Αρχική » Λάρισα » Ρεκόρ λουκέτων στη Λάρισα
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ

Ρεκόρ λουκέτων στη Λάρισα

Ρεκόρ λουκέτων στη Λάρισα

Σημαντικά και εξόχως αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που καταγράφει το Επιμελητήριο Λάρισας και τα οποία έχουν να κάνουν με τον αριθμό ρεκόρ των λουκέτων στις τοπικές επιχειρήσεις κατά το έτος 2014 που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί.

Και μόνο το γεγονός ότι οι διαγραφές επιχειρήσεων είναι σχεδόν τετραπλάσιες σε σχέση με το 2013 (353 έναντι 93) αποδεικνύει ότι η αποσάθρωση της τοπικής αγοράς συνεχίζεται, ενώ αυτό έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις τόσο σε ότι αφορά τον οικονομικό κύκλο, όσο και την ανεργία.

Άλλωστε όταν κλείνει μια επιχείρηση είναι σχεδόν βέβαιο ότι πίσω αφήνονται χρέη προς προμηθευτές και άλλους συναλλασσόμενους, ενώ ο ιδιοκτήτης αν δεν προχωρήσει σε μια νέα επιχειρηματική κίνηση οδηγείται στην ανεργία μαζί με τους εργαζομένους που πιθανόν απασχολούσε κατά το παρελθόν.

Όλο αυτό το σκηνικό, όπως δείχνουν και τα νούμερα, αποδεικνύει πως η οικονομική κρίση – σε συνθήκες πραγματικής οικονομίας – βαθαίνει ακόμη περισσότερο, ενώ η όλη κατάσταση είναι σε πλήρη αντιδιαστολή με τα σήματα που εκπέμπει η κυβέρνηση για εκκίνηση της ανάπτυξης κλπ.

Από την άλλη, όμως, όλο αυτό το σκηνικό μπορεί και πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία για αναδιάταξη δυνάμεων και εκκίνηση προσπαθειών που θα οδηγήσουν στην επόμενη ημέρα και για την τοπική οικονομία.

Άλλωστε, όλα δεν ήταν καλώς καμωμένα κατά τα χρόνια της «δανεικής» και εν πολλοίς επίπλαστης οικονομικής ευημερίας, όταν το να ανοίγεις μία (και ό,τι να’ ναι) επιχείρηση αποτελούσε νεοελληνικό φετίχ.

Στα χρόνια προ του 2010 εξέλιπε ο σχεδιασμός, ο προγραμματισμός, αλλά και η έρευνα για το τι πραγματικά χρειάζεται η αγορά. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τον αχαλίνωτο τραπεζικό δανεισμό οδήγησαν σε μια πραγματική «φούσκα» που τα απόνερά της ακόμη και τώρα γίνονται ορατά.

Βέβαια, όπως σε πολλά ζητήματα στην Ελλάδα, έτσι και σ’ αυτό της επιχειρηματικής δραστηριότητας, το εκκρεμές πάντοτε κινείται μεταξύ των άκρων και εκλείπει η ρεαλιστική και μετριοπαθής αντιμετώπιση.

Σ’ αυτό το σημείο υπεισέρχονται δύο ακόμη εξαιρετικά σοβαροί παράγοντες: Ο ένας είναι το Κράτος και ο δεύτερος είναι το τραπεζικό σύστημα.

Σε ότι αφορά το Κράτος δεν είναι δυνατόν να ελπίζει η Ελλάδα σε έστω και υποτυπώδη επιχειρηματική άνθηση αν δεν ξεπεραστούν τα ζητήματα της ανελέητης γραφειοκρατίας, αλλά και της φορολογικής πολυνομίας. Ποιος επιχειρηματίας, είτε από την Ελλάδα είτε από το Εξωτερικό, θα αποτολμήσει να επενδύσει σε ένα κράτος όταν δεν γνωρίζει έστω και στο ελάχιστο το φορολογικό τοπίο του επόμενου έτους.

Απ’ την άλλη οι Τράπεζες επιμένουν να είναι οι αρνητικοί πρωταγωνιστές της οικονομικής κρίσης, καθώς κρατούν ερμητικά κλειστές της στρόφιγγες της χρηματοδότησης, ακόμη και για επιχειρήσεις που θα έπρεπε να στηρίζουν, στραγγαλίζοντας έτσι τα όποια σχέδια είναι δυνατόν να υλοποιηθούν.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι οι κυβερνητικές αναφορές στην «ανάπτυξη που ξεκίνησε» είναι περισσότερο επικοινωνιακό πυροτέχνημα, ενώ θα πρέπει να γίνουν ακόμη πολλά για να αλλάξει η ρότα των οικονομικών πραγμάτων…

Γ.Α
Έντυπη Larissanet

Επιστροφή επάνω