήγημα ανακατεμένο με μεσσιανισμό, άρα απαιτητικό, έδιωχνε συνήθως βασιλείς, τερμάτιζε δυναστείες. Πέραν αυτού είχε να κάνει με αετονύχηδες της πολιτικής, νηστικούς κεραμιδόγατους. Χαζοί ήταν! Αντί για τη βασιλική δυναστεία, ανέδειξαν τη δική τους φαμίλια! Συν νέα τζάκια. Ήταν πολλά τα λεφτά στην πιο δωρεάν περίοδο της ιστορίας μας (1974/1981 κ.ε.). Ιδίως αν τους συμβούλευαν οι κυβερνήτες του κόσμου, όσοι θέλουν και την Ελλάδα αβασίλευτη και όλον τον κόσμο. [Ή και οι δικοί μας τους το πρότειναν]. Κάτι που ο συγγραφέας το ξεπερνά…

Οι βασιλείς της Ελλάδος αποδείχθηκαν γυμνοί. Από πραγματικούς φίλους. Έτσι θέρισαν, όπως επανεμφανίσθηκαν το 1946 κάτω από φοβερές συνθήκες, εμφύλιο, ξεριζωμούς, εκτελέσεις… Στο μεταξύ, βρε παιδί μου, ένας τους δεν πήρε μια ελληνίδα σύζυγο! [Εκτός από τον άτυχο Αλέξανδρο Α΄ (1917-1920) που παντρεύτηκε την Ασπασία Μάνου.] Αυτό το συνειδητοποιεί ο συγγραφέας κάπου, και φαίνεται να τον απασχολεί η μεγάλη ελληνίδα σταρ, απόλυτα επικοινωνιακή, ότι θα του ήταν ταμάμ μια ατσίδα γι’ αυτόν τον ψηλό, αν… Ακόμη, όλοι σπούδαζαν στρατιωτικά, κι ο Κωνσταντίνος. Οπότε σαν να τον προβληματίζει που δεν τον άφησαν να σπουδάσει νομικά.

Υπάρχει τρόπος, όμως, όλη αυτή την έλλειψη επικοινωνίας να την απαλύνει, πέρα από τα ταξίδια του σε νησιά και εξωκλήσια και τα ‘γελάκια’ με τον κόσμο. Με την πλήρη δημοσιοποίηση των αρχείων του. Όλα, από συστάσεως βασιλείας. Η ίδρυση ενός σχετικού ιδρύματος κάπου -στο Τατόι;- θα βοηθούσε. Έτσι θα φαινόταν τι πραγματικά συνέβη, κι όχι να ωραιοποιούνται τα πράγματα, κάτι που έχει αποτέλεσμα οι αντίπαλοι να τον χτυπούν ακόμη και ύπουλα.

Συμφέροντα εκπροσωπούν, που όπως απέδειξε η Ιστορία δεν ήθελαν στο διάβα τους όχι βασιλιά αλλά ούτε και Πρόεδρο με φωνή. Συναφές ζήτημα είναι το να επιστρέψει στην Ελλάδα τα κειμήλια που πήρε στο εξωτερικό. Είναι δικά του, αλλά είναι και εθνική περιουσία. Όμως αν τον φτύνουν και σ’αυτά ακόμη, μπορεί και στο Λονδίνο. Γενικά ο Κωνσταντίνος, ένας international man, θα βρει τρόπους πως θέλει να βοηθήσει τα ελληνικά πράγματα, και καθημερινώς και διπλωματικώς. Μόνον έτσι θα αποδειχθεί de facto …βασιλιάς, σαν κάθε καλός άνθρωπος, στο μετερίζι του. Αν κάποιος θέλει και να τον αγαπούν και να τον ψηφίζουν, πρέπει να κάνει και θυσίες. Πρώτα ας αφήσει την καλή γνώμη περί του εαυτού του, την εξιδανίκευση, στους επιστήμονες, που θα κρίνουν κι αυτόν και όλους. Έτσι θα ελεγθεί το μεταπολεμικό υπερκριτικό αντιβασιλικό αφήγημα.

 

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

Διαβάστε επίσης: